น่าเสียดาย หากข้าเจอเ้าก่อนรับรองว่า
คนที่ขึ้นเกี้ยวเ้าสาวของข้าต้องเป็เ้าเหลียงอีหราน
เจียงอีเหิงมองร่างเล็กบอบบางในชุดเ้าสาวสีแดงมงคล ของเหลียงอีหราน น้องสาวภรรยาที่เดินเกาะแขนพี่สาวและมารดาของนางไปทางหน้าจวน เพื่อขึ้นเกี้ยวหลังใหญ่โอ่อ่าที่เ้าบ่าวนางส่งมารับก่อนจะก้มหน้ายิ้มเยาะตัวเองอย่างสมเพช
สุดท้ายนอกจากมองเขาก็ทำอะไรไม่ได้อย่างเช่นเมื่อตอนนั้น
เขาเจอนางครั้งแรกที่นี่บรรยากาศทุกอย่างในวันนั้น คล้ายดั่งเช่นวันนี้แทบทุกอย่างจะต่างก็เพียงครั้งนั้นเขาเป็เ้าบ่าว และครั้งนี้นางเป็เ้าสาวเพียงแต่เขาและนางไม่ได้แต่งงานกัน
อีเหิงอดไม่ได้ที่นึกย้อนไปถึงตอนที่เขาได้พบอีหรานครั้งแรกความรู้สึกตอนนั้นราวกับว่าเขาได้เจอความสดใสในวันที่มืดมนความเบื่อหน่ายทั้งหลายในใจเขาเวลานั้นหายไปสิ้น เพียงได้เห็นใบหน้าดวงตาเป็ประกาย และรอยยิ้มปีติเต็มไปด้วยความสดใส ราวพระอาทิตย์ยามเช้าที่ส่งแสงให้รู้สึกอบอุ่นจนเขาอดจะยิ้มตามรอยยิ้มตามนั้นไม่ได้
แต่ตอนนั้นแม้จะรู้สึกชอบนางมากแค่ไหนเขาก็ได้เพียงมองและทำใจ แล้วบอกตัวเองว่านางคือน้องของภรรยาฉะนั้นเขาที่เป็พี่เขย นอกจากทำตัวให้ดี ก็ไม่มีสิทธิ์คิดเป็อื่น
หลังเขากับเฉิงเหยาแต่งงานกันเพราะสัญญามั่นหมายที่ทั้งสองตระกูลทำกันมาแต่อดีตและหลังเขาแต่งงานได้เพียงสองเดือนก็ได้ข่าวเื่ที่อีหรานจะแต่งงานไปอยู่ต่างเมือง ตอนนั้นเขายอมรับว่าเสียดายและใจหายเพราะยังไม่อาจทำใจให้ลืมเด็กสาวช่างอ้อน ที่มักจะทำท่าทางน่าเอ็นดูขอร้องให้เขาเป็พวกนางเมื่อนางโดนพี่สาวและมารดาดุ
เมื่อคิดอย่างนี้อีเหิงก็อดจะยิ้มเยาะมองมือตัวเองไม่ได้อยากจะรู้นักว่าหากตอนนั้นเขาลองมาสืบดูว่าผู้ใดจะแต่งงานกับเขา ไม่ปล่อยเฉยวันนั้นคนที่จะได้ขึ้นเกี้ยวแต่งงานของเขาจะเป็นางหรือไม่
แต่แล้วอย่างไรตอนนี้เขาย้อนเวลากลับไปไม่ได้แล้ว นางกำลังขึ้นเกี้ยวที่คนอื่นส่งมาแล้วและความจริงที่เปลี่ยนไม่ได้ก็คือ เขาคือพี่เขยของนาง
ชายหนุ่มปล่อยเสียงหัวเราะในลำคอท่ามกลางเสียงพูดคุยอย่างยินดี และเสียงประทัดที่ดังก้องไปทั้งจวนเงยมองเกี้ยวเ้าสาวหกคนหาม ที่เคลื่อนออกจากไปจนลับสายตา
ก่อนจะมองไปทางภรรยาที่เดินเข้ามาหาเขาพร้อมรอยยิ้มหวานก่อนจะพากันกับจวนของพวกเขาเช่นกัน
สามเดือนต่อมา
อีเหิงนั่งอ่านตำรารับลมอยู่ข้างหน้าต่างดวงตาเขากวาดเนื้อหาที่อยู่ภายในด้วยความสนใจก่อนจะสะดุ้งใแทบทำหนังสือร่วงจากมือ เมื่อภรรยาที่หายไปหลังเขาอาบน้ำเดินมานั่งซ้อนบนตัก พร้อมกับสอดมือคล้องลำคอของเขาชายหนุ่มมองใบหน้าอ่อนหวานนั่นพลางกลืนน้ำลายอึกใหญ่ก่อนกวาดสายตาจากใบหน้าของนางลงมาที่ร่างกาย ที่ตอนนี้มีเพียงผ้าเนื้อบางโปร่งชนิดที่เขาสามารถมองเห็นเม็ดบัวสีเข้มที่ทะลุเนื้อผ้าออกมาได้
“ท่านพี่เมื่อวันก่อนท่านแม่ส่งยามา บอกว่าหากท่านและข้าดื่มก็จะช่วยให้มีบุตรได้เร็วแต่ข้าดื่มแล้วรู้สึกร้อนรุ่มเช่นไรไม่รู้ ท่านช่วยดูหน่อยได้หรือไม่”เฉิงเหยาพูดเสียงกระเส่า พลางส่งสายตาเยิ้ม ออดอ้อนมองสามีไปพร้อมกับที่นางเบียดร่างกายเข้าหาเขา ราวกำลังสื่อว่านาง้าสิ่งให้
และไม่เคยผิดหวังเมื่อสามีของนางวางตำราในมือที่โต๊ะส่งยิ้มกรุ้มกริ่มมาให้นาง ก่อนจะลุกขึ้นอุ้มนางพาเดินไปทางเตียงนอน
ใบหน้าของทั้งสองเคลื่อนเขาหากันก่อนจะมอบจูบดูดดื่ม พวกเขาแลกน้ำลายกันอย่างเมามันมือทั้งสองฝ่ายปัดป่ายร่างกายของกันและกันอย่างเร่าร้อนพร้อมกับที่ช่วยกันดึงทึ้งชุดที่อีกฝ่ายสวมออก เหลือเพียงกายเนื้อเปลือยเปล่า
เฉิงเหยามองสามีของนางด้วยั์ตาหวานเยิ้มนางลูบไล้ใบหน้าของเขาอย่างหลงใหล ก่อนจะแหงนหน้าสูงเมื่อสามีหนุ่มก้มลงจูบไล่ั้แ่ลำคอลงไปหยุดที่เต้านมหยุ่น
ฟอดด อืม
เสียงสูดดมดังก้องในหัวของนางก่อนเขาจะก้มลงเท้านมใหญ่ทั้งสองราวกระหาย
อีเหิงสลับดูดก้อนซาลาเปาทั้งสองข้างด้วยท่าทางกำหนัดเขาใช้ฟันขมกัดเม็ดบัวนิ่ม ก่อนจะใช้ลิ้นตวัดเลียย้ำซ้ำๆก่อนจะย้ายกายไปจูบวนตรงหน้าท้องแบน ที่สั่นกระเพื่อมด้วยความรู้สึกเสียวซ่านพร้อมกับลูบมือสากกระด้างไปทั่วเรือนร่าง จนมาหยุดที่ร่องแคบอูมฉ่ำน้ำเหนียว
ใบหน้าคมครามเงยมองคนที่นอนหลับตาร้องครางก่อนเผยรอยยิ้มมุมปาก แล้วมองเนินเนื้ออูมเต็มไปด้วยเส้นขน แล้วชันตัวลุกขึ้นจับท่อนขาอ้ากว้างรอรับรสสวาทที่เขากำลังจะมอบให้
เพราะเขาและนางเรียนรู้เื่อย่างมานับไม่ถ้วนเพราะฉะนั้นเขาไม่ต้องรอให้นางบอก ก็รู้อย่างดีว่าอีกคนนั้นชื่นชอบบทสวาทรูปแบบไหน
ตลอดเวลาที่เล้าโลมอีกคนอีเหิงสร้างภาพจดจำแสนหวานให้ภรรยาของเขาก่อนจะต่อด้วยบทสวาทเร่าร้อน จนคนที่นอนหงายใต้ร่างร้องครางเสียงแหบแห้ง นางแอ่นอกยกสะโพก สะบัดหน้าจนเส้นผมที่รวบเอาไว้อย่างดีหลุดลุ่ยสยายเต็มที่นอนก่อนที่ร่างของนางจะสั่นเกร็งอย่างห้ามไม่อยู่พร้อมปล่อยสายน้ำพุ่งออกเปื้อนทั้งที่นอนและเสื้อผ้าที่สวม
แต่ถึงจะเป็เช่นนั้นหนึ่งชายหนึ่งหญิงก็ยังมอบบทรักยากจะลืมให้แก่กันไม่หยุดหย่อนราวกับว่าทั้งเขาและนางกระหายในราคะของกันและกันอย่างไม่อาจลืม
“อื้ออ ท่านพี่ อื้ออูยย อร้า / ซี้ดฮูหยิน ร่องเ้า อร้ารัดแท่งเอ็นข้า ซี้ดด”
อีเหิงเท้าแขนทั้งสองข้างคร่อมร่างบิดเร่ากระสับกระส่ายพร้อมออกแรงตอกท่อนลำด้วยแรงเอือกสุดท้าย หลังร่วมรักกับนางมานานนับชั่วยามทว่าขณะที่ทั้งสองกำลังจะเข้าใกล้สรวง์ศรีวิไล อยู่ ๆมีก็มือเสียงคนโต้เถียงกันดังว่าอยู่ที่หน้าห้อง
จากใบหน้าเต็มไปด้วยความสุขสมเสียวซ่าน ก็เป็ครุ่นคิดขัดใจ คิ้วของอีเหิงขมวดแน่นจนเกิดร่องลึกตรงกลางก่อนจะเขาจะหลับตา เร่งตอกท่อนลำอย่างไม่สนใจ แต่ดูเหมือนยิ่งเขาทำเป็ไม่สนใจเสียงโต้แย้งหน้าห้องก็จะยิ่งดังขึ้นมาจนชายหนุ่มที่กำลังจะปลดปล่อยถอนลมหายใจออกมาอย่างอดกลั้นพร้อมกับลืมตาขึ้นมาอย่างหงุดหงิด มือทั้งสองที่เท้ากับฟูกกำแน่นก่อนจะหยุดตอกสะโพก แล้วหันไปทางหน้าห้องอย่างขัดใจ
“ท่านพี่ อืมมเร็วเข้าเ้าค่ะ ข้าใกล้แล้ว” เจียงอีเหิงหันมองภรรยาที่ส่งสายตาฉ่ำเยิ้มมาให้เขาพร้อมกับลูบไล้สีข้างราวร้องขอก็ได้แต่ลอบถอนหายใจรวบรวมอารมณ์แล้วตอกท่อนลำอีกครั้งแม้แทบจะไม่มีสมาธิเพราะเสียงรบกวนหน้าห้อง ที่ยังแว่วมาไม่หยุด
“เ้าเรียกสิเหตุใดต้องมาใช้ข้า”
“แต่เ้าเป็คนของฮูหยินเรียกนางดูมีน้ำหนักกว่า”
“เ้านั่นแหละ”
“เ้ามีสิทธิ์อะไรมาใช้ข้า”
แอ๊ดด
“พวกเ้ามีเื่อะไรกัน!!เหตุใดมาโต้เถียงกันอยู่ตรงนี้”
“นายท่าน!!”
สาวใช้ทั้งสองใแทบสิ้นสติถลาลงไปนั่งคุกเข่าด้วยความกลัว เมื่อนายของจวนเปิดประตูห้องออกมาพร้อมตวาดเสียงดังจนพวกนางสั่นไปทั้งตัว
“พูดมามีเื่อะไรหากไม่สำคัญเตรียมรับโทษ”
“อะ เอออ คือ คือ”
พูดด!!
“คุณหนูเล็กเ้าคะคุณหนูเล็กมาเ้าค่ะ”
“อะไรนะ อีหรานมาหรือ?”
7K
