เช้าวันรุ่งขึ้นไอรดาก็เริ่มจากของที่ต้องออกไปซื้อเอง เพราะเมื่อคืนก่อนนอนก็กดสั่งไปหลายอย่าง กลับมานอนพักได้ครู่เดียวก็ลุกขึ้นมานั่งสั่งของออนไลน์ต่อ
ทำไมน่ะเหรอ ไม่ใช่เพราะเธอขยัน แต่พอไม่มีอะไรให้ทำความเศร้าก็โจมตีเธอทันที
"มีงานใหญ่ ห้ามเสียสมาธิ"พูดกับตัวเองไปก็นั่งปาดน้ำตาไป หรือเธอจะร้องไห้ทีเดียวให้หมดไปเลย จะได้ไม่ร้องอีก
หลังจากสั่งอุปกรณ์ทำสบู่แชมพู และเครื่องประทินผิวแล้วเธอก็ไปต่อไม่ไหว ปิดคอมนั่งร้องไห้ทั้งคืน และสัญญากับตัวเองว่าจะไม่ร้องไห้เมื่อคิดถึงเขาอีก
กว่าอารมณ์จะตกผลึกก็เข้าแล้ว ตอนนี้แสงแดดคือสิ่งที่เธอต้องหนีแล้ว
"อดัมส์" ไอรดา
"ครับบัดดี้" อดัมส์ขานรับทันที
"ในระบบมีของให้ซื้อมั้ย ี้เีออกไปข้างนอก" เหลือของอีกตั้งหลายอย่างเลย
"มีครับ แต่อาจจะไม่ครบทุกอย่างที่คุณอยากได้" อดัมส์ตอบ
"รอบคอบไว้ก่อนสินะ"ไอรดาแซะ
"ขอเข้าไปดูได้มั้ย"เธอถาม
"ตอนนี้ระบบร้านค้ายังไม่เชื่อมต่อครับคุณต้องอัพเกรดก่อน"
"แหม เออไปซื้อเองก็ได้" ในที่สุดเธอก็ลุกขึ้นจัดการกับตัวเองหาแว่นกันแดดใส่บังตาที่บวมเบ่งกันคนถามก็แล้วกัน
"วันนี้ไปห้างนั้นแล้วกัน แล้วค่อยแวะตลาดปีนัง" ไอรดาวางแผนเสร็จก็ไปซื้อของที่ห้างขายส่งเ้าใหญ่ ดีที่มีบริการช่วยจัดส่งแต่รอบนี้เธอไปเลือกเอง
ดีที่อยู่ใกล้ห้างที่ขายอุปกรณ์ก่อสร้าง
สั่งของใช้เสร็จก็เดินมาสั่งสุขภัณฑ์ กระเบื้อง และอุปกรณ์ก่อสร้าง รวมถึงถามหาคอนเทนเนอร์สำหรับสร้างบ้านน็อคดาวน์เก๋ๆ พร้อมแทงค์น้ำใหญ่อีกหลายอันด้วย
"พี่คะ ขอถามหน่อยได้มั้ยคะ จะหาซื้อระบบโซล่าเซลล์ได้ที่ไหนสำหรับบ้านเดี๋ยวขนาด200 ตารางวา" ไอรดาถามผู้จัดการห้าง ก็ขายอุปกรณ์ก่อสร้างก็น่าจะรู้เื่โซล่าเซลล์ด้วยมั้ย
"ทางห้างมีบริการครับ แต่คงคำนวณจากขนาดบ้านไม่ได้ ต้องคำนวณจากพลังงานไฟที่คุณต้องใช้ด้วยครับ อย่างเช่นมีเครื่องปรับอากาศกับไม่มีการใช้ไฟก็ต่างกัน
คำนวณกับแอมป์ที่ใช้ จะติดตั้งที่บ้านเรามีบริการติดตั้งให้แต่อาจจะต้องรอคิวหน่อย เพราะ่นี้ค่าไฟขึ้นมากแถมตัวอุปกรณ์ก็ถูกลง ยังไงจะไปปรึกษาแผนกโซล่ามั้ยครับ ผมพาไป"
ผู้จัดการ เสนอพร้อมเดินนำทาง ไอรดาพยักหน้าและเดินตาม เข้าไปคุย บอกคร่าวๆ ว่าจะหนีไปอยู่ที่ไกลปืนเที่ยงไม่มีไฟฟ้า เลยอยากได้อุปกรณ์ไปติดตั้งเอง ถ้ามีคู่มือมาก็น่าจะไม่ยาก
โชคดีที่ตอนนี้มีคู่มือที่มีหลายภาษา เล่มหนามาให้เลือกอ่าน เสร็จแล้วเธอก็ตรงไปตลาดปีนังทันที
ที่นี่เครื่องนอนราคาถูกกว่าในห้างครึ่งนึง แต่คุณภาพเหมือนกันแถมเจ๊เ้าของร้านมีแค็ตตาล็อกและจองพร้อมส่งเสมอ ร้านนี้พี่ดลพามา....
"แปะ แปะ"ตบหน้าตัวเองแล้วเดินเข้าร้าน
"หนูไอ มาพอดีแค็ตตาล็อกใหม่ออกงวดนี้เน้นวินเทจกับมินิมอลนะ"เจ๊ต้อนรับด้วยการโยนแค็ตตาล็อกให้เธอ เจ๊พูดจาห้วนๆ แต่รู้ใจลูกค้า
'โคตรโชคดี'ไอรดาเลือกแบบที่ส่วนใหญ่สีทึม ลวดลายเรียบเก๋ ของยี่ห้อนี้ดีนอนสบาย
"เอาอย่างละร้อยชุด มีของพอมั้ยเจ๊"เธอถาม
"มี!เอาไปขายต่อเหรอเดี๋ยวคิดราคาส่งให้ เปิดร้านขายเหรอ"เจ๊กระวีกระวาดเรียกลูกน้องแล้วพาเธอไปที่โกดัง
"ไม่ต้องจ้างรถเดี๋ยวไปส่งให้ ตอนนี้มีพวกมุ้งมาด้วยสนใจมั้ย"เจ๊ถาม
"เอา เออเจ๊แนะนำร้านสำหรับตั้งแคมป์หน่อยดิ่"ไอรดาถามต่อ
"ตามมา ร้านอากงมีของคุณภาพดีๆ"เจ๊ลากเธอมาที่ร้านเล็กไปที่อยู่อีกด้านนึงของซอย
"อาปัน ช่วยดูของให้หลานเจ็กหน่อย" หลังฝากฝังเจ๊ก็กลับไปดูร้าน
ไอรดาเลือกอุปกรณ์ตั้งแคมป์เต็นท์ถุงนอน หม้อสนาม ของที่ดูน่าจะมีประโยชน์มาสี่ห้าชุด แล้วหันไปเจอตะเกียงพายุเลยจัดไปหลายดวงทีเดียว
"ฝากไปกับรถเจ๊ได้เลยค่ะ"จ่ายเงินเสร็จก็เดินกลับไปจ่ายเงินเจ๊รอโหลดของขึ้นรถ
"ดลไม่มาด้วยเหรอ"เจ๊ถามขณะรอเด็กขนของขึ้นรถ
"ไม่ได้มา"เธอตอบสั้นๆ กลั้นเอาไว้ไอเอ๊ยอย่าร้องเด็ดขาด เจ๊เห็นท่าทางก็แค่คิดไปว่าคงจะงอนกัน
นี่เป็ครั้งแรกที่เห็นเธอมาคนเดียว ธรรมดาคู่หูคู่ฮาจะมาด้วยกันพร้อมปล่อยมุกห้าบาทสิบบาทให้เธอขำ
แต่คราวนี้เด็กสาวที่ยืนอยู่หน้าเธอสวมแว่นดำและมีท่าทีเงียบขรึมลง
เธอไม่ถามอะไรต่อ ไม่อยากสอดรู้เื่ลูกค้า ถึงจะคุ้นเคยกันดีก็ไม่ล้ำเส้นดีกว่า ไอรดาขับรถตามรถขนของไปเพื่อเปิดโกดังที่เช่าไว้แล้ว
"ติ๊ง" เมสเสจเตือน ภาพของเธอประมูลเสร็จแล้วตอนนี้งานเธอเริ่มเป็ที่รู้จักแล้ว คนซื้องานส่งข้อความมาคุยกับเธอ
ถามว่าเธอสามารถทำสิ่งของในเมต้าเวิร์สได้หรือไม่ เธอตอบกลับไปว่าได้ แต่่นี้ขอพักร้อนยาวเพราะสองปีมานี้เธอไม่ได้หยุดเลย
"บัดดี้ครับ"อดัมส์
"เงินในบัญชีคุณเพิ่มมาอีกหกสิบเก้าล้านสี่แสนบาทแล้วนะครับ คุณ้าแลกเงินทั้งหมดมั้ย"
"แลกแต่ไม่ทั้งหมด เก็บเป็เครดิตก่อนได้มั้ย"ไอถาม
"ได้ครับคุณสามารถแลกเป็เงินสกุลต่างๆ ได้ตลอดเวลาแต่เรตอาจจะต่างกันตามตลาดนะครับ" หลังจากเด็กขนของไปแล้วเธอก็เก็บทุกอย่างลงมิติ
"ไปร้านสมใจดีกว่า"เธอหาที่จอดรถในวัดแล้วเดินมาร้านสมใจที่อยู่ติดกันสามร้าน ละแวกนี้เปลี่ยนไปเยอะมาก เมื่อก่อนคนเดินกันพลุกพล่าน
"ข้อดีของการไม่มีใครเลยมันจึงไม่เหลือความทรงจำให้คิดถึงเลยสินะ" ไอรดารู้สึกอ้างว้างจริงๆ
ไอรดาได้แต่ถอนใจมองภาพความเงียบเหงา งั้นวันนี้เธอจะสร้างความคึกคักให้เอง หลังจากซื้อเครื่องเขียนปากกากระดาษพู่กันและสีแบบกวาดหมดแล้วเธอก็เดินเข้าออกร้านขายผ้า
เอาทุกอย่างที่ชอบ ซื้อมันทุกร้าน โดยเฉพาะร้านผ้าแบรนด์ที่ลงเรือมาพร้อมกับที่ขายบนห้าง
เดินย้อนไปมาที่สำคัญร้านขายกิฟท์ชอปทุกร้านต้องผ่านมือเธอ อะไรน่ารักน่าสนใจแม่ฟาดเรียบ
"อดัมส์ขอดูบัญชีหน่อย" แม่เ้าซื้อไปเยอะบัญชีลดลงนิดเดียว เนี่ยเศรษฐีตัวจริง แต่คนที่จะใช้ด้วยกันกลับไม่อยู่เสียนี่
ฮึบไอ ฮีบ อย่างแกว่งไปทางนั้น แล้วเธอก็เดินไปร้านทอง ระหว่างทางร้านของกินดังๆ ที่ยังเปิดอยู่ก็เสร็จไอรดาทุกร้าน
เธอซื้อเหมือนจะเอาไปบริจาคทาน ขนมจีบซาลาเปาขนมกุ้ยช่าย ขนมของจีนหลายอย่างไม่รู้เรียกอะไร ไม่กล้าถามแปะ เพราะถามไปไม่รู้กี่ครั้งแล้วแต่ลืมตลอด
ร้านก๋วยเตี๋ยวคั่ว กระเพาะปลาตือฮวน ข้าวต้มกระดูกหมู เอาเป็ว่าผ่านร้านไหนเป็ต้องเจอกัน
แวะเข้าร้านขายของจากเมืองจีนมีชาแปลกๆ ราคาสูงจนน่าใเข้าทางเลยจัดไปเงินเหลือเยอะดีนัก
ขับมาแถววงเวียนยี่สิบสอง เหมือนมีพวกร้านจักรยานไฟฟ้า จักรยานวินเทจอยู่นี่นา เออมีร้านขายแผ่นเสียงนี่นายังอยู่มั้ยนะ หรือจะปิดไปแล้ว
เดินชอปไปเรื่อยซื้อเสร็จโยนเข้ามิติ ตอนนี้เธอเดินตัวปลิวกลับไปที่รถเพื่อกลับบ้านพอดีกับห้างส่งเมสเสจแจ้งวันเวลาที่จะส่งของ ซึ่งก็คือพรุ่งนี้่เช้า
"ตอนนี้ก็เหลือแค่ยา สินะ" ไอรดาพึมพำ
"หลังจากซื้อยาเสร็จไปร้านพี่ตุ้มซะหน่อย" เ้าแม่อาหารเสริมอย่างเธอไปร้านขายอาหารเสริมร้านประจำ
"เจ้โปรไบโอติกส์มายัง" ไอรดาสั่งของเป็ชุดเอาที่เธอคิดว่าจำเป็
"จะซื้อไปเปิดร้านเหรอ เดี๋ยวพี่เปิดบิลให้"พี่ตุ้มถาม
"ไม่หรอกพี่จะหนีไปอยู่ที่อื่นแล้วมันไกลมากไปรษณีย์น่าจะเข้ายาก เลยซื้อตุนไว้น่ะ
"เห้ยแกมันมีวันหมดอายุนะ ซื้อไปกินไม่ทันทำไงล่ะ"พี่ตุ้มห่วง
"ไม่ต้องห่วงซื้อเผื่อคนอื่นด้วย"จะบอกยังไงว่าเก็บในมิติล่ะ
“เจ๊มีเครื่องสำอางพวกประทินผิวแนะนำมั้ย เอามาให้หน่อยเอาสำหรับทุกสภาพผิวเลยนะ พวกเครื่องสำอางก็เอาแบรนด์ที่สีไม่ฉูดฉาดนะ” ไอรดานึกขึ้นได้ว่าอากาศทำให้เกิดปัญหา
"งั้นพี่เอาล็อตที่เพิ่งลงมาให้ดีกว่า แบรนด์ที่เราใช้ประจำน่ะ ของเพิ่งมาถึงเมื่อเช้า” พี่ตุ้มไปจัดการ
ปรากฏว่าซื้อไปซื้อมาหลายกล่องมาก
"เอาไปเก็บที่อีแก่ได้เลย"ไอรดาหมายถึงจี๊ปเชอโรกีเพื่อนคู่ใจของเธอที่ตอนนี้เพิ่งได้เอาออกมาขับหลังหมกตัวอยู่แต่ในห้องมานาน ค่าน้ำมันก็.....ไม่เอาไม่พูด เพราะพูดแล้วจะขึ้นอ่ะดิ่
ขับรถกลับบ้านแล้วก็อาบน้ำนอน ก็นอนก็ขีดเช็คลิสต์ไป
"น้ำซื้อแล้ว ขนม นม เนย ครีมชีส ...." "ซื้อถุงเท้ากับโค้ตกันหนาวรึยังวะ" ทำไมต้องของที่ต้องซื้อเยอะขนาดนี้วะเนี่ย"ไอรดาเริ่มกังวล
"อดัมส์ เหลือเวลาอีกเท่าไหร่"ไอรดาถาม
"ประมาณสามสิบชั่วโมงครับ"เอไอเริ่มเรียนรู้ว่าควรบอกแบบประมาณไปเพราะบอกรายละเอียดบัดดี้คนนี้จำไม่ได้ แล้วก็ถามตลอด
"รองเท้า ถุงเท้า เสื้อกันหนาว ลองจอน ที่ปิดหู หมวก ผ้าร่ม อ้อพลาสติกการเกษตร ลืมอุปกรณ์ทำเรือนกระจก" ไอรดา
"ต้องซื้อปืนด้วยมั้ย ที่นั่นมันอันตรายมั้ย"ไอถาม
"เอ่อ...ขึ้นอยู่กับว่าคุณใช้เป็มั้ยแล้วควบคุมตัวเองได้แค่ไหน" อดัมส์ออกอาการเหนื่อยหน่าย
"ใช้ไม่เป็ งั้นเอาเครื่องข็อตไฟฟ้าไปด้วย
‘เอิ่มมมมบัดดี้ครับที่ต้องสู้คือความอดอยากไม่ใช่โจร’ อดัมส์ไม่พูดออกไป เพราะเสียเวลาบัดดี้ไม่ฟังและไม่สนใจจะฟังด้วย
ในที่สุดเธอก็เจอรถโบราณที่ใช้งานได้สภาพดี นี่สิจ่ายหลักล้านได้สักที
ที่จริงนี่เธอก็ใช้ไปหลายล้านแล้วนะ แค่จ่ายเป็เบี้ยหัวแตกเท่านั้นเอง
อดัมส์จะไม่ท้อ….
หลังจากนัดไปดูรถเธอก็ได้ทุกสิ่งที่้า ทั้งรถยนต์กระบะจักรยานมอเตอร์ไซค์
เหล่าเ้าของรถดูกังวลกับเด็กสาวที่ซื้อรถจากพวกเขา แต่เพราะเศรษฐกิจเป็อย่างนี้จำต้องตัดใจ
"ฉันจะดูแล และใช้งานให้สมกับวัตถุประสงค์ของการสร้างพวกเขาขึ้นมาแน่นอนค่ะ คุณช่วยแนะนำ การดูแลให้ด้วยนะคะ จะดูแลให้ดีที่สุดเลย"
ก็คนรักรถน่ะนะ พอได้ยินอย่างนั้นพวกเขาทำอย่างเดียวกันหมดคือบอกลาลูกน้อยของพวกเขา
เธอเสนอให้ถ่ายรูปคู่กับรถครั้งสุดท้ายให้ แล้วเธอก็วาดภาพ แล้วส่งไปให้เ้าของทุกคน การจากลาน่ะนะ มันไม่ใช่เื่ง่าย
"ผ้าอนามัย แปรงสีฟัน ยาสีฟัน....เธอนั่งไล่ลิสต์ อีกรอบ เหลือเวลาอีกไม่นาน
เธอก็เดินมาเก็บเตาอบพิมพ์ขนม เตาแก๊ส เตาปิกนิกที่เพิ่งซื้อมา ไฟแช็ก ไฟฉาย โซฟาทีวี... เหมือนเธอลืมอะไรที่สำคัญไปนะ ไอรดานึกเท่าไหร่ก็ไม่ออก เธอเข้านอนพร้อมกับตัวตนที่ค่อยๆ หายไปจากโลกนี้
_______________________________
กว่าจะซื้อของเสร็จ เล่นเอาหอบเหมือนกัน หอบอะไรนักหนาก็หอบของนั่นแหละค่ะ ไอรดาที่จริงเป็เด็กเอ๋อๆ ลอยๆ แล้วก็....คอยดูฤทธิ์นางไปแล้วกันนะคะ ไม่อยากสปอยล์
ผู้เขียนอยากถามว่า นี่เธอจะไปทำภารกิจหรือจะไปพักผ่อนนะ ดูเหมือนหาของเล่นไปเรื่อย
97
