ตอนที่ 5 ระบำมายา
ณริมฝั่งแม่น้ำกลางเมืองมะละกา โสมสุดานั่งมองฝูงนกนางแอ่นที่โบยบินบนฟ้าแล้วเธอก็คิดทบทวนความหลังระหว่างตนกับหลี่หงหมินความจริงหล่อนเองก็เริ่มรู้สึกผูกพันกับเขาบ้างแล้วแต่เมื่อคิดว่าเว่ยถิงถิงเป็ผู้มาก่อนมโนสำนึกในใจก็หักห้ามมิให้คิดเกินเลยกับชายหนุ่มอีก
มองไปตามทางเท้าริมแม่น้ำเห็นแม่คนหนึ่งจูงลูกสาวเดินผ่านไปอย่างมีความสุขเสี่ยวเยี่ยนก็นึกย้อนถึงตนเองสมัยที่ยังเรียนประถมอยู่เมืองกันตัง
ปาหนันเคยนอนอ่านหนังสือนิทานให้โสมสุดาฟังความอบอุ่นจากแม่ที่นอนกอดลูกสาวอยู่บนเก้าอี้นอนเล่นที่ทำจากไม้ยังคงความรู้สึกที่ชัดเจนมาจนบัดนี้
บางครั้งเสี่ยวเยี่ยนก็เคยแอบเห็นแม่ของเธอร้องไห้เงียบๆ คนเดียวในบ้าน เด็กน้อยทั้งน้อยใจและแค้นใจที่ไม่มีพ่ออยู่กับครอบครัวพร้อมหน้าเหมือนเพื่อนคนอื่น ๆแต่เธอก็คอยปลอบใจแม่ทุกครั้งที่แม่ร้องไห้ ว่าสักวันหนึ่ง พ่อจะต้องกลับมา
จนเมื่อเสี่ยวเยี่ยนอายุได้10 ขวบ แม่ปาหนันก็ป่วยหนัก และได้สั่งเสียลูกสาวไว้ก่อนตายว่า
“ลูกเอ๋ย นับแต่นี้ลูกจะต้องเข้มแข็ง พึ่งตัวเองให้ได้นะลูกแม่คงไม่อาจอยู่ดูแลลูกได้อีกต่อไปแล้ว จงทำตัวเป็เด็กดีขยันหมั่นเพียรเรียนหนังสือ อย่าทำให้อากงอาม่าต้องหนักใจนะถ้าพ่อของลูกกลับมาได้เห็นลูกมีความเจริญรุ่งเรือง คงจะดีใจมาก ฝากบอกพ่อด้วยว่าแม่จะไปรอท่านอยู่ใน์ แม่ไปละ ”
แม่ผู้ให้กำเนิดโสมสุดาได้จากไปเสียแล้วท่ามกลางความโศกเศร้าของทุกคนในคฤหาสน์ตระกูลเติ้งแม้จะร่ำรวยเงินทองและอำนาจปานใดก็มิอาจยื้อยุดดวงิญญากับพญามัจจุราชผู้มีฤทธิ์มากได้
“ฮือฮือ แม่คะ...” เด็กหญิงผู้อาภัพร้องไห้กอดศพแม่อยู่นาน
โสมสุดาเช็ดน้ำตาแล้วมองไปรอบๆ บริเวณเชิงสะพานข้ามแม่น้ำมะละกาแห่งนั้นก็เห็นเพื่อนร่วมคณะที่เรียนมหาวิทยาลัยเดียวกันเดินมากับชายหนุ่มหน้าตาดีอีกคน
“โซเฟีย ทางนี้ ” เสี่ยวเยี่ยนโบกไม้โบกมือ
“อ้าว เสี่ยวเยี่ยนมาทำอะไรที่นี่ มาเที่ยวหรือ นี่พี่ชายฉัน เรียนแพทย์อยู่ที่สิงคโปร์เหมือนกัน ”
“ยินดีที่รู้จักค่ะ ”เสี่ยวเยี่ยนยิ้มให้ตามธรรมเนียม
“นี่เสี่ยวเยี่ยน เพื่อนเรียนคณะเดียวกันที่มหาวิทยาลัย ”โซเฟียแนะนำเพื่อนให้พี่ชายรู้จัก
“ยินดีเช่นกันครับ ผมชื่อเดวิด จาง ครับ ”ชายหนุ่มตอบแล้วยื่นมือให้เสี่ยวเยี่ยนเพื่อเช็คแฮนด์สาวน้อยก็จับมือกลับไปพอเป็พิธี ก่อนจะหันไปถามเพื่อนว่า
“เธอก็มาเที่ยวเหมือนกันหรือ ”
“เปล่าหรอก บ้านเกิดฉันก็อยู่มะละกานี่แหละแต่พ่อแม่ย้ายไปทำมาหากินอยู่สิงคโปร์นานแล้ว ฉันเลยกลายเป็คนสิงคโปร์ไปโดยปริยายนี่ฉันก็กลับมาเยี่ยมอากงอาม่าและญาติ ๆ น่ะ ไปเที่ยวบ้านท่านด้วยกันสิ ”
บรรยากาศบ้านของปู่ย่าของโซเฟีย จาง ก็คล้าย ๆ กับบ้านพ่อแม่ของหลี่หงหมินซึ่งเป็สไตล์ยุโรปผสมจีนและมาเลย์ตามแบบวิถีชีวิตของชาวเปอรานากัน เพียงแต่ไม่หรูหราอลังการเท่าคาดว่าฐานะทางบ้านของเดวิดไม่ถึงกับร่ำรวยนัก คนรับใช้ก็ไม่มีจึงเห็นแต่อาม่าเพียงคนเดียว
“เสี่ยวเยี่ยน นี่อาม่าของฉัน อาม่าคะหนูพาเพื่อนมาเที่ยวบ้านด้วยค่ะ ชื่อเสี่ยวเยี่ยน ” โซเฟียแนะนำ
“จ๊ะ ตามสบายนะหนู นั่งก่อน เดี๋ยวจะให้ชิมข้าวมันไก่ฝีมืออาม่า ปรุงใกล้เสร็จแล้ว” อาม่าพูดจบก็เดินเข้าครัวไป ปล่อยให้เด็ก ๆ คุยกันในห้องรับแขก
“แล้วเธอกับหลี่หงหมินเป็อย่างไรบ้างล่ะ เสี่ยวเยี่ยน ” โซเฟียถาม
“เลิกติดต่อกันแล้ว ”
“อ้าว ทำไมล่ะ ก็เห็นคบกันดี ๆ เลิกกันเร็วจัง ”
“ก็เ้าของเขามาทวงคืนน่ะ เว่ยถิงถิงนั่นปะไร ฉันไม่อยากไปแย่งของรักใคร ก็เลยเลิกติดต่อกับเขาอีก ”
“เธอใจดีเกินไปหรือเปล่า เขาสองคนก็ยังไม่ได้หมั้นหมายหรือแต่งงานกันมีแต่ยายถิงถิงน่ะแหละไปตามตื๊อเขา คนเขารู้กันทั้งมหาวิทยาลัยสำคัญว่าฝ่ายผู้ชายเขาจะเลือกใครมากกว่านะ ทำไมเธอปล่อยไปง่าย ๆ อย่างนั้นล่ะถ้าเป็ฉันละก็นะ ไม่มีทางให้หลุดมือหรอก ”
“ฉันกับเขาก็ยังไม่ได้ตกลงเป็คนรักกันสักหน่อยและฉันก็ไม่อยากไปตบตีใครเพื่อแย่งผู้ชายด้วย มันเสียศักดิ์ศรีลูกทหารอย่างฉันหมด”
อาม่ายกถาดสำรับกับข้าวออกมาตั้งบนโต๊ะอาหารและร้องเรียกให้หลาน ๆ มารับประทาน
“เอ้า คุยอะไรกันจ๊ะ มากินข้าวได้แล้ว กำลังร้อน ๆ ”
โสมสุดามานั่งลงก็ต้องประหลาดใจที่ไม่เห็นมีข้าวสักจาน เหตุไรจึงเรียกข้าวมันไก่ เห็นแต่ไก่สับหนึ่งจานแล้วก็แป้งที่ปั้นเป็ลูกกลม ๆ เล็กกว่าลูกปิงปองนิดหน่อยกับอาหารคล้ายต้มยำอีกหนึ่งชามใหญ่
“โซเฟีย ไหนล่ะข้าว แล้วที่เป็ลูกกลม ๆ นี่เรียกว่าอะไร ”
“อ๋อ เธอคงไม่เคยเห็นละสิ คนจีนในมะละกาเขาก็กินแบบนี้แหละ ไอ้ลูกกลม ๆ นั่นแหละข้าวมันเอามาปั้นเป็ลูก กินกับไก่สับ จิ้มน้ำจิ้ม ” โซเฟียตอบ
“และจะให้อร่อย ต้องซดกับอาซัมหัวปลา ( Asam Fish Head ) คล้าย ๆ ต้มยำของเมืองสยามน่ะแหละ ส่วนนี่เป็ซุปรากบัวต้มกับตีนไก่นี่ซุปถั่วดำต้มกระดูกซี่โครงหมู ลองชิมดูสิ “ เดวิดเสริม
“ อืม อร่อยจังเลย อาม่าทำอาหารเก่งจริง ๆ ค่ะ ”โสมสุดาชิมไก่และก็ข้าวมันลูกกลมแล้วยกนิ้วให้
“ขอบใจจ้า กินเยอะ ๆ นะ เดี๋ยวจะไปเอาของหวานมาให้ ”
สักครู่หนึ่งอาม่าก็ยกของหวานมาหลายถ้วย
“นี่ ปุลุต ฮิตัม ( Pulut Hitam ) เป็ข้าวเหนียวดำต้มสุกใส่กะทิและน้ำเชื่อมหวานๆ ส่วนนี่เรียกว่า ขนมซาโง ( Sago Pudding ) ในเมืองสยามเขาเรียกว่า สาคูน้ำกะทิ และนี่ โบโบ้ ชาช่า (BoboChacha ) ประกอบด้วย มันเทศ สาคู และน้ำกะทิ ”เดวิดอธิบายเปรียบเทียบกับขนมไทย
“ทำไมพี่เดวิดถึงได้รู้จักอาหารและขนมไทยละคะ เคยไปเมืองสยามหรือคะ ” โสมสุดาถาม
“ตอนเรียนมัธยม พี่เรียนที่โรงเรียนเทพศิรินทร์ในพระนครเมืองสยามน่ะพอเรียนจบก็มาต่อวิทยาลัยการแพทย์คิงส์เอ็ดเวิร์ดที่ 7 เมืองสิงคโปร์ ”
“อ๋อ มิน่าเล่า จึงรู้ดีขนาดนั้น ”
“เออว่าแต่ เดวิดไปเรียนหมอที่สิงคโปร์เป็อย่างไรบ้างล่ะ เรียนหนักไหม ” อาม่าถาม
“ก็หนักอยู่ครับอาม่า บางคืนนอนไม่หลับต้องคิดว่าเราจะผ่าศพส่วนไหนเพื่อรักษาโรคอะไร ต้องเอาศพมาไว้ใต้ที่นอนพอนึกอะไรออกก็ดึงออกมาผ่าได้เลย ”
“แหวะ มาเล่าอะไรน่ากลัว นี่ดีนะที่กินข้าวเสร็จแล้วไม่อย่างนั้นน้องกินข้าวไม่ลงแน่ ๆ ”โซเฟียรู้สึกสยองกับชีวิตนักเรียนแพทย์ของพี่ชาย
“ฮ่าฮ่าฮ่า จะกลัวอะไรร่างกายคนเราทุกคนมันก็เหมือนศพที่ยังมีชีวิตอยู่เท่านั้นแหละ ”
“กินข้าวเสร็จแล้ว ฉันจะพาทัวร์รอบเมืองมะละกาเสี่ยวเยี่ยนเธอไปดูมาทั่วเมืองหรือยัง ” โซเฟียถามเพื่อน
“ยังเลย อยากรู้ประวัติเมืองนี้เหมือนกัน รู้แต่ว่าเป็เมืองเก่าและยังเป็บ้านเกิดของอาม่าฉันด้วย ”
“จริงหรือ เช่นนั้นเราไปกันเถิด แล้วค่อยกลับมาตอนเย็นอาม่าทำอาหารมื้อเย็นให้หลานด้วยนะคะ เดี๋ยวจะซื้อผลไม้มาฝาก ”
“ได้จ้า เที่ยวให้สนุกนะ ตอนเย็นอากงกลับมาจากขายของที่ตลาดก็จะได้ทานข้าวด้วยกัน ”
โซเฟียและเดวิดพาโสมสุดาไปเที่ยวตึกเก่าของโปรตุเกสที่กลายเป็สัญลักษณ์ของเมืองมะละกาไปแล้วและไปเที่ยวโบสถ์คริสต์มะละกาที่ทาสีแดงซึ่งสร้างมาั้แ่ปี ค.ศ. 1753ใกล้กันแถบริมแม่น้ำก็ยังมีโบสถ์นักบุญฟรานซิส ( Church of St.Francis ) ซึ่งฉาบทาภายนอกด้วยสีขาว ดูงามสง่า จากนั้นก็นั่งรถคนลากไปรอบ ๆ เมืองเพื่อชมตึกรามบ้านช่องสไตล์ชิโนโปรตุกีส มรดกทางสถาปัตยกรรมของนักล่าอาณานิคมระหว่างท่องเที่ยวกันนั้น สายตาของเดวิดก็แอบมองเสี่ยวเยี่ยนอยู่มิว่างเว้นทั้งสามเที่ยวกันจนเหนื่อยแล้วก็พักหาน้ำดื่มที่ร้านข้างทางแห่งหนึ่งริมสวนสาธารณะขณะที่โซเฟียเดินไปซื้อน้ำอยู่นั้น เดวิดก็นั่งคุยกับโสมสุดาไปพลางมองไปสนามหญ้าใต้ร่มไม้ แลเห็นชายหญิงกลุ่มหนึ่งจับคู่เต้นรำกันอย่างผ่อนคลายสบายใจ เดวิดจึงถือโอกาสคุยในเื่ใกล้ตัว
“เสี่ยวเยี่ยนเคยเรียนเต้นรำมั๊ยครับ ”
“ไม่เคยค่ะ แต่ก็อยากเรียนเหมือนกัน ”
“ถ้าอย่างนั้น ไว้พี่จะสอนนะ ไม่ยากหรอก ”
“จริงหรือคะ ดีใจจังเลยค่ะ แต่จะเริ่มเรียนได้เมื่อไรล่ะ ”
“เย็นนี้เลยเป็ไง ที่บ้านอากงมีเครื่องเล่นแผ่นเสียงอยู่เปิดเพลงเต้นรำกันไปก็ได้ อากงแกก็ชอบเต้นจังหวะวอลซ์มาั้แ่หนุ่ม ๆ แล้ว ”
“มาแล้วจ้า นี่น้ำส้มของเสี่ยวเยี่ยน โกโก้เย็นของพี่ชาย ส่วนฉันชอบน้ำแตงโมนี่เมื่อกี้คุยอะไรกันอยู่จ้ะ เล่าให้ฟังบ้างสิ ”
“คุยกันเื่เรียนเต้นรำน่ะ เย็นนี้ว่าจะสอนเสี่ยวเยี่ยนเต้นรำสักหน่อยเวลาเข้าสังคมจะได้ไม่เก้อเขิน ถ้ามีคนมาขอเต้นรำด้วยน่ะ ”
“อ๋อ ก็ดีนะ เสี่ยวเยี่ยน พี่ชายฉันสอนเก่งนะ เคยเข้าประกวดเต้นรำได้ที่หนึ่งด้วย ”
“โอ จริงหรือคะ”
“โอ๊ย ไปฟังน้องฉันโม้ ไม่เก่งเท่าไรหรอก เดี๋ยวเรากลับบ้านกันเถิดจะห้าโมงเย็นแล้ว ”
ตอนเย็นวันนั้นที่โต๊ะอาหารบ้านของอากงอาม่าของเดวิด
“อ๋อ นึกว่าลูกหลานใคร ฟงหวิน อาม่าของหนู ตอนเด็ก ๆก็วิ่งเล่นอยู่แถวบ้านฉันน่ะแหละ พอโตเป็สาวก็แต่งงานไปกับพ่อค้าหนุ่มแซ่เติ้งแล้วไปตั้งรกรากอยู่เมืองกันตัง หนุ่ม ๆ แถวนี้ก็พากันอกหักเป็แถวเลยนะฮ่าฮ่าฮ่า” ชายสูงวัยเล่าให้หลาน ๆ ที่นั่งร่วมโต๊ะอาหารฟัง
“หนุ่มที่อกหักนี่รวมอากงด้วยหรือเปล่าคะ” โซเฟียกระเซ้าเย้าแหย่อากง
“ฮ่าฮ่า เื่นี้ต้องถามอาม่าดู จะตอบได้ดีกว่า ” อากงหันไปหาอาม่า
“อากงของโซเฟียตอนนั้นร้องห่มร้องไห้มาหาฉันเพื่อปรับทุกข์ที่เพิ่งอกหักจากอาม่าของเสี่ยวเยี่ยนแล้วก็ขอฉันแต่งงาน เราก็อยู่กินกันมาจนแก่เฒ่านี่แหละ”อาม่าของเดวิดเล่าความหลังครั้งอดีต
“ไม่เพียงเท่านั้นหรอก ในเวลานั้นยังมีสาวบ้านเดียวกับฉันอีกคนต้องอกหักจากหนุ่มแซ่เติ้งคนนั้นที่ไปแต่งงานกับฟงหวิน สาวคนนั้นมีนามว่า ซิ่วหยกในตอนแรกเติ้งเซ่งชวนทำการค้ากับพี่ชายของซิ่วหยกจึงมีโอกาสได้พบปะใกล้ชิดกันจนซิ่วหยกหลงรักเติ้งเซ่งชวนมาก แต่หนุ่มเติ้งกลับพึงใจในตัวสาวฟงหวินที่เป็ลูกสาวชาวประมงจนจนมากกว่าหลังจากซิ่วหยกผิดหวังจากหนุ่มเติ้งแล้ว ก็ได้ข่าวว่าไปแต่งงานกับคนแซ่หลี่เป็พ่อค้าร้านยาจีนอยู่สิงคโปร์ แล้วมีลูกชายด้วยกันคนหนึ่ง ชื่อว่าหลี่จื้อโหย่วเป็เศรษฐีของสิงคโปร์ในเวลานี้ ฉันว่าโลกใบนี้ช่างกลมเสียเหลือเกินมาถึงรุ่นหลานแล้ว ยังมีเหตุได้มาพบปะรู้จักกันโดยบังเอิญได้อีก ”
“ที่แท้ ตระกูลของเสี่ยวเยี่ยน ตระกูลของหลี่หงหมินและตระกูลจางของเราก็มีความเกี่ยวพันกันมาก่อน ช่างบังเอิญจริง ๆ อย่างอากงว่า ” โซเฟียกล่าว
“อ๋อ เป็เพราะอย่างนี้ เมื่อครั้งที่หลี่จิงจิงพาพวกฉันไปเที่ยวบ้านที่สิงคโปร์จึงรู้สึกว่าอาม่าของจิงจิงไม่ค่อยชอบฉันเท่าไรเพิ่งรู้ว่าเขามีความหลังกับอากงและอาม่าของฉันมาก่อน ”
“อย่างนั้นถ้าเธอยังคิดที่จะคบกับหลี่หงหมินอีก ก็ต้องระวังตัวแล้วแหละ”โซเฟียเตือน
“แต่ฉันกับเขาไม่เกี่ยวข้องกันแล้ว ”
“แน่เร้อ ...” โซเฟียทำหน้าไม่แน่ใจ
“แน่นอนจ้ะ” เสี่ยวเยี่ยนยืนยัน
“ถ้าเราอิ่มกันแล้ว ไปเต้นรำย่อยอาหารที่ลานบ้านกันเถิด ”
“ได้ค่ะ” เสี่ยวเยี่ยนลุกขึ้นไปกับเดวิด แล้วเขาก็เปิดเพลงจากเครื่องเล่นแผ่นเสียงแล้วสอนสเตปก้าวเดินเบื้องต้นในจังหวะวอลซ์โซเฟียก็ชี้ให้อากงอาม่าดูหนุ่มสาวคู่นี้เต้นรำ เดวิดในร่างสูงโปร่งงามสง่าดุจเ้าชายกับสาวน้อยผู้สวยหวานราวกับเ้าหญิงในเทพนิยายเคลื่อนคล้อยไปตามจังหวะเสียงเพลง เดอะ บลู ดานูบ วอลทซ์ ของ โจฮัน เสตร้าส์ที่สอง ( The Blue Danube Waltz : Johann Strauss II ) พาให้ผู้ชมต้องอมยิ้มไปด้วยความเพลินใจ
หลายวันต่อมา ณ มหาวิทยาลัย NSU
โสมสุดาเดินออกมาจากอาคารเรียนคณะสังคมศาสตร์โดยมีเดวิด นักเรียนแพทย์หนุ่มยืนรออยู่หน้าอาคารแล้วทั้งคู่ก็เดินไปขึ้นรถยนต์ที่จอดอยู่ก่อนที่เดวิดจะขับรถออกไปทางประตูใหญ่หน้ามหาวิทยาลัยขณะที่กำลังชะลอรถเพื่อเตรียมเลี้ยวออกไปนั่นเองก็มีรถยนต์อีกคันหนึ่งเลี้ยวสวนทางเข้ามา เป็หลี่หงหมินที่ขับมาพร้อมกับเว่ยถิงถิงนั่งเคียงข้างมาในรถเขาเห็นเสี่ยวเยี่ยนนั่งมากับชายหนุ่มแปลกหน้าก็เดาว่าสาวที่ตนหมายปองคงจะตัดสัมพันธ์กับเขาด้วยเหตุนี้นี่เอง
“นั่นมันเสี่ยวเยี่ยนไม่ใช่หรือคะ มีหนุ่มหล่อมารับถึงมหาวิทยาลัยเชียวไม่ใช่เล่นนะ เด็กคนนี้ ” ถิงถิงตอกย้ำในสิ่งที่ทั้งคู่เห็นแต่หลี่หงหมินไม่ปริปากว่าอย่างใด คงขับรถไปอย่างเงียบขรึมตลอดทาง
ในเย็นวันต่อมาหลี่จิงจิงนัดเสี่ยวเยี่ยนไปพบที่โรงงานยาหม่องตราแมวโดยไม่บอกให้หล่อนรู้ว่าจะพาไปพบกับพี่ชายสาวตาโตเข้าใจว่าหลี่จิงจิงจะชวนไปเยี่ยมอาจารย์ทั้งสอง ก็ยินดีไปแต่โดยดีเมื่อไปถึงได้พบกับอาจารย์ปึงกับอาจารย์เล็ก และถามไถ่สารทุกข์สุกดิบกันตามสมควรแล้วหลี่หงหมินก็ปรากฏตัวออกมาจากที่ซ่อน เสี่ยวเยี่ยนมิรู้จะเลี่ยงหลบไปทางไหนก็กล่าวทักทายตามมารยาท
“พี่ลีอง มาั้แ่เมื่อไรคะ”
“ สักครู่แล้ว...” ชายหนุ่มตอบแล้วเว้น่ไว้ รอจนคนอื่น ๆออกไปจากห้องโถงของเรือนพักคนงานนั้นแล้ว เขาก็กล่าวต่อไปว่า
“เป็อย่างไรล่ะ สบายดีหรือ วันก่อนเห็นหนุ่มหล่อไปรับถึงมหาวิทยาลัยคนรักใหม่ของเธอกระมัง เป็ใครที่ไหนล่ะ”
“ อ๋อคนนั้นพี่เดวิด จาง เป็พี่ชายของเพื่อนที่คณะน้องเองค่ะเขาเรียนแพทย์อยู่วิทยาลัยคิงส์เอ็ดเวิร์ดที่เจ็ด ยังไม่ได้เป็คนรักหรอกค่ะเพิ่งรู้จักกัน ”
“ อืมคงอยากเป็เมียคุณหมอ จะได้สุขสบายมีเงินใช้มาก ๆ แล้ววางแผนแต่งงานกันเมื่อไร หน้าใส ๆไม่นึกว่าจะเป็คนใจเร็ว เปลี่ยนใจง่ายเช่นนี้เลยนะ”
โสมสุดาได้ฟังคำกล่าวประชดของชายหนุ่มเช่นนั้นก็เจ็บร้าวไปถึงส่วนลึกของหัวใจแต่ด้วยความที่ไม่อยากจะแย่งคนรักของถิงถิง จึงทนกล้ำกลืนไว้ไม่กล้าบอกความจริงแล้วฝืนทำสีหน้าเรียบเฉยตอบไปว่า
“ พี่ลีองคะน้องจำไม่ได้ว่าเราเคยตกลงเป็คนรักกันั้แ่เมื่อไร และการที่น้องจะคบหากับใครก็ไม่เห็นจะเกี่ยวกับคนอื่นเลย ขอโทษนะคะ น้องยังมีธุระต้องไปที่อื่นต่อ ขอตัวนะคะGoodbyeค่ะ”
หลี่หงหมินก็อ้ำอึ้งมิรู้ที่จะกล่าวอย่างไร ได้แต่ยืนมองเสี่ยวเยี่ยนเดินจากไปเงียบ ๆแล้วหลี่จิงจิงก็พาเพื่อนขึ้นรถแล่นออกไปจากโรงงานแห่งนั้น
ระหว่างนั่งไปในรถยนต์นั้นหลี่จิงจิงก็ถามเสี่ยวเยี่ยนว่า
“เมื่อกี้เธอคุยอะไรกับพี่ชายฉัน แล้วมันเกิดอะไรขึ้นระหว่างเธอสองคน จู่ ๆถึงได้เลิกคบหา เลิกพบปะกัน พี่ชายฉันทำอะไรให้เธอไม่พอใจหรือเปล่า เพื่อนรักบอกฉันได้นะ”
“พี่ชายของเธอดีมาก เขาไม่ได้ทำอะไรผิด แต่ฉันเองต่างหาก ที่ไม่คู่ควรกับเขาและเขาเองก็รู้ดีอยู่แก่ใจ ว่าควรจะรับผิดชอบต่อใคร ”เสี่ยวเยี่ยนตอบแล้วก็หันไปทางหน้าต่างรถ เพราะน้ำตาเริ่มซึมออกมาคลอเบ้าหลี่จิงจิงฟังแล้วก็งุนงง
“ เธอพูดอะไรพี่ชายฉันต้องรับผิดชอบใคร และรับทำไม ไม่เข้าใจ ”
เสี่ยวเยี่ยนนั่งเงียบไม่พูดจาหลี่จิงจิงได้แต่เก็บความสงสัยไว้ในใจ
ณ คฤหาสน์ตระกูลหลี่
กุ้ยซิมสาวใช้ยกถาดอาหารขึ้นไปเสิร์ฟบนห้องของหลี่จื้อซาน
“เข้ามาได้ ” เสียงหลี่จื้อซานสั่ง
“น้ำซุปไก่ดำตุ๋นลำไยแห้งค่ะคุณชาย ” กุ้ยซิมยกถ้วยน้ำซุปวางไว้ที่โต๊ะหัวเตียงแล้วกำลังจะเดินออกไป แต่หลี่จื้อซานยุดข้อมือหล่อนไว้ แล้วดึงเข้ามาหาตัวร่างของสาวใช้ก็หมุนมาล้มลงในอ้อมกอดของเขา ซึ่งนั่งอยู่ข้างเตียง
“อุ๊ย คุณชายจะทำอะไรคะ” สาวใช้อุทานด้วยความใก่อนที่สายตาจะประสานเข้ากับดวงตาของชายหนุ่ม หล่อนก็เหมือนถูกมนต์ลึกลับสะกดแม้อยากจะลุกหนี แต่ก็ไร้ซึ่งเรี่ยวแรงจะต้านทานเสียแล้ว
เจสันลี หรือหลี่จื้อซาน ก็จูบเบา ๆ ที่หน้าผากของกุ้ยซิมมือขวาลูบเรือนผมดำขลับของหล่อน ในขณะที่แขนซ้ายประคองร่างของสาวใช้นอนลงบนเตียงสายลมเย็นพัดวูบเข้ามาทางหน้าต่างจนผ้าม่านโบกสะพัดเปรียบเหมือนดวงใจของสาวน้อยในยามนี้ ที่เตลิดเปิดเปิงเหมือนว่าวขาดสายซึ่งปลิวไปตามแรงลมชายหนุ่มดับโคมไฟหัวเตียงเสียปล่อยให้ค่ำคืนนั้นเป็คืนแห่งความหฤหรรษ์ของเขาและเธอนายน้อยกับสาวใช้ภายใต้หลังคาคฤหาสน์หลังงามแห่งนั้น
กลางดึกคืนนั้น หลี่จื้อซานปลุกกุ้ยซิมให้ลุกจากที่นอน แล้วบอกว่า
“กลับไปห้องของเธอได้แล้ว และอย่าเพิ่งบอกเื่ในคืนนี้ให้ใครรู้เด็ดขาดมันยังไม่ถึงเวลาที่ฉันจะเปิดเผยเื่ของเรา ถ้ารักฉันก็จงทำตามที่ฉันบอกนะ”
“ค่ะ คุณชาย ”สาวใช้ค่อนข้างงุนงงประกอบกับความง่วงและอ่อนเพลียทั้งจากงานเมื่อกลางวันทั้งงานบนเตียงเมื่อหัวค่ำ ก็ย่องกลับไปห้องพักของตนเองที่ชั้นล่างปิดประตูห้องนอน ก่อนจะเอนหลังก่ายหน้าผากแต่ผู้เดียว ในใจของหล่อนก็คิดว่าแม้นายน้อยของหล่อนจะไม่รับตนเป็ภรรยาอย่างเปิดเผยหล่อนจะถือว่าเป็การตอบแทนบุญคุณของคนในบ้านนี้ที่ให้แหล่งพักพิงหลังจากที่หนีการตามล่าของพวกหวงหู่ลิและให้การรักษาแม่ของเธอซึ่งนอนอยู่ที่โรงพยาบาลในเวลานี้
หลายวันต่อมา ที่เรือของครอบครัวหลีก่วงเหยาแม่น้ำสิงคโปร์
โสมสุดามาเยี่ยมครอบครัวของเด็กชายหลีก่วงเหยาเพื่อติดตามความก้าวหน้าของการออมทรัพย์ของชาวเรือพ่อแม่ของเด็กก็ให้การต้อนรับอย่างดีและนำเอาสมุดฝากเงินธนาคารของพวกเขามาอวดให้เสี่ยวเยี่ยนดูด้วยความภูมิใจที่มีเงินเก็บกันบ้างแล้ว
“โอ้โห ดีใจด้วยนะคะ อีกนิดเดียวก็จะมีเก็บครบพันแล้ว ค่อย ๆ เก็บไปเรื่อย ๆจะต้องเป็เศรษฐีได้สักวันแน่ ๆ ค่ะ” สาวงามกล่าวหลังจากเปิดดูสมุดบัญชีเงินฝากแล้ว
“ก็เพราะได้คุณหนูกับคุณชายหลี่มาช่วยแนะนำนั่นแหละครับ จึงได้มีวันนี้แล้วทำไมวันนี้ไม่เห็นคุณชายหลี่มาด้วยครับ อ้าว นั่นแน่ะ พูดถึงก็มาพอดี ”พ่อของหลีก่วงเหยาพูด แล้วทั้งหมดก็หันไปดูทางหัวเรือ เป็หลี่หงหมินนั่นเอง
“อรุณสวัสดิ์ทุกคน อ้าว เสี่ยวเยี่ยนก็มาหรือ สบายดีไหม ” ชายหนุ่มกล่าวทักทายก่อนจะนั่งลงบนพื้นเรือ ฝ่ายเสี่ยวเยี่ยนก็ทำตัวไม่ถูก ตอบคำทักทายไปว่า
“สบายดีค่ะ แล้วถิงถิงไม่มาด้วยหรือคะ ” หล่อนพูดโดยไม่ยอมสบตากับลีอง
“ไม่มาหรอก ทำไมเขาจะต้องมากับฉันด้วยล่ะ ตัวไม่ได้ติดกันสักหน่อย ”
“ค่ะ น้องขอโทษที่ถามเช่นนั้น น้องขอตัวกลับก่อนนะคะ”ว่าแล้วสาวน้อยก็ทำท่าจะลุกขึ้นยืน แต่ลีองยุดแขนของหล่อนไว้แล้วกล่าวว่า
“เดี๋ยวสิ ฉันมาถึงเธอก็จะไป รังเกียจอะไรฉันหนักหนาหรือฉันก็มีเื่จะคุยกับเธอมากมาย อยู่คุยกันก่อน ”
“ใช่ครับ พี่เสี่ยวเยี่ยน อย่าเพิ่งรีบกลับนะ แม่ผมกำลังไปทำกับข้าวให้กิน ”
“พวกหนูคุยกันตามสบายนะ พวกฉันจะออกไปทำธุระที่บนฝั่ง ไป อาเหยา ”
“ครับพ่อ” เด็กชายก็เดินตามพ่อขึ้นจากเรือ ทิ้งให้หนุ่มสาวนั่งปรับความเข้าใจกัน
เสี่ยวเยี่ยนก็นั่งหันข้างให้ก้มหน้าก้มตา ชายหนุ่มก็เอ่ยขึ้นว่า
“บอกฉันหน่อยสิ ฉันทำอะไรให้ผิดใจเธอหรือ ถึงได้หลบหน้าไม่ยอมพบฉันอีก”
“เปล่า พี่ไม่ได้ทำอะไรผิด หนูเพียงแต่ไม่อยากพบ พี่ก็กลับไปหาถิงถิงของพี่เถิดเธอรักพี่มากนะ ชาติตระกูลและฐานะก็เหมาะสมกับพี่มากกว่าหนู ดูแลเธอดี ๆอย่าทำให้เธอเสียใจ อย่ามาเสียเวลากับหนูเลย ลืมหนูเสียเถิด ”
“ฉันก็เคยบอกแล้วว่าฉันไม่ได้คิดอะไรกับถิงถิงเลยหรือเป็เพราะหนูรักหนุ่มที่ชื่อเดวิดใช่ไหม อยากปฏิเสธฉันก็บอกมาตรง ๆ ดีกว่า ”
เสี่ยวเยี่ยนหันมาจ้องหน้าหลี่หงหมินแล้วตัดใจพูดว่า
“ค่ะ หนูรักเดวิด ชัดเจนหรือยังคะ” หล่อนพูดแล้วก็สะบัดหน้าลุกขึ้นเดินขึ้นฝั่งไป
“คุณอาหญิง หนูต้องกลับก่อนนะคะ ขอโทษที่ไม่ได้ร่วมรับประทานข้าวด้วย ลาละค่ะ”
แม่ของหลีก่วงเหยาก็งุนงงแต่ก็ไม่กล้ารั้งเธอไว้ ฝ่ายชายหนุ่มในเรือก็นั่งซึมไปเช่นกัน
“หนุ่มสาวสมัยนี้เข้าใจยากจริง ๆ ” แม่ของเด็กชายหลีก่วงเหยานั่งส่ายหน้า
เดือนต่อมา ณ เกาะเซนโตซา
เรือยนต์ลำเล็กแล่นเข้าจอดเทียบท่าของชายหาดบนเกาะอันสวยงามสายลม แสงแดด และทิวยอดมะพร้าวที่เรียงรายอยู่รอบหาดดูเหมือนจะยิ้มรับกับการมาของคณะเดินทางอันประกอบด้วยมากาเร็ต บราวน์ โสมสุดาศรีตรัง และเดวิด จาง พวกเขามาทำอะไรบนเกาะแห่งนี้กันหรือ
“ยินดีต้อนรับสู่เกาะเซนโตซา ผมไมเคิล แมทธิว เป็ผู้ว่าการบนเกาะแห่งนี้ครับ ”
“ยินดีที่รู้จักเช่นกันค่ะ ดิฉัน มากาเร็ต บราวน์ จากมูลนิธิพัฒนาตรีและครอบครัว ( Womanand Family Development Foundation : WFDF ) และนี่ทีมงานของดิฉันมิสดา และเดวิด ”แหม่มสาวจับมือทักทายกับชายฝรั่งวัยกลางคนผู้บริหารเกาะอันเงียบสงบแห่งนั้น
“ขอเชิญนำสัมภาระเข้าไปยังที่พักซึ่งเราจัดเตรียมไว้ให้ก่อนสักพักเราจะพาไปยังหมู่บ้านชาวประมง เชิญครับ ” ผู้ว่าไมเคิลกล่าว
รถยนต์เชฟโรเล็ตซิกส์ รุ่นปี 1930 นำคณะเดินทางสู่หมู่บ้านชาวประมงบนเกาะแห่งนั้นทั้งสามคนก็เข้าไปแนะนำตัวกับผู้นำของหมู่บ้าน แล้วแบ่งหน้าที่กันบ้างก็นั่งสัมภาษณ์สตรีผู้เป็แม่บ้านของครัวเรือน บ้างก็สำรวจสภาพหมู่บ้านเมื่อเสี่ยวเยี่ยนสัมภาษณ์เสร็จหนึ่งครัวเรือน เธอก็เดินไปอีกครัวเรือนจนกระทั่งมาถึงท้ายหมู่บ้าน เห็นคนกลุ่มหนึ่งกำลังช่วยกันก่อสร้างอาคารไม้หลังใหญ่ครั้นสาวงามเดินเข้าไปใกล้ชายคนหนึ่งที่คลุมหน้าด้วยผ้าและกำลังมุงหลังคาก็ะโบอกหล่อนว่า
“นี่เธอ ช่วยโยนเลื่อยขึ้นมาให้หน่อย ”
โสมสุดารู้สึกว่าเสียงนั้นคุ้นๆ เหมือนเคยได้ยิน แต่ก็ไม่มีเวลาคิดมาก จึงหยิบเลื่อยโยนขึ้นไปชายหนุ่มรับไว้แล้วกล่าวขอบคุณ จากนั้นก็เปิดผ้าคลุมหน้าออก
“อ้าว เป็พี่นี่เอง มาได้อย่างไร” เสี่ยวเยี่ยนร้องอุทาน เมื่อเห็นว่าชายคนนั้นคือหลี่หงหมิน
“แปลกใจละสิ ฉันมาออกค่ายอาสาพัฒนาพร้อมกับเพื่อนในคณะตามหลักสูตรภาคสนามของมหาวิทยาลัยน่ะ” ชายหนุ่มพูดไปก็เลื่อยไม้ไป ก่อนจะถามต่อว่า
“แล้วนี่เธอจะมาอยู่กี่วันล่ะ มาเที่ยวหรือ”
“หนูมาทำงานให้มูลนิธิของแหม่มมากาเร็ต วันมะรืนก็กลับแล้ว ” พูดจบก็ได้ยินเสียงชายอีกคนดังมาแต่ไกล
“เสี่ยวเยี่ยน มาสำรวจถึงนี่เชียวหรือ” เป็เดวิดนั่นเอง
“พี่เดวิด นี่พี่หลี่หงหมิน เป็พี่ชายของเพื่อนหนูค่ะ พี่หลี่ นี่คุณเดวิด จาง”
“ยินดีที่ได้รู้จักครับ คุณหลี่”
“ยินดีเช่นกันครับ คุณจาง” หลี่หงหมินปีนลงมาจากหลังคา แล้วจับมือทักทายกับเดวิด
“กำลังก่อสร้างอาคารอะไรอยู่ครับ จะว่าบ้านก็ใหญ่เกินกว่าฐานะชาวบ้านแถวนี้” เดวิดถาม
“เป็อาคารโรงเรียนน่ะครับ เด็กบนเกาะนี้จะได้มีที่เรียนหนังสือเมื่อสร้างเสร็จก็จะมีครูอาสาสมัครจากในเมืองข้ามทะเลมาสอนที่นี่ในอีกสองสัปดาห์ข้างหน้า” ลีองตอบ
“เป็งานของหน่วยงานไหนกันหรือครับ งบประมาณคงจะเยอะนะ” เดวิดสงสัย
“อ๋อ ไม่มีงบประมาณหรอกครับ ที่มาเนี่ย เป็นักศึกษาจากมหาวิทยาลัยที่ผมเรียนอยู่มันเป็หลักสูตรภาคสนาม เกี่ยวกับการพัฒนาชนบทมีทั้งทุนส่วนตัวและที่อาจารย์ให้มาส่วนหนึ่งด้วย”
“พี่เดวิดคะ ไปกันเถอะค่ะ เดี๋ยวแหม่มจะคอย เผื่อมีงานอะไรอย่างอื่นอีก ”เสี่ยวเยี่ยนกล่าวจบก็ดึงแขนของเดวิดเดินจากไป โดยไม่ล่ำลาลีอง ปล่อยให้นักบาสเก็ตบอลหนุ่มยืนซึมอยู่ผู้เดียว
ตกกลางคืนมีการก่อไฟกลางแจ้ง ปิ้งปลาและอาหารทะเลกินกัน ทั้งคณะของมากาเร็ตและคณะนักศึกษาเอ็นเอสยูก็มาร่วมรับประทานด้วยกันเสี่ยวเยี่ยนก็แกล้งเอาอกเอาใจเดวิดหยิบยื่นปลาหมึกย่างและเครื่องดื่มให้เขาไม่ขาดฝ่ายหลี่หงหมินก็นั่งมองสาวที่ตนรักเคียงคู่อยู่กับชายอื่นด้วยใจที่เจ็บแสบทรมานสักพักหนึ่งเขาจึงปลีกตัวไปนั่งที่ชายหาด เหม่อมองดวงดาวอันพร่างพราวบนฟ้าเคล้าเสียงน้ำทะเลที่สาดซัดผืนทราย เขานั่งทบทวนตนเองว่าบกพร่องตรงไหนเสี่ยวเยี่ยนจึงได้ทิ้งเขาไป
หลายวันต่อมา ณ คฤหาสน์ตระกูลหลี่
วันนี้บ้านของหลี่หงหมินดูคึกคักมีแเื่นำของขวัญของกำนัลมามากมาย บรรดาคนรับใช้และคนครัวก็วิ่งเข้าวิ่งออกคอยนำของว่างและเครื่องดื่มมาเสริฟแขกผู้มีเกียรติ
“วันเกิดปีนี้ ขอให้คุณย่ามีอายุมั่นขวัญยืน สุขภาพแข็งแรง ร้อยปีพันปีนะคะ ”เว่ยถิงถิงยกกล่องรังนกให้ย่าซิ่วหยก โดยมีเว่ยเชียน หวงหู่ลินั่งร่วมในห้องรับแขกด้วย ทางฝ่ายตระกูลหลี่ก็มีหลี่จื้อโหย่ว มีคุณนายใหญ่ คุณนายรอง หลี่จื้อซานและหลี่หงหมิน คอยต้อนรับแขกที่มาร่วมงาน
“ขอบใจนะ ปีนี้ฉันก็อายุครบ 6 รอบแล้ว เจ็ดสิบสองแล้วฉันอยากจะเห็นหลานเป็ฝั่งเป็ฝา มีทายาทให้ฉันได้อุ้มก่อนตายถ้าท่านเ้าสัวเว่ยไม่รังเกียจ ฉันก็อยากจะสู่ขอหนูถิงถิงให้แต่งงานกับอาิหลานคนโตของฉัน ท่านจะว่าอย่างไรล่ะ” ย่าซิ่วหยกถามเว่ยเชียน
“ถ้าได้เกี่ยวดองกับตระกูลหลี่ ก็นับเป็เกียรติของครอบครัวผมอย่างมากผมจะรังเกียจได้อย่างไร ทางผมนั้นไม่ขัดข้องหรอกครับ”
“แต่ผมยังไม่พร้อม อยากจะรอไว้เรียนให้จบปริญญาเสียก่อนมีงานทำเป็หลักเป็ฐานแล้วค่อยคิดเื่แต่งงานครับคุณย่า อาเว่ย” หลี่หงหมินรีบพูดทะลุกลางปล้องจนคุณย่ารู้สึกขัดใจ กล่าวตำหนิว่า
“เสียมารยาท ผู้ใหญ่เขาคุยกันอยู่ มาแย่งพูดได้อย่างไร เื่แต่งงานย่าและพ่อแม่ของเ้าก็เห็นดีแล้ว จึงคิดจะจัดการให้ เราคนจีนต้องรู้จักกตัญญู เคารพ เชื่อฟังพ่อแม่และบรรพบุรุษอย่างไรเ้าก็ต้องแต่งกับถิงถิงให้ได้ ไม่เช่นนั้นย่าคงตายตาไม่หลับ ”
“แม่ครับ วันนี้วันมงคล อย่าพูดเื่ตายเลยครับ เอาเป็ว่าอาหมินเรียนจบเมื่อไรค่อยให้เขาหมั้นกับถิงถิงเมื่อนั้น จะดีไหมครับ ” หลี่จื้อโหย่วยื่นข้อเสนอแทนลูกชาย
“เออ ก็ได้ แกก็รีบ ๆ เรียนให้จบล่ะ อาหมิน ” ย่าหยกไม่ค่อยเต็มใจเท่าไรนัก
“ครับ อาม่า ” หลี่หงหมินรับคำแบบเซ็ง ๆ
เว่ยถิงถิงก็ยิ้มด้วยความเขินอายเมื่อรู้ว่าจะได้หมั้นกับลีองในเวลาอีกปีกว่าข้างหน้านี้แต่สำหรับหัวใจของชายหนุ่มแซ่หลี่คนนี้เขาเพียง้าถ่วงเวลาของการหมั้นระหว่างเขากับถิงถิงให้นานออกไปเท่านั้นและเขายังแอบหวังอยู่เงียบ ๆ ว่าสักวัน เสี่ยวเยี่ยนอาจจะกลับมาหาเขา
สัปดาห์ต่อมา ณสำนักงานหนังสือพิมพ์ไลอ้อนเดลี่
เสี่ยวเยี่ยนนั่งอยู่ในห้องทำงานของมากาเร็ตแหม่มสาวก็นำเอกสารยื่นให้นักศึกษาสาวดู
“หลายวันก่อน มีคดีฆาตกรรมเกิดขึ้น เมื่อมีผู้พบศพหญิงสาวชื่อจูดี้ โจวผูกคอตายในย่านชานเมือง ตำรวจสรุปคดีว่าเป็การฆ่าตัวตาย แต่แม่ของผู้ตายมาพบฉันเพื่อขอให้ช่วยสืบหาความจริง เพราะไม่เชื่อว่าลูกสาวจะคิดสั้นเช่นนั้นเนื่องจากหล่อนกำลังเป็นักร้องดังในไนต์คลับของเว่ยเชียน เงินทองกำลังไหลมาเทมาแขกที่ไปเที่ยวก็กำลังติดเธออย่างมากและแม่ของจูดี้ยังได้รู้จากเพื่อนสนิทของลูกสาวว่าจูดี้ไม่มีเื่เสียใจอะไรจนเป็เหตุให้ฆ่าตัวตาย ดา เธอสนใจจะไปสืบข่าวนี้หรือไม่ ”
“สนใจค่ะ หนูจะปลอมตัวเข้าไปสมัครเป็สาวเสริฟ ชื่อหงลี่ และจะสืบข่าวมาให้ได้ ”
“เธอก็ต้องระวังตัวด้วยนะ นี่เรากำลังอยู่ในแวดวงของมาเฟียนะ มันอันตรายมากขอให้เธอโชคดี ”
หลังจากนั้นเสี่ยวเยี่ยนก็แต่งตัวแบบสาวบ้านนอก ไว้ผมเปีย เข้าไปสมัครงานเป็สาวเสริฟทางฝ่ายผู้จัดการฝ่ายบุคคลเห็นหน่วยก้านของหล่อนแล้วก็ตกลงรับเข้าทำงานในวันรุ่งขึ้น
เวลาผ่านไปหลายวันเดวิดไปหาที่มหาวิทยาลัยก็ไม่พบเสี่ยวเยี่ยน ไปดักรอแถวหอพักก็ไม่พบจึงถามหาจากมากาเร็ตได้ความว่าเสี่ยวเยี่ยนไปทำงานพิเศษใน่ค่ำที่ไนต์คลับแห่งหนึ่งแต่แหม่มสาวไม่ยอมบอกว่าที่ไหน เดวิดจึงไปตระเวนหาเอาเองเนื่องจากสิงคโปร์สมัยนั้น มีไนต์คลับอยู่ไม่กี่แห่ง
นักศึกษาแพทย์ตามหาจนไปพบเสี่ยวเยี่ยนที่ไซซีไนต์คลับ หล่อนกำลังเสริฟอาหารและเครื่องดื่มอยู่ที่โต๊ะใกล้ ๆและทำเป็ไม่รู้จักเขามาก่อน แล้วก็แกล้งเดินมาถามว่าจะรับอะไร แล้วก้มลงฟังใกล้ ๆเดวิดจึงกระซิบถามว่า
“ทำไมหายหน้าไปหลายวัน พี่เป็ห่วงรู้ไหม จะมาทำงานที่นี่ทำไมไม่บอก”
หล่อนไม่ตอบ แต่เขียนข้อความลงกระดาษแผ่นเล็ก ๆ ส่งให้เดวิดว่า
“เที่ยงคืนไปเจอกันที่วงเวียนน้ำพุ”
เดวิดรับมาอ่านแล้วพยักหน้ากับเสี่ยวเยี่ยน เป็ทีว่าเข้าใจ แล้วจึงนั่งดื่มต่อไปสักพักแล้วเรียกเช็คบิล ก่อนจะเดินออกไป เมื่อถึงเวลาเที่ยงคืนเขาก็ไปรอหล่อนที่น้ำพุตามนัด
“หนูมาทำงานหารายได้พิเศษ จะได้ไม่ต้องเดือดร้อนทางบ้าน ”
“ถ้าเช่นนั้น ฉันจะมารับตอนเลิกงานทุกคืนได้ไหม ”
“มาก็ได้ แต่ต้องปลอมตัวนะ เพราะเ้าของไนต์คลับคือเว่ยเชียน พ่อของเว่ยถิงถิงถ้าหล่อนรู้ว่าหนูมาทำงานที่นี่ อาจจะแกล้งไล่น้องออกก็ได้ งานยิ่งหายากอยู่ ”
“ได้ ตกลงตามนั้น ฉันจะปลอมเป็คนขับแท็กซี่นะ ”
“ตกลง แล้วเจอกัน นี่ก็ดึกแล้ว เราแยกย้ายกันกลับเถิด เดี๋ยวมีใครมาเห็นเข้า ”
แล้วทั้งสองก็แยกกันกลับไปนิวาสถานของตน
หงลี่หรือเสี่ยวเยี่ยนที่ปลอมตัวมา ทำงานในไนต์คลับนี้ได้ระยะหนึ่ง จนสนิทสนมใกล้ชิดกับพวกนักร้อง สาวเสริฟ คนครัวและแม่บ้านทำความสะอาด จนคนเ่าั้วางใจบอกเล่าเื่ราวในไนต์คลับแห่งนี้อยู่บ่อย ๆ เช่นเดียวกับค่ำคืนนี้ ในห้องแต่งตัวของนักร้องก่อนเวลาไนต์คลับจะเปิด
“นี่ถ้าจูดี้ ไม่ด่วนมาตายเสียก่อน นักร้องอย่างพวกแกไม่ได้แจ้งเกิดหรอกย่ะ เสี่ยเล็กเสี่ยใหญ่มาจองโต๊ะกันเต็มทุกคืน ขนาดสาวเสริฟแก่ ๆ อย่างฉันยังพลอยฟ้าพลอยฝนได้ค่าทิปไปกับเขาด้วย แต่มาระยะหลังนี่ รายได้ตก แขกไม่ค่อยมี แย่จริง ๆจะฆ่าตัวตายไปทำไมไม่รู้ ” อาไน้ สาวเสริฟาุโ พร่ำบ่น
“เอ แล้วจูดี้เขามีเื่กลุ้มใจอะไรมาก่อนหรือเปล่า ทำให้คิดสั้นฆ่าตัวตาย อกหักหรือถูกคนรักทอดทิ้งอะไรจำพวกนี้น่ะ” หงลี่ตะล่อมถาม
“ไม่น่าจะมีนะ ฉันยืนยันได้ เพราะสนิทสนมกันมากมีเื่อะไรเขาก็จะมาเล่าให้ฟัง แต่นี่ก่อนตายจูดี้ยังบอกว่าจะเก็บเงินไว้สร้างบ้านให้แม่อยู่ เหลือเงินอีกไม่มากก็ครบจำนวนพอสร้างแล้ว คนกำลังดัง และกำลังมีรายได้มากมายจะคิดสั้นไปทำไม แต่คืนก่อนเกิดเหตุได้ยินพวกแท็กซี่เล่าว่า เห็นจูดี้นั่งรถออกไปกับหวงหู่ลิแล้วไม่มีใครเห็นเธออีกเลย จนกระทั่งมาพบศพตามที่เป็ข่าวน่ะแหละ สถานที่ที่ตายก็ไม่ใช่ย่านที่หล่อนอยู่อาศัยเสียด้วย อ้อก่อนหน้านั้นก็เห็นว่าจูดี้คบหากับนายตำรวจหนุ่มคนหนึ่งอยู่นะแต่ก็ไม่เห็นว่าเขาทะเลาะเบาะแว้งกันเลยนี่ ที่ฉันรู้ก็มีแค่นี้แหละ ”นักร้องสาวเล่าอย่างละเอียด
“สงสารจูดี้จังเนอะ พี่เอมี่ ”หงลี่กล่าวกับนักร้องสาวที่เพิ่งเล่าเื่ราวของจูดี้ให้ฟัง
ในคืนนั้นหงลี่กลับไปยังที่พักซึ่งมากาเร็ตเช่าให้เธออยู่ใกล้กับไนต์คลับแล้วก็อาบน้ำชำระกาย แล้วแต่งตัวเข้านอน หล่อนก็นอนคิดว่าจะมีสาเหตุอะไรที่จูดี้จะต้องถูกฆ่าและเว่ยเชียน กับหวงหู่ลิ จะเกี่ยวข้องอะไรอีกทั้งนายตำรวจหนุ่มคนนั้นจะมีส่วนเกี่ยวข้องหรือไม่ หรือว่าพวกเว่ยเชียนเกรงว่าจูดี้จะรู้ความลับอะไรของพวกเขา จนอาจจะไปบอกเล่าให้ตำรวจคนนั้นฟังจึงฆ่าปิดปากเสียก็ได้
“เราจะต้องแกะรอยจากตำรวจคนนั้นเผื่อว่าเขาจะรู้ข้อมูลอะไรบางอย่างที่ได้จากจูดี้ พวกหวงหู่ลิมันไม่ใช่คนดีอยู่แล้ว ดูได้จากที่มันกระทำกับกุ้ยซิมนั่นสิ ต้องกระชากหน้ากากพวกมันให้ได้ ”
สาวน้อยคิดแผนจนกระทั่งม่อยหลับไปด้วยความอ่อนเพลีย
จบตอนที่5 โปรดติดตามตอนที่ 6 ลูบลายพยัคฆ์
2K
![ก่อกำเนิด : เทพเซียน 9 วิบัติ [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738726538_88141248.webp)
