หลังจากเหตุการณ์ดังกล่าว ทุกคนบนเรือช่วยกันเผาร่างศิษย์ผู้เสียชีวิต ในยามนี้ ทั้งเรือมีศิษย์เหลือเพียงหกสิบกว่าคน หายไปสามสิบกว่าคน และใน่เวลานี้ ทุกคนต่างมีมุมมองในตัวลู่ซือที่แตกต่างไปจากเดิมมากขึ้น
"ท่านพี่ ท่านเก่งมากเลย ข้าแปลกใจมาก และที่สำคัญข้าไม่คิดว่า ท่านจะสามารถกำจัดตัวตนในระดับปิศาจได้ด้วยบทเพลงของท่าน" จงฮวาส่งเสียงใส ๆ มาจากด้านหลังในขณะที่ขยับตัวแทบจะไม่ได้
"มันไม่มีอะไรหรอก เ้าไม่ต้องไปสนใจ มันก็เป็เพียงบทเพลงพื้นฐานง่าย ๆ ไม่ได้มีอะไรสลักสำคัญ"
"ข้าว่าเ้าปิศาจนั่นมันอ่อนแอต่างหาก" ลู่ซือนั่งจิบน้ำชาไปพลาง
"ข้ายอมรับความสามารถของเ้า เ้ามีดีในตัวเ้า แม้แต่เ้าสำนักยังทำไม่ได้ ข้านับถือท่านจริง ๆ " หนานซื่อกล่าวออกมาจากด้านหลังของจงฮวา
"เ้าอาการดีขึ้นมากแล้ว แต่จงฮวา เ้ายังาเ็อยู่ เดี๋ยวข้าจะดูให้" ลู่ซือถามพลางหยิบโอสถสมานวิญญาให้ทั้งสองไปพลาง พร้อมหันไปทางหนิงเซียน
"เ้าเป็อย่างไรบ้าง" ลู่ซือถาม
"ข้าขยับตัวแทบจะไม่ได้ ข้าปวดมาก" หนิงเซียนพูดไปพลางจะร้องไห้ด้วยความเ็ป
มีผู้คนร้องครวญครางด้วยความเ็ปจำนวนมาก รวมถึงเล่าหาน จงหมาน จงซื่อ าุโบางส่วนและศิษย์อีกร่วมยี่สิบคน
ลู่ซือกวาดตามองไปทั่ว มองดูก็รู้ได้ว่าเกิดจากกล้ามเนื้อฉีกขาดอย่างรุนแรงจากแรงกระแทกของพลองและปราณดาบ ต้องใช้การรักษาทันที
ลู่ซือเรียกจงฮวาและหนิงเซียนให้ตามไปที่ห้อง
"ข้าจะรักษาเ้าสองคนเอง" ลู่ซือเดินนำไปที่ห้องพัก
"จงฮวา ... เ้านั่งลง ปลดเสื้อส่วนบนออกแล้วนอนลง" ลู่ซือสั่งการทันทีที่สองสาวเดินเข้ามา
"เ้ารอด้านนอก" ลู่ซือบอกหนานซื่อที่เดินมากับจงฮวา
จงฮวานั่งลง แล้วถอนหายใจ "ท่านจะให้ข้าถอดผ้าได้อย่างไร ข้าเป็หญิง ถึงเราจะถือเป็พี่น้องกัน แต่มันจะทำได้อย่างไร" จงฮวาก้มหน้าพูด ไม่กล้ามองหน้าลู่ซือ ความจริงในใจนาง ั้แ่เล็กโตมาด้วยกัน ลู่ซือไม่เคยแสดงอาการเ้าชู้ลามกกับนางเลย กลับกัน เป็นางเสียอีกที่ชอบทะลึ่งตึงตัง หรือกอดลู่ซือมาตลอด
ดังนั้นในครั้งนี้ นางก็เชื่อใจ ลู่ซือไม่ได้คิดอะไรเกินเลย แต่้ารักษาให้จริง ๆ แต่นางก็ทำใจลำบาก
"เ้าเป็ไม่มาก ถอดเฉพาะเสื้อบนออกและนั่งลง ข้าจะทาน้ำมันอสุราที่ข้ากลั่นไว้ จากนั้นจะนวดและกดจุดบนร่างเ้า และใช้ปราณธาตุไฟให้มันเข้าไปในกล้ามเนื้อมัดของเ้า มันจะทำให้เข้าที่ได้ดี" ลู่ซืออธิบายลำดับที่จะทำ จากนั้นจึงจับจงฮวานั่งลงโดยไม่สนใจว่านางจะกล่าวอันใด
"เฮ่อ..." จงฮวานั่งลงตามแรงจับของลู่ซือ และถอดเสื้อส่วนบน ในขณะที่ลู่ซืออยู่ด้านหลัง เทน้ำมันอสุราเข้าที่กล้ามเนื้อมัดด้านข้างและด้านหลัง จากนั้นจึงใช้ฝ่ามือกดลงไปบนกล้ามเนื้อมัดส่วนต่าง ๆ"
"โอ๊ย .... โอย ...." เสียงจงฮวาครางออกมาด้วยความเ็ปเมื่อตัวยาแทรกซึมเข้าไป และลู่ซือกดลงไปบนกล้ามเนื้อส่วนที่าเ็ ทำให้คลายความเ็ป และเริ่มสบายขึ้น จากเสียงโอดโอย กลายเป็เสียงครางด้วยความผ่อนคลายไป่หนึ่ง
โดยไม่รู้ตัว เวลาผ่านไปครึ่งก้ามธูป ลู่ซือใช้ปราณธาตุไฟส่งเข้าไปหลังนวดและกดจุด ก็เสร็จสิ้น เสียงร้องครางก็หยุด และเหมือนจะนึกได้ นางรีบใส่เสื้อผ้าโดยเร็ว
"เสร็จ ... เสร็จแล้วเหรอ"
"ขอบคุณท่านพี่มาก" จงฮวาก้มหน้าด้วยความเขินอาย
"อืม เ้าไปพักได้แล้ว กินยาที่ข้าให้เ้ากับหนานซื่อ พรุ่งนี้ก็จะหาย" ลู่ซือกำชับเสร็จ จงฮวาก็รีบเดินออกจากห้องทันที เพราะยังรู้สึกแปลก ๆ จากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น และรีบกลับไปพักต่อที่ห้องทันที
ลู่ซือไม่รอช้า หันมาทางหนิงเซียนที่นั่งดูอยู่ ก็เห็นนางก้มหน้า
"เ้าเป็อะไรไป" ลู่ซือถาม
"ไม่มีอะไร ข้าไม่ได้เป็อะไร" หนิงเซียนตอบมาเบา ๆ พร้อมคิดกังวลถึงตนเองที่อาจจะต้องถอดเสื้อผ้าอีกครั้งเหมือนที่จงฮวาถอดออกเพื่อรับการรักษา
"อืม ... เอาละ ข้าจะรักษาให้เ้า เ้าอาการจะหนักกว่าน้องสาวข้ามาก กล้ามเนื้อหลัง และขาเ้าฉีกขาด ทำให้เ้าเดินลำบากมาก และถ้าข้าเดาไม่ผิด ที่หน้าอกเ้า น่าจะโดนปราณพลองกระแทกด้วย เ้าถึงหายใจติดขัดเช่นนี้" ลู่ซือบรรยายอาการที่พบเห็นและบอกสาเหตุที่มาของอาการ
"เ้ารู้ได้อย่างไร ข้ายังไม่ได้บอกอะไรเ้าเลย" หนิงเซียนแปลกใจอีกครั้ง แม้จะรู้อยู่แล้วว่าลู่ซือมีความสามารถที่คนอื่นไม่มีมากมาย
"เอาเถอะ เ้าถอดเสื้อและนอนลง ข้าจะต้องใช้ปราณน้ำและไฟ ช่วยรักษาเ้า" ลู่ซือสรุป
"ข้าจะถอดได้อย่างไร เ้ารักษาข้าคราวก่อนก็ถอดผ้าข้า มาคราวนี้อีก เ้าจะบ้าหรือยังไง" หนิงเซียนพูดสะบัดด้วยความหงุดหงิด
"ตามใจเ้า แต่เ้าแน่ใจนะ ถ้ากล้ามเนื้อมัดและเอ็นเ้าอักเสบมากกว่านี้ มันจะทำให้เ้าเดินไม่ได้อีกนาน"
ลู่ซือไม่ได้ตำหนินาง ด้วยเข้าใจความรู้สึก กลับกันลู่ซือกลับเดินอ้อมไปด้านหลัง และโดยไม่คาดคิดใช้ฝ่ามือตีที่ก้นหรือบั้นท้ายของนางอย่างรวดเร็วถึงสองครั้ง ตีลงบนก้นนางทั้งสองข้าง
ร่างของหนิงเซียนกระตุกและเซทันที
"เ้า ..." หนิงเซียนโกรธหน้าแดง
"เ้าทำกับข้าได้ยังไง เ้าลามก" หนิงเซียนด่าด้วยความโกรธและอาย
"เ้าเห็นไหมว่าเกิดอะไรขึ้น เมื่อข้าตีเ้า"
"เอาเถอะ ... ใจเย็น ๆ เ้าดูแล้วกัน ข้าตีก้นเ้า ซึ่งไม่ใช่จุดหลักของาแ แต่นี่เป็จุดรวมที่ได้รับผลกระทบชัดเจน ข้า้าให้เ้าเห็น ลองคิดดี นี่ข้าแค่ลองตีแค่นั้น เ้ายังเจ็บและยืนไม่อยู่เลย แล้วถ้าเ้าไม่รักษา เ้าจะทำอย่างไร แต่ก็แล้วแต่เ้า เ้าจะกลับไปให้คนอื่นช่วยก็ตามใจ หรือจะให้ศิษย์พี่เ้า เ้าสำนัก หรือาุโคนไหนก็ตามใจ"
ลู่ซือไม่ได้โกรธแต่อย่างใด หากแต่ถ้าไม่อยากรักษาไม่ว่าด้วยเหตุใด ก็เป็สิทธิ์ของนาง
"เอาเถอะ ... ยามนี้ข้าจะทำอันใดได้" หนิงเซียนกล่าวเสียงอ่อย หลังเข้าใจเหตุผล
นางกัดฟัน นอนลงปลดสายรัดเสื้อและกางเกงออก
"เอาเถอะเ้านอนลง ข้าจะรักษาเ้าทีละส่วน ไม่ต้องถอดผ้าพร้อมกัน เดี๋ยวข้าทำให้"
"ถ้าข้าไม่เป็คนใจดี ข้าไม่ทำให้เ้าหรอกนะ" ลู่ซืออธิบาย
"เ้าบ้า มันก็ต่างกันหรือไง" นางคิดในใจไม่ได้กล่าวอะไรออกมา
เมื่อนางนอนลง ลู่ซือก็เปิดเสื้อนางออก สีหน้าของหนิงเซียนแดงผ่าวด้วยความอาย เสียงกัดฟันด้วยความประหม่าดังออกมา ลู่ซือได้แต่ยิ้ม ๆ ไม่ได้กล่าวอะไร
เมื่อเปิดเสื้อแล้ว ลู่ซือเห็นรอยฟกช้ำอย่างแรงบนหน้าอกของนาง ลู่ซือทำความสะอาดบริเวณดังกล่าว จากนั้นเทน้ำมันอสุราโลหิตอีกตำรับลงบนหน้าอกของนาง จากนั้นจึงใช้มือชะโลมบนหน้าอกของนางทีละข้าง จากนั้นจึงใช้ปราณธาตุร้อนส่งเข้าไปอย่างต่อเนื่อง
และเหตุการณ์ก็เหมือนกับจงฮวา เสียงร้องโอ๊ย ๆ ดังออกมาด้วยความเ็ป แต่สักพักก็กลายเป็เสียงครางโดยไม่รู้ตัว จากหน้าอกทั้งสอง เมื่อได้รับการรักษา รอยช้ำโลหิตและกล้ามเนื้อมัดที่ช้ำ ค่อย ๆ คลายตัว รอยโลหิตเริ่มหาย ผิวขาวราวหิมะกลับมาให้เห็นอีกครั้ง
"ผิวเ้าขาวผ่องดุจหิมะ เหมือนในยามนั้น"
"ในตอนนี้ เ้ามีทรวดทรงองค์เอวคอดกิ่ว อดปฏิเสธไม่ได้ว่า ข้าดูแล้วสบายตายิ่งนัก อันที่จริงแล้วใครเห็นได้ดูแล้วก็สบายตา"
"หน้าอกเ้าก็งดงาม แม้จะาเ็ช้ำเืในยามนี้" ลู่ซือกล่าวออกมาในใจ หาได้พูดออกมาให้ได้ยินไม่ จากนัั้นจึงสะบัดหน้าละทิ้งความคิดนี้ออกไป และเข้าสู่สมาธิในการรักษาต่อ
จากนั้นจึงรักษาที่แผ่นหลังที่มีรอดปราณดาบฟัน ทำการสมานแผลให้เสร็จ พร้อมกับใช้แผ่นหนังคชอสุราประสานกับน้ำมันกระทิงเขาคู่ที่ปรุงคู่กัน เพื่อปิดแผล
จากนั้นจึงดึงกางเกงนางออกมา โดยเอาผ้าปิดส่วนสงวนไว้ แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้หนิงเซียนรู้สึกดีเลย ลู่ซือใช้เทน้ำมันอสุราโลหิตอีกตำรับลงบนขาข้างหนึ่งด้านหน้า และอีกข้างด้านหลัง จากนั้นส่งถ่ายลมปราณธาตุไฟเข้าไป
และเฉกเช่นเดิม เสียงร้องโอ๊ย ๆ ดังออกมาด้วยความเ็ปจนเหงื่อไหลออกมา ตัวกระตุกเป็ระยะเพราะการกดจุด แต่สักพักก็กลายเป็เสียงครางโดยไม่รู้ตัว
"เอาละเสร็จแล้ว เ้ากลับไปพักได้ พรุ่งนี้เ้ามาหาข้า ข้าจะเอาแผ่นหนังคชอสุราออกให้เ้า จะได้ไม่เจ็บ" ลู่ซือกล่าวจบก็เตรียมจะไปพักต่อ
"ข้าต้องมาถอดผ้าต่อหน้าเ้าอีกหรือนี่" หนิงเซียนสบถ
"เสื้อผ้าข้าไม่มีแล้ว เ้าทั้งดึง ทั้งถอดยังไง จนมันฉีกออกจนใส่ไม่ได้แล้ว ข้าจะทำอย่างไร" หนิงเซียนปวดหัวทำหน้าเสียเมื่อรู้ว่าเสื้อผ้าใส่กลับใหม่ไม่ได้
"เอาละ ข้าให้เ้ายืมชุดข้าก่อน เสร็จแล้วซักให้ข้าด้วย" ลู่ซือหยิบชุดสีฟ้าใสเหมือนของตนเองส่งให้
หนิงเซียน "-" นางรับเสื้อมาใส่ด้วยความจำเป็แล้วเดินออกไปด้วยชุดสีฟ้าเหมือนลู่ซือทุกประการ
เนื่องจากการล่าช้าที่ต้องจัดการผู้คน และซ่อมแซมเรือเหาะ ในที่สุดเวลาสองวันผ่านไป เรือเหาะก็เข้าเขตทะเล ก่อนจะเข้าสู่บริเวณปากแม่น้ำซีแดน โชคดีที่ในรอบนี้ ไม่พบกับกลุ่มกองกำลังปิศาจมัจฉาสมุทร ปล้มสดมภ์เรือที่ผ่านไปมา หากแต่เมื่อเข้าใกล้แผ่นดิน กลับพบเรือเหาะขนาดใหญ่ ลอยเต็มไปหมด เรือที่ใหญ่ที่สุดเป็ของสำนักดาบอัคคีเพลิง สำนักทวนจื่อหลง อารามวัดไต้หยวน สำนักเฉิงฉาน สำนักหงส์เพลิง นอกนั้นก็เป็เรือเหาะขนาดกลางและเล็ก ลอยกระจายห่างออกไป
เรือเหาะของสำนักมุ่งหน้าเข้าไปในเขตด้านใน ไม่ช้าก็เห็นเรือโบราณาลอยเด่นเป็ตระหง่าน ตัวเรือมีขนาดใหญ่ มีคลื่นวงแหวนกระจายบาง ๆ รอบตัวเรืออย่างสงบนิ่ง
3K
