หลิงหลิงพูดคุยวางแผนต่างๆ เกี่ยวกับการรับมือผู้ที่จะมาเยือนทุกรูปแบบกับหลงเฟยและท่านพ่อบุญธรรมของตน การใช้ชีวิตอย่างระมัดระวัง กันไว้ดีกว่าแก้คงดีกว่าหวาดผวารอคอยผู้อื่นจะมาทำร้ายอย่างเดียว นางเองเป็เพียงแพทย์เท่านั้น คงไม่เข้าใจเื่กลยุทธ์ทางทหารอะไร มีแต่วรยุทธ์เท่านั้นที่เก่งกาจ เพียงแปลกใจที่สามีของตนดูจะวางแผนเป็ขั้นเป็ตอน มีการจัดวางเวรยามสลับสับเปลี่ยนเป็ขั้นเป็ตอน แบ่งหน้าที่แต่ละโซนของบ้านและร้าน ทำกับดักตามจุดอับต่างๆ ไว้ให้แแจ้งเตือนคนภายในบ้านเพื่อให้รู้ตัวไวขึ้น หากมีผู้ใดเข้ามา จนนางคิดว่าเขาเป็แม่ทัพใหญ่มาก่อนหรือไม่ แต่เขาอยู่กับนางมา 10 ปี เหตุใดนางจึงไม่รู้เื่ใดของเขาเลยนะ ในใจหลิงหลิงพลันแปลกใจกับท่าทางวางแผนของสามีตนอย่างชำนาญและไหลลื่น แถมยังดูเพลิดเพลินมีความสุขเหมือนได้ทำงานที่ชอบมาก เขาต้องมีความลับอะไรเป็แน่
ส่วนพ่อบุญธรรมก็เออออไปตามน้ำไปเรื่อย นั่งจิบสุราไปพลางฟังแผนการต่างๆ อย่างไม่จริงจัง ดูจะเพลิดเพลินเกินไปแล้ว จนหลิงหลิงเริ่มจะหมั่นไส้บิดาตน ที่เหมือนคนไม่ทุกข์ร้อนใดๆ อย่างคนไม่กลัวเกรงความตายที่เพิ่งโดนตามล่าเช่นเมื่อเช้านี้ แต่นางก็แปลกใจที่ท่านพ่อบุญธรรมของนางมีวรยุทธ์ด้วย
"ท่านพ่อดูจะสำราญจริงนะเ้าคะ ไม่เครียดหรือเ้าคะ"
"เหตุใดต้องเครียด อะไรจะเกิดก็คงต้องเกิด สามีเ้าวางเวรยามดีเช่นนี้ ไหนจะกับดักอีก ข้าสบายใจแล้วที่จะพักอยู่กับเ้า ดียิ่งกว่าค่ายทหารที่ข้าไปอยู่ช่วยรักษาอีก จริงหรือไม่ลูกเขย?
หลงเฟยยิ้มแหยๆ แต่ก็ไม่กล่าวอะไร เหมือนคนหลบเลี่ยงความผิด หลิงหลิงมองอย่างสนใจ แต่ก็คิดว่าหากเขาจะบอกนางคงบอกเอง แต่หากเขาไม่บอกนางก็จะไม่คาดคั้นเอาความจริงใดๆ ให้เสียความรู้สึกกัน
"เช่นนั้นเอาตามนี้ พรุ่งนี้ท่านพ่อช่วยข้าไปเลือกทาสที่มีวรยุทธ์ด้วยนะเ้าคะ ข้าดูคนไม่เก่งเช่นท่านผู้เฒ่าผู้นี้แน่ เพราะอ่อนประสบการณ์นักเ้าค่ะ"
"ฮ่าฮ่า ได้ ท่านพ่อของเ้าตาแหลมนัก เห็นหรือไม่ ขนาดสามีเ้าพ่อก็คัดกรองให้อย่างดีเชียวนะ"
"หึ นั่นเป็ความ้าของข้ากับท่านพี่หลงเฟยต่างหาก ท่านเกี่ยวที่ไหนเล่า ใช่หรือไม่ท่านพี่"
หลงเฟยพยักหน้าและยิ้มให้ภรรยาตนอย่างเอ็นดูในความแง่งอนของนางกับบิดานาง
"เ้ากับข้ารักกันนั่นคือความจริง แต่ท่านพ่อตาเป็คนอนุญาตข้าให้สานต่อผูกสัมพันธ์กับเ้าได้นะ หากท่านพ่อตาไม่อนุญาตข้าก็ไม่กล้าเข้าใกล้เ้าหรอก"
"ได้ยินหรือไม่หลิงหลิงน้อย เ้าต้องตอบแทนน้ำใจตาเฒ่าผู้นี้มากๆ นะ ที่คัดสามีที่ดีเช่นนี้ให้ แถมรู้จักเข้าอกเข้าใจผู้าุโด้วย"
"ข้ายอมแพ้ก็ได้ เช่นนั้นข้าขอไปดูเด็กๆ ก่อนนะเ้าคะ พวกท่านดื่มสุรา หาความสำราญกันต่อเถอะ ข้าไม่ยุ่งด้วยแล้ว"
หลิงหลิงไม่อยากต่อล้อต่อเถียงกับบิดาจึงคิดจะเลี่ยงไปหาลูกๆ กล่อมเด็กๆ เข้านอนดีกว่า พรุ่งนี้ยังตื่นแต่เช้าจัดการข้าวปลาอาหารให้เด็กๆ แต่เช้าจึงอยากรีบเข้านอนก่อนสามีจะมาก่อกวนความสงบก่อนนอนของนางด้วย
"ไปเถอะ พี่จะดูแลท่านพ่อตาเอง เ้าไม่ต้องห่วงว่าข้าจะเมามายจนเกินไป ข้ารู้ตัวดี"
เมื่อหลิงหลิงจากไป ใบหน้าของทั้งสองก็เคร่งขรึมลงกว่าเดิมมาก ต่างมองซ้ายมองขวาอย่างระมัดระวังช้าๆ กลัวมีคนได้ยินเื่ที่พวกเขาจะคุยกัน
"นางยังไม่รู้เื่อดีตที่ผ่านมาของเ้าใช่หรือไม่"
"ใช่ขอรับ ข้าไม่เคยพูดถึงอดีต นางเองก็ไม่ถามถึงขอรับ"
"ดีแล้วล่ะ ปล่อยให้มันเป็อดีตไป เราใช้ชีวิตของเราไม่ยุ่งเกี่ยวกับพวกเขาแล้ว แต่หากพวกเขามายุ่งเกี่ยวกับเรา ก็จัดการให้หมอบคลานกลับไปดีหรือไม่ พรุ่งนี้เราไปคัดคนมีฝีมือมากหน่อย ตอนแรกข้าคิดว่าแค่ 20 คนน่าจะพอ แต่ตามแผนของเ้าแล้ว 50 คนคงดีกว่านะ ไว้ดูแลบ้านสวนด้วยเลยทีเดียว จะได้ฝึกคนพร้อมกันไปในคราวเดียวด้วย"
"ได้ขอรับท่านพ่อ คนที่ตามทำร้ายท่านกลุ่มเดียวกับที่เคยตามทำร้ายข้าหรือไม่ขอรับ"
"คนละกลุ่มแต่น่าจะเป็พรรคพวกกัน ท่านแม่ทัพที่ข้าช่วยอายุมากแล้วใกล้เกษียณเต็มที แท้จริงแล้วข้าเองรู้จักเขาส่วนตัวมานานมากแล้ว จึงยอมเสี่ยงชีวิตช่วยเขา ไม่เช่นนั้นข้าเองก็คงรู้สึกผิดต่อหลิงหลิงมากที่ไม่อาจช่วยพ่อแท้ๆ ของนางได้"
"ท่านแม่ทัพผู้นั้นเป็ท่านพ่อแท้ๆ หลิงหลิงหรือขอรับ"
"ข้ารับหลิงหลิงมาช่วยดูแลในตอนที่แม่ของนางถูกวางยาพิษจนตายในจวนแม่ทัพ ท่านแม่ทัพผู้นั้นไม่ไว้วางใจใครเพราะต้องออกไปรบที่ชายแดนตลอด ตอนแม่ของหลิงหลิงจากไปเขาก็ไปรบที่ชายแดนเช่นกัน ตอนที่ข้าออกจากการเป็หมอหลวงเขาจึงให้เงินข้ามาจำนวนมากเพื่อให้พาลูกของเขามาหลบในหมู่บ้านเล็กๆ แห่งนั้นนั่นแหละ ไม่เช่นนั้นพวกเ้าจะมีเงินใช้จ่ายมาได้นานเป็ 10 ปีหรือ ตอนข้าเป็หมอหลวงเคยช่วยเหลือกันมาก่อนจึงสนิทสนมกันพอสมควรและข้าเองเป็ญาติห่างๆ ของแม่แท้ๆ นาง จึงรับนางมาดูแล เขาเองก็ส่งข่าวข้าเรื่อยๆ จนเ้ามาช่วยดูแลนางต่อจากข้า ข้าจึงปล่อยวางไปใช้ชีวิตของข้าบ้างเท่านั้น ขอบใจเ้ามากนะที่ดูแลนางอย่างดี มีหลานน่ารักให้ข้ากับเ้าแม่ทัพแก่ๆ นั่น หากเขารู้คงดีใจ ไม่รู้ตอนนี้คนของเขาจะไปช่วยเหลือได้หรือยัง"
หวังว่าท่านพ่อตาแม่ทัพจะปลอดภัยนะขอรับ ข้าอยากให้ลูกๆ ได้เจอตาแท้ๆ เหลือเกิน พวกเขาคงดีใจที่รู้ว่ามีท่านตาเป็ถึงแม่ทัพใหญ่อีกคนด้วย ทั้งมีท่านตาเป็หมอหลวงอีก แล้วท่านคิดจะบอกความจริงหลิงหลิงเมื่อไหร่ดีขอรับ"
"คงรอแม่ทัพแก่นั่นปลอดภัยดีก่อน เขาคงสืบหาข้าเอง เมื่อไหร่ที่เขาส่งข่าวมาข้าจะบอกเล่าเื่ราวของลูกสาวเขาให้รู้ เพราะข้าเองก็ไม่ได้เจอพวกเ้านานเป็ 10 ปี ขาดการติดต่อไปนาน แล้วค่อยให้ตาแก่แม่ทัพนั่นมาเจอหลิงหลิงเองดีกว่า"
"เช่นนั้นก็ดีขอรับ นางคงยินดีที่ได้รู้ว่าพ่อที่แท้จริงยังมีชีวิตอยู่อย่างปลอดภัยเฝ้าคอยดูแลนางห่างๆ มาตลอด"
7K
