บทที่ 5 ยินดีต้อนรับสู่สถานีวิจัยทางวิทยาศาสตร์ 249
กลับมาที่หน้าด่าน เตาไฟยังคงลุกโชนอยู่เช่นเดิม มันสร้างความอบอุ่นให้กับฮั่วอวี๋
ชายหนุ่มวางลูกหมาป่าตัวเล็กในอ้อมแขนลงบนโต๊ะ
ฮั่วอวี๋เริ่มทำการตรวจสภาพร่างกายเ้าตัวเล็ก
ขั้นแรกเขาทำการตรวจดูว่ามีาแอยู่บนร่างของมันหรือไม่
จากนั้นจึงต้มน้ำอุ่นและเช็ดร่างของเ้าตัวน้อยด้วยผ้าขนหนูชุบน้ำ
ดูเหมือนว่าหมาป่าตัวนี้จะเกิดมาได้ไม่ถึงครึ่งเดือน จึงยังไม่เหมาะที่จะพามันไปอาบน้ำ
ระหว่างที่ชายหนุ่มจัดแจงเื่ต่าง ๆ ดวงตาของลูกหมาป่าก็ยังคงปิดสนิท มันปล่อยให้ฮั่วอวี๋เล่นกับร่างกายของตัวเอง เ้าตัวเล็กดูเชื่องอย่างไม่น่าเชื่อ
หลังจากที่ทำความสะอาดแล้ว ลูกหมาป่าก็ดูนุ่มนิ่ม น่ารัก และสะอาดสะอ้านกว่าเดิม มันเหมือนกับตุ๊กตาไม่มีผิด
ทันใดนั้น ฮั่วอวี๋ก็รู้สึกว่าปลายนิ้วของเขาอุ่นและชื้นขึ้น
ปรากฏว่าเ้าลูกหมาป่าตัวน้อยแลบลิ้นสีชมพูของมันออกมาเลียมือเขา
ในขณะเดียวกัน ระบบก็ส่งเสียงแจ้งเตือน
[หมาป่าอาร์กติกรู้สึกสบายใจ ได้รับคะแนนการรับรู้ 129 คะแนน]
[หมาป่าอาร์กติกรู้สึกปลอดภัย ได้รับคะแนนการรับรู้ 212 คะแนน]
[หมาป่าอาร์กติกรู้สึกว่าคุณคือครอบครัว ได้รับคะแนนการรับรู้ 572 คะแนน และมอบความไว้วางใจให้ระบบมอบแพ็กของขวัญอาร์กติกให้กับคุณ!]
ฮั่วอวี๋ตกตะลึงเล็กน้อย
ยอมรับขนาดนี้เลยเหรอ? แถมยังมอบแพ็กของขวัญอาร์กติกให้ด้วย?
ผู้คนมักบอกว่าหมาป่าทะเยอทะยาน แต่ทำไมลูกหมาป่าที่เขารับมาเลี้ยงถึงใจกว้างขนาดนี้?
หรือว่ามันจะมองว่าเขาเป็พ่อมัน?
[้ารับแพ็กของขวัญอาร์กติกหรือไม่?]
ฮั่วอวี๋เอ่ยขึ้นในใจทันที “รับ”
[ติ๊ง ลูกหมาป่าคิดว่าที่พักของคุณเรียบง่ายเกินไป ดังนั้นจึงเสนอให้ระบบมอบบ้านสุนัขสุดหรูให้คุณ 1 ชุด]
[ถุงนอนปรับอุณหภูมิอัตโนมัติ 1 ชุด]
[นม 5 ลัง]
[เครื่องแบบรบอาร์กติก 1 ชุด]
[อัปเกรดปืนพก (ไม่จำกัดะุ) 1 ครั้ง]
[พัฒนาสมรรถภาพทางกาย 1 ระดับ]
[ของรางวัลข้างต้นได้ถูกแจกจ่ายไปยังคลังสินค้าเป็เรียบร้อยแล้ว โปรดรับด้วยตนเอง]
เขาเป็คนดี!
เ้าตัวเล็กนี่เป็หมาป่าอาร์กติก ดังนั้นการมอบบ้านสุนัขที่หรูหราให้จะผิดตรงไหน?
โชคดีที่เ้าลูกชายของเขาเป็คนดีและรู้จักมอบถุงนอนให้กับพ่อตัวเอง
ฮั่วอวี๋ลูบขนนุ่ม ๆ ของลูกหมาป่าตัวน้อย แต่ในหัวของเขาจดจ่ออยู่กับของขวัญชุดใหญ่เรียบร้อยแล้ว
ดูเหมือนว่าสัตว์เลี้ยงจะสร้างคะแนนการรับรู้ได้ง่ายและมากกว่ามนุษย์เสียอีก
ไม่เหมือนกับมนุษย์ ความรู้สึกและความคิดของสัตว์นั้นเรียบง่ายกว่า มันใช้สัญชาตญาณเป็หลัก
ดังนั้นการมีสัตว์เลี้ยงจึงไม่เพียงแต่ได้คะแนนการรับรู้เท่านั้น แต่ยังรวมไปถึงของรางวัลที่เป็ไอเทมและทักษะต่าง ๆ ด้วย
ดูเหมือนว่าของรางวัลเหล่านี้จะขึ้นอยู่กับความปรารถนาภายในของสัตว์เลี้ยง
ยกตัวอย่างเช่น ภายในใจของเ้าลูกหมาป่าตัวน้อย้าสภาพความเป็อยู่ที่สะดวกสบาย ดังนั้นแพ็กของขวัญอาร์กติกจึงประกอบด้วยที่นอนและนม
“หงิง หงิง…”
เสียงครวญครางเบา ๆ ของเ้าตัวเล็กดึงความคิดของฮั่วอวี๋กลับมา
เมื่อเห็นว่าลูกหมาป่ามองมาที่ตนอย่างใจจดใจจ่อ ชายหนุ่มก็เข้าใจทันที
เ้าตัวเล็กนี่กำลังหิวสินะ
“เข้าใจแล้ว เข้าใจแล้ว ฉันจะไปเอาของกินมาให้นะ”
เขาทิ้งกล้องให้จับไปที่ลูกหมาป่าตัวน้อย ฮั่วอวี๋ลุกเดินไปยังห้องเก็บของเพื่อหาชามเหล็กขนาดเล็ก
หลังจากแลกเปลี่ยนนมในระบบคลังสินค้า เขาก็รินมันใส่ชามเหล็ก
กลิ่นหอมหวานของนมลอยไปในอากาศ
ดวงตาของฮั่วอวี๋เป็ประกายขึ้น
นมที่ถูกผลิตโดยระบบมีคุณภาพสูงจริง ๆ กลิ่นของนมที่ลอยอยู่ในอากาศนั้นหอมมาก แม้แต่เขาผู้ที่ไม่ชอบนมยังรู้สึกอยากลองชิม
ชายหนุ่มมองไปรอบ ๆ ก่อนจะลองจิบนมที่อยู่ในชาม
รสหวานของนมกระจายบาง ๆ
ดวงตาของเขาเบิกกว้างขึ้น อดไม่ได้ที่จะก้มไปดื่มมันอึกใหญ่
รสชาติของมันดีมากจริง ๆ
เมื่อคิดได้ว่าตนยังมีนมพวกนี้อยู่ถึงห้าลัง ฮั่วอวี๋ก็หยิบชามเหล็กขึ้นมาดื่มนมที่เหลือจนหมด
…
อีกด้านหนึ่ง ลูกหมาป่าตัวเล็ก ผู้ที่กำลังรอให้ชายหนุ่มกลับมาไม่ไหวก็ดิ้นรนและค่อย ๆ เดินไปข้างหน้า
ข้อความมากมายผุดขึ้นภายในห้องถ่ายทอดสด
- มันขยับแล้ว เ้าตัวเล็กนี่น่ารักจริง ๆ
- ฮ่า ๆ ๆ ๆ เหมือนกับตุ๊กตาเลย
- เ้าลูกหมาป่าตัวเล็กนี่น่ารักจริง ๆ ถ้าเราตีมัน มันคงจะร้องไห้ไม่หยุดแน่ ๆ
แม้ว่าเ้าตัวเล็กจะเพิ่งลืมตาดูโลกได้ไม่นาน แต่ประสาทััในการดมกลิ่นของมันก็ดีกว่ามนุษย์มาก ดังนั้นมันจึงได้กลิ่นนมที่ลอยอยู่ในอากาศ
หมาป่าตัวน้อยผู้หิวโหยเดินตรงไปตามทิศทางของกลิ่นโดยไม่รู้ตัวเลยว่ามันใกล้จะร่วงลงจากขอบโต๊ะ
- ไม่นาน เหล่าผู้คนภายในห้องถ่ายทอดสดก็เริ่มสังเกตเห็นสิ่งผิดปกติ
- ไม่นะ เ้าตัวเล็กจะต้องตกลงไปแน่ถ้ามันขยับไปข้างหน้ามากกว่านี้
- เ้าของห้อง อย่าเพิ่งเตรียมอาหาร เ้าตัวเล็กจะตกแล้ว
- ด้วยความแข็งแกร่งทางกายภาพของหมาป่า ต่อให้ตกลงไปก็ไม่น่าจะเป็อะไรนะ
- ยากที่จะพูด เพราะอย่างไรแล้ว ลูกหมาป่าตัวนี้ก็เพิ่งเกิด โต๊ะที่สูงระดับนี้หากตกลงไปน่าจะทำให้มันเจ็บได้
แน่นอนว่าลูกหมาป่าตัวน้อยไม่เห็นหน้าต่างข้อความเ่าั้ และมันก็ไม่รับรู้ถึงอันตรายที่จะต้องเผชิญเลย
ขณะที่มันเดินไปเรื่อย ๆ ก็มาถึงขอบโต๊ะในที่สุด
เ้าตัวเล็กเดินหน้าต่อด้วยอุ้งเท้าเล็ก ๆ แต่ครั้งนี้ พื้นใต้เท้าของมันกลับว่างเปล่า และร่างของมันก็หายไปจากสายตาของผู้ชมทั้งหมดกะทันหัน
เหล่าผู้ชมภายในห้องถ่ายทอดสดอุทานออกมาตาม ๆ กัน จากนั้นแถบข้อความก็หายไปชั่วขณะ
วินาทีต่อมา มือคู่หนึ่งก็พาร่างของลูกหมาป่าตัวน้อยโชว์ไปที่จอถ่ายทอดสดอีกครั้ง
เ้าของมือคือฮั่วอวี๋ที่ก่อนหน้านี้เทนมให้กับลูกหมาป่าในห้องเก็บของ
หน้าต่างข้อความปรากฏขึ้นตรงหน้าของชายหนุ่ม และเขาก็เห็นว่ามีเหล่าผู้ชมเอ่ยเตือนเ้าลูกหมาป่า
ผู้พิทักษ์น้ำแข็งจึงรีบวางชามเหล็กในมือและวิ่งกลับมาช่วยเ้าตัวน้อย โชคดีที่เขามาทันเวลา
ฮั่วอวี๋แย้มยิ้มและวางลูกหมาป่าลงบนโต๊ะ จากนั้นจึงลูบหัวของมันเบา ๆ
“กล้าไม่เบาเลยนะเ้าตัวเล็ก คิดที่จะะโหลังจากเดินได้ไม่กี่นาทีเหรอ?”
หลังจากผ่านเหตุการณ์ใเมื่อครู่มา ลูกหมาป่าตัวน้อยก็เชื่องมากขึ้น มันหลับตาลงและหอนออกมาสองสามครั้ง
ฮั่วอวี๋นำมันไปวางไว้ยังจุดที่อยู่ห่างจากขอบโต๊ะมากที่สุด จากนั้นจึงเดินกลับไปที่ห้องเก็บของเพื่อหยิบชามเหล็ก
กลิ่นหอมของนมลอยฟุ้งไปทั่วห้อง จมูกเล็ก ๆ ของลูกหมาป่าขยับฟุดฟิด มันลืมตาขึ้น
ทันทีที่ฮั่วอวี๋วางชามเหล็กลงบนโต๊ะ เ้าตัวเล็กก็รีบตะเกียกตะกายวิ่งเข้ามา
มันยืดตัวขึ้น อุ้งเท้าหน้าทั้งสองข้างรอแทบไม่ไหวที่จะคว้าชามเหล็กไป
ฮั่วอวี๋หัวเราะออกมาอย่างอดไม่ได้ ลูกหมาป่าตรงหน้ายังตัวเล็ก และชามเหล็กใบนี้ก็สูงเกินไปสำหรับมัน ทำให้ไม่สามารถเอื้อมถึง
เมื่อมองไปยังลูกหมาป่าที่เริ่มหงุดหงิด ฮั่วอวี๋ก็อุ้มมันขึ้นมาด้วยมือข้างหนึ่ง จากนั้นจึงใช้ช้อนป้อนนมให้ทีละน้อยด้วยมืออีกข้าง
ขณะที่เ้าตัวเล็กกำลังกินนม เขาก็ก้มไปมองใต้หว่างขาของลูกหมาป่า
เป็เด็กผู้ชายนี่เอง!
เมื่อเห็นท่าทางของฮั่วอวี๋ เหล่าผู้ชมภายในห้องถ่ายทอดสดก็เอ่ยล้อ
เ้าของห้องทำอะไรน่ะ?
- ฮ่า ๆ ๆ ๆ เ้าของห้องเห็นอะไรเหรอ?
- เ้าตัวเล็กนี่เป็ผู้ชายหรือผู้หญิงเหรอ?
- จะว่าไป เ้าของห้องควรจะตั้งชื่อให้เ้าตัวเล็กนะ
ฮั่วอวี๋ยิ้มและเอ่ยกับกล้อง “เป็ผู้ชาย”
ส่วนเื่ชื่อ...
ตอนนี้เป็ฤดูใบไม้ผลิ เ้าตัวเล็กนี่คงจะเพิ่งเกิด หากอิงตามเวลาแล้ว มันน่าจะเป็หมาป่าที่เกิดในราศีมีน
“สำหรับชื่อ ให้ชื่อว่าเสี่ยวอวี๋ก็แล้วกัน!”
ฮั่วอวี๋เขย่าอุ้งเท้าหน้าของเ้าตัวเล็กเบา ๆ และเอ่ย “ยินดีต้อนรับสู่สถานีวิจัยทางวิทยาศาสตร์ 249 นะ เสี่ยวอวี๋!”