เมื่อทุกอย่างเข้าที่เข้าทางข้าวหอมก็กลับคืนสู่สภาวะปกติ วันนี้เธอจัดของเพื่อเตรียมตัวที่จะไปเป็อาจารย์ฝึกสอนในโรงเรียนแห่งหนึ่ง ข้าวหอมรู้สึกตื่นเต้นและดีใจทุกครั้งที่เปิดรีวิวของโรงเรียนแห่งนั้นดู
"พรุ่งนี้แล้วสินะ…อดตื่นเต้นไม่ได้เลยจริงๆ นักเรียนของเราจะน่ารักขนาดไหนนะ ฮิฮิ..อุปกรณ์สำหรับการสอนจัดเตรียมเสร็จเรียบร้อย สภาวะร่างกายและสุขภาพตรวจเช็คเรียบร้อย ที่เหลือก็แค่พูดคุยและพบปะกับนักเรียนที่น่ารักทุกคน โอ๊ย…อยากให้ถึงพรุ่งนี้เร็วๆจัง งื้อ!!" ข้าวหอมบ่นพึมทำกับตัวเองถึงเื่ที่จะเกิดขึ้นในวันพรุ่งนี้ เธออดใจรอที่จะไปสอนไม่ได้อีกแล้ว เธอตื่นเต้นถึงขั้นที่ว่าเปลี่ยนชุดแล้วมายืมจำลองการสอนหน้ากระจกที่เธอสอนเป็ประจำทุกเช้า เธอทำแบบนั้นซ้ำๆวนไปมาั้แ่เช้าจนถึงบ่ายคล้อย กริ๊งๆ กริ๊งๆ(เสียงมือถือดังขึ้น)
"ฮัลโหลว่าไงแพท?"
"(ถ้าฉันเดาไม่ผิด แกคงกำลังตื่นเต้นกับการที่จะไปพบเหล่าเด็กนักเรียนที่เเกคิดว่ามันน่ารักอยู่ใช่ไหม?)"
"สมแล้วที่เป็เพื่อนสนิทของข้าว..รู้ไปซะทุกอย่างเลย.ว่าเเต่แพทโทรมา..มีอะไรหรือเปล่า?"
"(ก็…พอดีว่าวันนี้ว่าง…เลยว่าจะชวนไปดริ้งค์สักหน่อยน่ะ..ไปไหมร้านใกล้ๆหอพักแกก็ได้)"
"แพทก็รู้ว่าพรุ่งนี้จะเริ่มฝึกสอนแล้ว นี่แพทยังจะไปเที่ยวอีกหรอ?"
"(การฝึกสอนมันไม่ได้เกี่ยวอะไรกับการเที่ยวนะแก!..ฮัลโหล!แยกแยะหน่อยค่ะ..พูดอย่างนี้หมายความว่าจะไม่ไปใช่ไหม ใช่สิ!!หลังจากนี้ฉันกับแกก็จะไม่สนิทกันเหมือนเดิมแล้วสินะ..เพราะว่าแกก็ต้องไปเจออาจารย์ฝึกสอนหรือคุณครูคนใหม่ที่จะมาเป็เพื่อนสนิทที่ดีต่อแกมากๆ ส่วนตัวฉันก็คงตกกระป๋องไปตามระเบียบ)"
"ไม่เอาน่า..ข้าวไม่เคยคิดแบบนั้นกับเพื่อนสนิทของข้าวเลยนะ..แต่เขาต้องจัดเตรียมของสำหรับการฝึกสอนแถมอีกอย่างเขาก็ต้องไปทำงานพิเศษที่ร้านพี่แพรด้วย ข้าวไม่สะดวกจริงๆ"
"(ฉันลืมไปว่าแกเป็บุคคลบ้างานแล้วก็บ้าเงิน ถ้างั้นเอาแบบนี้ไหมฉันจ้างแกชั่วโมงละ 1,000 บาทให้มาอยู่เป็เพื่อนฉัน กินเหล้ากับฉัน..แกโอเคไหม?)"
"แพท!!...แพทก็รู้ว่าข้าว……."
"(ok ฉันยอมรับว่าแกบ้าเงินบ้างาน แต่แกก็มีศักดิ์ศรีไม่ยอมรับเงินจากใครง่ายๆจนกว่าจะใช้แรงงานหนักๆของแกแลกมันมา Fine!!!)" แพทกดวางสายเพราะงอนที่เพื่อนสนิทอย่างข้าวหอมไม่ว่างไปดื่มด้วย…ส่วนข้าวหอมเองก็ไม่ทันที่จะอธิบายอะไรเลย…เธอวางโทรศัพท์ไว้ที่โต๊ะโดยไม่คิดจะโทรกลับไปง้อเพราะเธอรู้ดีว่านิสัยของแพทเป็คนยังไง ข้าวหอมเบี่ยงตัวมาจัดเก็บของเข้าที่ ทำความสะอาดห้องให้ดูสะอาดสะอ้านเสร็จจากนั้นเธอก็หันมาดูคู่มือการสอนขั้นพิเศษที่เธอได้มาจากห้องสมุดที่มหาวิทยาลัย เธอพยายามศึกษาเทคนิคที่จะทำให้เด็กเข้าใจและสนใจการสอนของเธอมากขึ้น จวบจนกระทั่งเวลา 18:00 น. ข้าวหอมปิดคู่มือแล้วลุกไปอาบน้ำเพื่อที่จะไปทำงานพิเศษต่อ ชีวิตของเธอไม่มีสีสันและวนลูปแบบนี้ไปทุกๆวัน ตื่นเช้าไปเรียน ตกเย็นกลับจากมหาลัย อ่านหนังสือ ไปทำงานและกลับมานอนใน่ดึกๆ เป็แบบนี้เสมอมา วันนี้เป็อีกวันที่ข้าวหอมมาทำงานพิเศษที่ร้านกาแฟ
"วันนี้ลูกค้าเยอะเหนื่อยหน่อยนะข้าวหอม"
"พี่แพรไม่ต้องห่วงนะคะ ข้าวหอมจะทำเต็มที่ค่ะ"
"ได้ข่าวว่าพรุ่งนี้ไปฝึกสอนแล้วนี่ ข้าวเตรียมตัวแล้วหรอ?"
"เรียบร้อยแล้วค่ะ แต่ก็ยอมรับเลยว่าตื่นเต้นมากค่ะพี่"
"คนเรามันก็ต้องตื่นเต้นบ้างใน่แรกๆ แต่ถ้าชินแล้วมันก็ดีขึ้นแหละ อ่ะโน่นลูกค้ามาพอดี งั้นเดี๋ยวพี่ไปข้างนอกแปปนึงนะ..ดูแลลูกค้าด้วยล่ะ"
"ได้ค่ะ ไปดีมาดีนะคะ…." ทันทีที่ข้าวหอมพูดกับเ้าของร้านเสร็จ ก็มีลูกค้าผู้ชายคนหนึ่งเดินสวนเข้ามาเขายืนงงๆสับสนอะไรบางอย่างเหมือนไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไง ปลายตาเขาหันมามองเขาหอมสลับกับเมนูที่ติดอยู่บนผนัง เหมือนไม่รู้ว่าจะต้องเริ่มจากตรงไหนก่อน แน่นอนว่าทำงานบริการมักจะเจอลูกค้าแบบนี้เป็ประจำ ข้าวหอมจึงชิงตัดหน้าสอบถามความ้าของลูกค้าก่อน เพื่อไม่ให้เกิดความเคอะเขินระหว่างกันและกัน
"สวัสดีค่ะ มีอะไรสอบถามได้นะคะ?"
"เอ่อคือ..คือผม..อยากจะสั่ง…เอ่อ….ชา…"
"ได้ค่ะ คุณลูกค้าเพิ่งจะใครมาร้านเราครั้งแรกใช่ไหมคะไม่ต้องเป็กังวลนะคะ ค่อยๆดูเมนูให้ละเอียด แล้วค่อยสั่งก็ได้ค่ะ"
"ผมอยากจะสั่งชาเขียวปั่นน่ะครับ แต่ว่าในเมนูมันไม่มี ผมก็เลยไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไง?"
"อ๋อ…จริงๆด้วย ในเมนูไม่มีชาเขียวปั่น เเต่ถ้าลูกค้า้าข้าวสามารถทำให้ได้นะคะ"
"จริงหรอครับ ขอบคุณมากๆนะครับ พอดีผมเห็นในเมนูมีแต่กาแฟกับเมนู cocktail ผมก็เลยไม่รู้ว่าจะต้องไปยังไงต่อนะครับ ฮึฮึ"
"อ๋อ…ปกติที่ร้านเรามีเครื่องดื่มหลายประเภทค่ะ แต่ที่ลูกค้าเห็นบนป้ายเมนูนั้น..จะเป็รายแนะนำที่ลูกค้ามักจะซื้อประจำน่ะค่ะ ส่วนเมนูอื่นๆ…ทางร้านจะติดไว้ให้ที่โต๊ะทุกโต๊ะเลยค่ะ"
"อ่อครับ"
"สรุป..คุณลูกค้ารับเป็ชาเขียวปั่นนะคะ?"
"ครับ..ชาเขียวปั่น"
"ชอบหวานน้อยหรือหวานมากคะ เพิ่มวิปครีมไหม?"
"ผมเอาตามสูตรที่คุณเลยครับ ถ้าคุณว่าอร่อยผมก็อร่อยครับ ว่าแต่คุณชื่ออะไรนะครับ? ผมจะได้เอาชื่อคุณไปรีวิวให้ครับ"
"ไม่ต้องถึงขนาดหรอกนั้นค่ะ ฉันชื่อข้าวหอมเป็แค่พนักงาน part time ข้าวมาทำงานพิเศษที่นี่บาง่เวลานึงเท่านั้นล่ะค่ะ"
"อ่อ..ครับ..คุณข้าวหอม..แสดงว่าถ้าผมมาเวลานี้ทุกวัน ผมก็จะเจอคุณข้าวหอมใช่ไหมครับ?"
"ใช่ค่ะ…ชาเขียวที่สั่งได้แล้วค่ะ ทั้งหมดแปดสิบบาท..คุณลูกค้ารับอะไรเพิ่มไหมคะ?"
"เรียกผมว่าพลก็ได้ครับ…นี่ครับค่าชาเขียว..ไม่ต้องทอนนะครับ" ชายหนุ่มจากไปพร้อมรอยยิ้มที่สดใสและชาเขียวปั่นแก้วนั้น ข้าวหอมเองก็รู้สึกปกติเหมือนทุกวันเพราะเธอเป็คนน่ารักและมักจะมีหนุ่มๆมาพูดแซวหยอกล้อเธอเป็ประจำ เเต่ทว่าอีกคนนั้นกลับรู้สึกหัวใจเต้นแรง หน้าแดงและอยากจะมาเจอหน้าเธอให้ได้ทุกวันเสียแล้ว
"คุณข้าวหอม..น่ารักจังเลย สงสัยเราจะต้องมาซื้อชาเขียวปั่นทุกวันแล้วสินะ เอาว่ะ!…"
"ครูพล มาทำอะไรที่นี่คะ?" ขณะที่ชายหนุ่มกำลังดูดชาเขียวไป ยิ้มไปนั้น..เสียงหวานๆของหญิงสาวรูปงามตาหยีลูกครึ่งจีนก็ได้เล็ดลอดมาจากด้านหลัง ในตอนที่พลหันไปร่างเล็กๆก็กำลังเปิดประตูลงจากรถเก๋งสีขาวแล้วเดินมาหาเขาพอดี เธอถอดแว่นกันแดดออกพร้อมกับหันมายิ้มให้พลอย่างเสน่หา
1K
