บทที่ 8
ไท่จือเฟยผู้ฉาวโฉ่
เมิ่งอวิ๋นเสียงเห็นว่าเขาเสแสร้งจึงอดไม่ได้ที่จะต้อนเขา นางจ้องมองเขาเพื่อทดสอบ “น้องชาย เ้าเพิ่งกลับมาจากหนานหยาง คงไม่ได้ออกจากวังมาเพื่อเดินเล่นใช่หรือไม่?”
“อย่างที่พี่สะใภ้บอก ก็แค่...” จิ่งฮวาพูดออกมาครึ่งหนึ่ง
เขาถูกเสียงหัวเราะของเมิ่งอวิ๋นเสียงขัดจังหวะ “หากเป็เช่นนั้นพี่สะใภ้ก็จะเป็ผู้นำทางให้เ้า และพาออกไปนอกวังอย่างเต็มใจ”
ในตอนนั้นเองจิ่งฮวาก็ตระหนักได้ว่านางมีความปรารถนา แต่เขาก็ยังคงยกยิ้มแล้วกล่าวว่า “ได้สิ เมื่อพี่สะใภ้ว่างก็ส่งจดหมายมาได้เลย แล้วน้องชายจะไปหาตามนัดหมาย”
เมิ่งอวิ๋นเสียงดูพึงพอใจด้วยรอยยิ้มบนใบหน้าของนาง นางเอื้อมมือออกไปตบไหล่ของเขา “เลือกวันสู้วันที่เหมาะสมไม่ได้ พรุ่งนี้เ้ามาหาข้าที่ตำหนักได้เลย”
เมื่อนางจะจากไปแล้ว นางก็อดไม่ได้ที่จะหันกลับมามองและยกยิ้ม ก่อนจะบอกเขาว่า “จำไว้ จำไว้ อย่ารอช้า”
จิตใจของจิ่งฮวายังคงนึกถึงรอยยิ้มที่ดูไร้เดียงสาของนาง
ฝูซางคนรับใช้หนุ่มะโเข้ามาพูดกับเขาด้วยความสับสน “ฝ่าา ข้าน้อยรู้สึกว่าไท่จือเฟยผู้นี้ค่อนข้างแตกต่างจากที่ผู้คนเล่าลือกัน... แตกต่างยิ่งนัก”
จิ่งฮวาขมวดคิ้วแล้วถามด้วยความสนใจอย่างยิ่ง “แตกต่างอย่างไร?”
“มีข่าวลือฉาวโฉ่ว่าไท่จือเฟยเป็คนขี้อิจฉาอย่างร้ายกาจ ไม่อาจทนเห็นคนอื่นดีกว่าตนได้ มีความทะนงตน เย่อหยิ่งและเอาแต่ใจตัวเอง....”
ฝูซางเริ่มพูดตำหนิเมิ่งอวิ๋นเสียงโดยไม่คิดอย่างจริงจัง คำพูดที่ไม่ดีมากมายออกมาจากปากของเขา
สุดท้ายเขาก็สงสัยว่า “บัดนี้ไท่จือเฟยผู้นี้กำลังเข้าร่วมงานอภิเษกสมรสของไท่จือ ทว่านางกลับยังคงสนใจที่จะเชิญชวนท่านให้เล่นด้วยกัน นางสับสนอะไรอยู่หรือไม่?”
จิ่งฮวาแสยะยิ้มมุมปากแล้วยิ้มกว้างกว่าเดิม “เปิ่นหวางคิดว่าพี่สะใภ้ช่างน่าสนใจกว่าข่าวลือยิ่งนัก”
เจียงหลูเยวี่ยซุกตัวอยู่ในอ้อมแขนของจิ่งหรงพลางร้องไห้ “ฮือฮือ” เสื้อด้านหน้าของเขาจึงเปียกทันที จิ่งหรงก้มมองเจียงหลูเยวี่ย นางแสร้งพูดด้วยความสำนึกผิดว่า “ทั้งหมดเป็ความผิดของเยวี่ยเอ๋อเองเพคะ ตอนที่ยกน้ำชาให้พี่สาว หม่อมฉันคุกเข่านานเกินไป มันจึงกลายเป็เช่นนี้...”
นางเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะกระซิบแ่เบา “ไท่จือโปรดอย่าได้กล่าวโทษพี่สาว...”
เมื่อได้ยินนางเอ่ยเช่นนี้ จิ่งหรงก็หรี่ตาลงเล็กน้อยแล้วพูดด้วยความไม่พอใจว่า “มันเป็เพราะนางเองที่สร้างปัญหา! เยวี่ยเอ๋อ เ้าไม่จำเป็ต้องใส่ใจนางเลย พรุ่งนี้เปิ่นหวางจะอธิบายให้นางฟังเองว่าเ้าไม่จำเป็ต้องยกน้ำชาไปให้นางทุกวัน”
เจียงหลูเยวี่ยไม่ได้เอ่ยตอบ นางซุกหน้าไว้ในอ้อมแขนของจิ่งหรงพลางสะอื้นไห้เบา ๆ เมื่อจิ่งหรงเห็นความทุกข์ของนางก็กอดนางแน่นแล้วรีบเร่งฝีเท้าเพื่อไปที่ห้อง
เมื่อเห็นเมิ่งอวิ๋นเสียงเดินหน้าเชิดมาจากปลายทางเดิน อู๋ถงก็ตัวแข็งทื่อไปชั่วขณะหนึ่ง เขามองเข้าไปในห้องแล้วมองดูคนที่กำลังเดินมา เหตุใดจึงมีไท่จือเฟยสองคนปรากฏตัวขึ้นพร้อมกันได้?
เมื่อเมิ่งอวิ๋นเสียงเดินมาตรงหน้าเขา นางก็ชี้ไปที่กุญแจใหญ่สามตัวที่หน้าประตูแล้วกล่าวว่า “บัดนี้ไท่จืออภิเษก สมรสเรียบร้อยแล้ว การคุมขังนี้จึงถูกยกเลิก เ้าไม้แห้ง ถึงเวลาโบกมือลากันแล้ว ต่างคนต่างแยกย้ายกลับบ้านไปหาแม่ของตัวเองเถอะ!”
อู๋ถงยกมือขึ้นปาดเหงื่อเย็นออกจากหน้าผากของตน แล้วไขกุญแจเพื่อให้นางเข้าไป จากนั้นเขาก็มองเห็น “ไท่จือเฟย” ในห้องหันกลับมา เมื่อมองอย่างชัดเจนก็พบว่าแท้จริงแล้วคือ ชิงหลัว
ช่างสะเพร่าและประมาทเสียจริง! เมื่อนึกได้ว่าทหารองครักษ์ผู้สง่างามและถือดาบอยู่ในตำหนักบูรพาของไท่จือเช่นเขา ถูกหลอก เพราะกลอุบายเห็นแก่กินเล็ก ๆ น้อย ๆ เช่นนี้ก็ช่างน่าอดสู!
เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ได้กินขนมงานแต่งแม้เพียงสักคำ อู๋ถงจ้องหน้าเมิ่งอวิ๋นเสียงด้วยความโกรธขณะใส่กุญแจสามตัวด้วยใบหน้าเคร่งขรึม และพร้อมที่จะคุกเข่าหน้าตำหนักของจิ่งหรงเพื่อสารภาพผิด
เมื่อเมิ่งอวิ๋นเสียงมองเขาก้มตัวลงแล้วก็ส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้ คนผู้นี้ช่างใสซื่อยิ่งนัก!
เมื่อนึกถึงเื่นี้แล้วนางก็ก้าวผ่านประตูเข้าไปโดยไม่สนใจอีกต่อไป เมื่อไปถึงเก้าอี้ยาวก็เอนตัวลงแล้วผล็อยหลับไปทันที
ไป๋เฉาขมวดคิ้วแล้วจับนางเขย่าสองสามครั้งด้วยท่าทีของคนที่ “ไม่อาจหลอมเหล็กให้เป็เหล็กกล้าได้” “เหตุใดไท่จือเฟยจึงไม่เปิดเผยต่อไท่จือว่าเจียงหลูเยวี่ยจงใจใส่ร้ายว่าท่านทำให้นางสะดุด? เหตุใดจึงทำให้ท่านเองเป็คนผิดและทำให้ไท่จือโกรธเช่นนี้ด้วยเล่าเพคะ?”
เมิ่งอวิ๋นเสียงสะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยสีหน้าหงุดหงิดเล็กน้อย “ไท่จือจะฟังคำอธิบายของข้าได้อย่างไร? มันเสียเวลาหากข้าจะเรียกร้องความยุติธรรมจากเขา เป็การดีกว่าสำหรับข้าที่จะแก้ปัญหาด้วยตัวข้าเอง เนื่องจากเจียงหลูเยวี่ยจงใจยั่วยุ เมื่อเกิดปัญหาขึ้นข้าก็จะตอบแทนให้อย่างสาสมแบบฟันต่อฟัน”
นางเน้นสี่พยางค์หลังอย่างหนักแน่นพลางขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน
3K
