~[[รักร้าย นายจอมโหด]]~
Ep.23
3อาทิตย์ที่ฉันไม่ได้เจอหน้าคาเอลเลยไม่รู้ว่าตอนนี้เขาจะเป็ยังไงบ้าง คำพูดฉันทำร้ายจิตใจเขามากเลยใช่ไหม ตอนนี้ดีโอหายดีแล้วเขาอาการดีขึ้นเร็วมาก แต่ฉันก็ยังรู้สึกผิดต่อเขาอยู่ดี วันนี้ดีโอนัดฉันมาทานอาหารค่ำกันร้านอาหารหรูหราแห่งหนึ่ง
"ขอโทษทีนะนายมารอฉันนานไปหรือเปล่า"
"ไม่เลย นั่งก่อน"
"ฉันมีเื่จะบอกกับเธอ"
"...."
"วาเลน เธอคงไม่รู้ว่าฉันชอบเธอขนาดไหนแต่ต่อจากนี้ฉันขอดูแลเธอได้ไหม"
"...."
"เธอไม่ต้องตอบตอนนี้ก็ได้ ฉันแค่อยากให้เธอรู้ว่าฉันจริงใจกับเธอมากแค่ไหน"
"ขอโทษนะดีโอ แต่ฉันคงรับความรู้สึกของนายไว้ไม่ได้ ถ้าการที่นายยอมเสี่ยงชีวิตเพื่อฉันฉันขอบคุณมากจริงๆถ้านายมีอะไรที่้าฉันจะยอมทำให้นายได้แต่เื่ความรู้สึกฉันคงให้ไม่ได้จริงๆ"
"เธอจะไม่ลองทบทวนดูหน่อยเหรอ"
"ขอโทษนะ"
ฉันลุกขึ้นยืนขอโทษดีโอ ต่อให้ตอนนี้ฉันจะไม่รู้ว่าก่อนหน้านี้เขาจะทำอะไรเพื่อฉันบ้างแต่ฉันคงรับความรู้สึกเขาไม่ได้ ฉันเดินออกมาแต่สายตาดันไปเห็นคาเอลตรงรถเฟอร์รารี่สีดำสนิท เขามองมาที่ฉันหรือเขาตามฉันมากันแน่ คาเอลเดินมาจับมือฉันลากไปที่รถของเขา
"ขอคุยด้วยแป๊ปนึงแล้วฉันจะไม่กวนใจเธออีกเลย"
ฉันเลยยอมขึ้นรถเขาแต่โดยดี คาเอลขัยรถออกไปฉันเลยเริ่มถามเขา
"นายมีอะไรจะพูด"
"เธอ... วาเลนเธอหรือเปล่าว่าฉันรักเธอมากแค่ไหน"
"....."
"ฉันยอมตายแทนเธอได้เลย แต่ฉันขออย่างเดียวเธอไม่ได้รักฉันสักนิดเลยเหรอ ช่วยบอกฉันให้รู้ได้ไหมถ้าเธอไม่ได้รักฉันถ้าเธอไม่้าเห็นหน้าฉันๆก็จะไม่มาให้เธอเห็นหน้าอีก"
"ถึงฉันจะจำไม่ได้ แต่ความรู้สึกตอนนี้มันไม่ได้มีความรู้สึกอะไรพิเศษกับนาย"
"เธอมั่นใจใช่ไหม เธอคงไม่อยากเห็นหน้าฉันใช่ไหม"
"..."
"เข้าใจแล้ว เดี่ยวฉันไปส่งเธอที่บ้านเอง"
ฉันนั่งเงียบมาตลอดทางจนมาถึงทางเปลี่ยวนี้ก่อนถึงบ้านฉันอีกไม่ไกลเท่าไหร่ก็มีพวกซ่อมถนนทำให้ต้องเบี่ยงทางไปอีกทาง คาเอลขับไปทางที่ใช้ชั่วคราวรอบๆแทบไม่มีแสงไฟ มีแต่แนวพุ่มไม้เต็มไปหมด
~~ปัง! ปัง! ~~
เสียงปืนที่ยิงสนั่นใส่รถของคาเอลทำให้ฉันใแทบทำอะไรถูก แต่โชคยังดีที่รถเขากันะุถ้าไม่อย่างนั้นมีหวังคงโดนเราสองคนแน่ๆ
"แม่งใครว่ะ!"
คาเอลสบถเป็ชุดเขารีบติดต่อโจเซฟทันที แต่ถ้าเป็แบบนี้กว่าโจเซฟจะมามีหวังคงไม่รอดแน่
~ตู้ม !
ะเิลูกนั้นเฉียดรถไปไม่มากนัก ดีที่คาเอลถอยรถหลีกทันแต่ด่านหลังจะถอยก็ไม่ได้มีรถขวางอยู่ข้างหน้าก็มีรถขว้างอยู่ทำให้ตอนนี้เราโดนปิดทางหนีทักทาง คาเอลหันมามองฉันเขากุมมือฉันแน่นฉันก็กุมมือเขากลับเช่นกัน
"พี่รักเธอ"
~ตู้ม!!
แค่เพียงเสี้ยววินาทีก่อนเสียงะเิจะดังคาเอลโน้มตัวเปิดกระตูรถแล้วพลักฉันออกมาแล้วขับรถออกไป ทำให้รถคาเอลลอยหมุน2-3ตลบก่อนจะนิ่งไป เสียงรถหลายคันที่ผ่านมามีเสียงปืนปะทะอีกระลอกโจเซฟ เขามาช่วยแล้ว ฉันรีบวิ่งๆปที่รถคาเอลเขายังคงนั่งอยู่หลังพวกมาลัยที่หน้าเขาเต็มไปด้วยเื
"คาเอลไม่นะคาเอล ตื่นสิ"
ฉันพยายามจะดึงประตูรถแต่มันกบับดึงไม่ออกฉันทำได้แค่เอื้อมมือไปจับใบหน้าเขาเท่านั้น"
"ไม่เป็อะไรใช่ไหม"
"ไม่ๆนายต้องอดทนไว้นะ"
ฉันบอกคาเอลเขาที่มีสีหน้าซีดเพราะเสียเืเยอะมือของฉันเต็มไปด้วยเืของเขา คาเอลหลับตาลงทิ้งน้ำหนักตัวไปข้างหน้าทำให้ฉันยิ่งใจไม่ไดี
"ไม่ๆ ไม่นะตื่นสิ"
ฉันร้องโวยวายภาพที่ซ้อนทับกันคือภาพดีโอที่นอนที่ถนน ความทรงจำที่หายไปพรั่งพรูย้อนกลับเข้าในหัวฉัน ฉันกุมขมับทันทีอาการเ็ปที่หัวมันกลับมาฉันทรุดตัวนั่งที่พื้นเจ็บจนน้ำตาไหล ทุกๆอย่างมันเคยเกิดขึ้น ฉันตั้งสติได้ก็รีบลุกขึ้น คาเอลจะต้องรอดเขาจะต้องปลอดภัย
"คาเอลนายจะต้องตื่นนะ ฮื้อ~ ฉันจำได้แล้ว จำได้แล้ว จำได้แล้ว"
"วาเลนไม่เป็ไรนะไอ้คาเอลมึงอดทนไว้กูจะพามึงไปโรงบาล"
โจเซฟที่เข้ามากระชากประตูรถเขามองสำรวจอาการคาเอลแล้วพาส่งโรงพยาบาลทันที
พวกเรานั่งอยู่หน้าห้องผ่าตัดเป็เวลาสองชั่วโมงแล้วไม่มีวี่แววที่หมอจะออกมา ฉันนั่งร้องให้ไม่หยุดเลยั้แ่มา โจเซฟเข้าๆออกโรงพยาบาลไม่ได้หยุดเขาห่วงอาการคาเอลแต่ก็ต้องสะสางกับพวกที่ลอบวางะเิอีก
"เป็ไงบ้างคะคุณหมอ คาเอลปลอดภัยใช่ไหมคะ"
"ขอโทษด้วยครับ เราพยายามเต็มที่แล้ว"
"ไม่จริงใช่ไหมคะ เขาต้องรอดสิ"
ฉันร้องให้อย่างคนบ้าสติแทบไม่เหลือ ไม่รับรู้อะไรทั้งนั้น ทำไมทำไมต้องเป็แบบนี้ ฮื้อๆ~