ชิเอโกะ [Yaoi] มี E-Book จ้า♡

เคนตะพาโชเดินทางมาถึงแคว้นนาโกย่าซึ่งเป็นบ้านเกิดของอากาเนะด้วยหวังว่าจะได้รับความช่วยเหลือไม่มากก็น้อย ปราสาทใหญ่โตด้านหน้าทำให้เขารู้สึกหวั่นใจแต่ก็สูดลมหายใจเข้าลึกและตัดสินใจเดินเข้าไปหาทหารองครักษ์คนหนึ่งที่ยืนเฝ้าอยู่บริเวณหน้าประตูใหญ่ โชเดินตามเคนตะไปด้วยความกล้าๆ กลัวๆ เหล่าทหารองครักษ์ที่อยู่บริเวณนั้นต่างหันมามองด้วยแววตาที่ดูไม่ค่อยเป็นมิตรนัก เคนตะเอ่ยขึ้นในทันทีด้วยความถ่อมตน

"ต้องขออภัยที่มารบกวนเช่นนี้ แต่ว่าท่านผู้นี้คืออิชิฮาระ โช บุตรชายของท่านหญิงอากาเนะ พวกข้าต้องการความช่วยเหลือขอรับ" ทหารองครักษ์ไม่ได้มีทีท่าประหลาดใจแม้แต่น้อย หนำซ้ำเขายังดูสงบนิ่งเกินกว่าที่ควรจะเป็นแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่จริงจัง

"ต้องขออภัยท่านผู้มาเยือนจากชิงะ แต่ว่าข้าถูกกำชับมาว่าไม่ให้ความช่วยเหลือใดๆ กับตระกูลอิชิฮาระ" โชได้ฟังดังนั้นก็สายตาสั่นคลอน หัวใจดวงน้อยเจ็บแปลบเมื่อบัดนี้แม้กระทั่งครอบครัวฝ่ายแม่ก็ไม่อยากที่จะรับรู้ถึงการมีอยู่ของเขา เพราะหากยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือแล้วเรื่องได้ยินไปถึงโชกุน มีหวังว่าแคว้นนาโกย่าก็คงจะพลอยตกที่นั่งลำบากไปด้วยตามๆ กัน เคนตะนิ่งเงียบไป ทหารองครักษ์เอ่ยต่อ

"ท่านรีบไปเสียเถิด ข้าจะไม่บอกใครเรื่องที่พวกท่านมาที่นี่ เพื่อเห็นแก่คุณหนู" หันไปมองโชที่ขอบตาสวยกำลังร้อนผ่าว โชดึงชุดของเคนตะเบาๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเศร้าสลด

"ไปกันเถอะเคนตะ ข้าก็ไม่อยากให้พวกเขาเดือดร้อนเช่นเดียวกัน" เคนตะได้ยินเช่นนั้นก็ถอนหายใจยาวก่อนจะตัดสินใจผละตัวเดินออกไปแต่โดยดี โชเดินตามร่างสูงต้อยๆ พลางกลั้นหยาดน้ำตาเอาไว้จนดวงใจปวดหนึบ

เคนตะครุ่นคิดว่าเขาจะพาโชไปที่ไหนดี เมื่อรู้ตัวอีกทีก็เดินทางออกมาไกลจนถึงนอกเขตเมืองใหญ่เสียแล้ว เรียวกังเล็กๆ ราคาถูกที่ตั้งอยู่ให้เห็นริมทางทำให้เขาหันไปมองพลางใช้ความคิด ฟ้าที่เริ่มมืดลงพร้อมกับท้องที่หิวทำให้เคนตะตัดสินใจพักที่นี่ชั่วคราวเพื่อคิดหาหนทางไปต่อในวันพรุ่งนี้ เขาเดินเข้าประตูที่ถูกเปิดแง้มอยู่แล้วเจอกับทางเดินแคบๆ ขนาดพอให้สองคนเดินได้สะดวก ชายสูงวัยผู้เป็นเจ้าของเรียวกังกำลังยืนจัดต้นไม้ในกระถางที่ตั้งอยู่ตรงทางเข้าหันมามองพวกเขาทั้งสอง เคนตะยิ้มบางแล้วเอ่ย

"ไม่ทราบว่ายังพอจะมีห้องว่างเหลืออยู่หรือไม่ ข้ากับลูกชายอยากแวะพักเสียหน่อย" เจ้าของเรียวกังได้ฟังเช่นนั้นก็ต้อนรับเป็นอย่างดี ระหว่างรอเคนตะเขียนข้อมูลอยู่นั้น เขาก็หันมามองโชแล้วเอ่ยด้วยความเอ็นดู

"ลูกชายช่างน่ารักเสียจริงเชียวนะ จะเดินทางไปที่ไหนกันรึ" เคนตะเอ่ยตอบอย่างไม่ได้สนใจนัก

"ไปเอโดะน่ะ… ข้ามีญาติอยู่ที่นั่น" ถ้อยคำโกหกถูกส่งออกมาราวกับว่ามันคือเรื่องจริง ชายสูงวัยพยักหน้ารับรู้ แต่ก่อนที่จะได้เอ่ยซักไซร้ถามสิ่งใดต่อ กระดาษที่ถูกเขียนจนเสร็จก็ถูกยื่นให้กับเขา ชายสูงวัยยิ้มแล้วรีบเดินนำลูกค้าคนใหม่ไปยังห้องด้านในด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

เมื่อได้อาบน้ำจนสบายตัวและทานอาหารจนเสร็จเรียบร้อย ความเมื่อยล้าก็ถาโถมเข้ามาจู่โจมราวกับร่างกายกำลังจะบอกว่าถึงเวลาที่ต้องพักผ่อนเสียแล้ว โชและเคนตะต่างนอนอยู่ในมุมของตัวเองอย่างเงียบๆ น้ำตาใสไหลพรากลงมาจากดวงตากลมโตที่กะพริบช้าๆ อยู่ในความมืดของค่ำคืนที่แสนจะเหน็บหนาว 'คิดถึงนิทานของท่านพี่ชิเงรุจังเลย' ยิ่งคิดก็ยิ่งปวดร้าวจนดวงใจรู้สึกเจ็บ มือเล็กปัดน้ำตาให้ออกจากแก้มขาวเป็นระยะ ส่วนเคนตะนั้นกำลังนอนมองดูท้องฟ้ากว้างด้านนอกหน้าต่างที่ถูกเปิดอยู่ สายลมอ้อยอิ่งยามดึกที่พัดผ่านเข้ามาทำให้หัวใจของเขาสั่นหวิวสะกิดความเจ็บช้ำให้แผลที่ยังสดใหม่ต้องรู้สึกเจ็บปวดขึ้นมาอีกครั้ง เขาหวังว่าโชกุนนั้นจะไว้ชีวิตของคิโยชิ แม้ว่าความหวังนั้นจะริบหรี่เหลือเกินแต่เขาก็เลือกที่จะเชื่อมันต่อไปเพราะนั่นคือความหวังเดียวที่ทำให้เขามีแรงและกำลังต่อสู้กับโชคชะตาในการใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ต่อจากนี้

นิยายอัพเป็นประจำทุกวันพุธ เสาร์ อาทิตย์ค่ะ