ไม่มีหัวใจ ไร้ความรู้สึก รวมไปถึงจิติญญา ...นั่นสินะ ทำไมกัน… ทำไมตัวเราตอนนี้ถึงไม่มีสิ่งเ่าั้กันนะ...มันเกิดขึ้นั้แ่เมื่อไหร่กัน…
ชายหนุ่มยืนอยู่ท่ามกลางความมืด แต่มีแสงไฟจากข้างทางที่พอส่องให้เห็นเงาของเขาได้อยู่บ้าง มือข้างหนึ่งที่ถือบุหรี่ค่อย ๆ ยกขึ้นมาดูด พร้อมกับพ่นออกไปในความมืด
รถที่ผ่านมาหลังจากไม่มีสักคันหลายนาที ทำให้รู้ว่าที่ ๆ เขายืนอยู่ คือสะพานกลางแม่น้ำ ในยามค่ำคืน
...พอได้เห็นดวงดาวในบรรยากาศแบบนี้ก็รู้สึกดีขึ้นมาบ้างแฮะ
...แต่ว่า ก็แค่ชั่วคราวสินะ ...จะว่าไป คงจะเป็เื่ยากที่พวกชุดเทานั่นจะตามสืบมาได้ ...ใช่แล้ว ไม่มีสักครั้งที่พวกนั้นจะตามมาถึงตัวเขาได้ ที่เขาทำแบบนี้ เป็เพราะพวกมันทั้งหมด
สายตาของชายหนุ่มไปสะดุดเข้ากับร่างของหญิงสาวที่ยืนอยู่ริมสะพาน..
...จะะโลงไปงั้นเหรอ? … คงไม่ ถ้าเป็แบบนั้นจริง ก็แย่หน่อยนะ ยังไงก็ไม่มีใครเข้าไปช่วยได้ทันหรอก เคยเห็นแค่พวกผู้หญิงที่ชอบเรียกร้องความสนใจอะไรแบบนั้น แต่พอเอาเข้าจริง พวกนี้ก็ไม่กล้าทำหรอก..
เห?!… “ดะ-เดี๋ยวก่อนสิ!!” นี่มัน...เหนือความคาดหมายไว้เยอะเลยแฮะ เพราะว่าเธอคนนี้ดันะโลงน้ำสะงั้น
แต่ว่า...มันไม่ใช่แค่เธอคนเดียวน่ะสิ ทำไมตัวเราถึงต้องะโลงมากับเธอด้วยล่ะเนี่ย…
หญิงสาวมองหน้าชายหนุ่มที่กำลังโอบกอดร่างกายของเธอไว้ ขณะที่ทั้งเธอและเขาก็กำลังดำดิ่งสู่ห้วงน้ำลึก
...เขาเป็ใครกันนะ...นี่เราตายไปแล้วจริง ๆ งั้นเหรอ? ทำไมถึงได้ เจอกามเทพเช่นเขา มันเหมือนกับฝันไปเลยจริง ๆ
...นั่นสินะ เราคงจะตายไปแล้วจริง ๆ จบสักทีนะ ชีวิตที่เฮงซวยแบบนี้ขอโทษที่ตัวเธอ อ่อนแอแบบนี้...
แต่ว่าชายหนุ่มที่พยายามพาเธอขึ้นสู่ผิวน้ำ พยายามจุมพิตเธอเป็ระยะ พร้อมกับดันร่างกายเธอขึ้นเรื่อย ๆ มันทำให้เธอ อยากที่จะมีชีวิตต่อ…
ทั้งสองขึ้นมาจากน้ำได้สำเร็จพร้อมกับล้มตัวลงนอนที่่ริมน้ำ แต่ความมืดนั้นทำให้ทั้งสองไม่สามารถเห็นใบหน้าที่ชัดเจนของกันได้ มีเพียงเสียงหายใจที่บ่งบอกถึงความเหนื่อยล้าจากการใช้พลังงานไปกับการว่ายขึ้นมาจากน้ำ...
“...ขอโทษนะคะ...ที่ทำให้คุณ ต้องเดือดร้อนไปด้วย”
...ทำไมต้องมาช่วย ยัยนี่กันนะ ถึงจะมองเห็นใบหน้าไม่ชัด แต่ก็พอเดาได้ว่า คงจะโดนผัวทิ้งแหง่ ๆ ...แต่ว่านะ ...มือของเธอเนี่ย อยู่ไม่เป็สุขหรือยังไงกัน ทำไมต้องลูบ ๆ คลำ ๆ แบบนั้นด้วยล่ะ
“…ฉันขอ ััใบหน้าคุณหน่อยได้มั้ยคะ?”
“เอ๊ะ?”
น้ำเสียงของเธอฟังดูหดหู่จังเลยแฮะ ถึงจะไม่เต็มใจก็เถอะ แต่เธอก็ควรจะเช็ดดินออกจากมือบ้างสิ…
“..ฉันอยาก เห็นใบหน้าของคุณจัง…”
...พอได้ฟังน้ำเสียงของเธอแบบนี้แล้ว ก็อดสงสารเธอไม่ได้เหมือนกัน
เธอเป็อะไรกันนะ ถึงได้...คิดสั้นแบบนั้น...
“...งั้นก็ มีชีวิตต่อไปนะครับ..คุณจะได้ เห็นใบหน้าผมไง...”
“...คงไม่แล้วล่ะ...คุณก็รู้...ว่าเราสองคน...ไม่น่ารอดขึ้นมาได้ ั้แ่แรกอยู่แล้ว...”
ดูเหมือนว่ารอบข้างจะนิ่งและเงียบไปทันทีหลังจากที่เธอพูดจบประโยค ไม่มีเสียงรอบข้าง ไม่มีแม้แต่เสียงลมหายใจของตัวเอง รวมไปถึงไม่มีเสียงของเธอด้วย…
ภาพตรงหน้าของชายหนุ่ม แปลเปลี่ยนไปเป็ ภาพของเขาในวัยมัธยม ความทรงจำหลาย ๆ อย่างค่อย ๆ ถาโถมเข้ามาเรื่อย ๆ ...และนั่นยิ่งทำให้ชายหนุ่มรู้สึกเ็ป นี่คงเป็สิ่งเดียวที่เป็าแของเขามาโดยตลอด
ภาพเด็กหนุ่มที่โดนรังแกจากเพื่อนในวัยเดียวกัน ซ้ำแล้ว ซ้ำเล่า เป็แบบนี้ทุกวัน
...แต่ว่า...ครูท่านนั้น ไม่สิ พวกนั้นต่างหาก ไม่มีใครจะช่วยเด็กคนนั้นได้เลย ...และภาพสุดท้ายก่อนที่ทุกอย่างจะดับไป...คือภาพของเด็กหนุ่มที่โดนจับกดลงน้ำ ท่ามกลางเสียงหัวเราะชอบใจของไอ้พวกขยะนั่นที่สามารถทำให้คน ๆ หนึ่งใกล้ตายได้ ก่อนที่จะทิ้งร่างเด็กคนนั้น นอนแน่นิ่งที่ข้างสระน้ำ...
“ไอ้ขี้แพ้! ปล่อยมันไว้ตรงนี่แหละ!…”
นั่นสินะ...ไอ้ขี้แพ้ที่พวกนั้นพูดถึง...คือคน ๆ เดียวกันในปัจจุบัน...และตอนนี้ก็เหมือนจะได้ย้อนเวลากลับมา...ในวัยมัธยมปลาย…
414
![[จบแล้ว]Monster Region Online : ประตูสู่โลกมอนสเตอร์](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/f7fc031835dd1271499644b185ef3718.webp)
