นอสและซิทกัดฟันวิ่งกันมาจนถึงโซนป่าที่มีเถาวัลย์ใหญ่ั์อยู่เต็มไปหมด ทันทีที่พวกนอสย่างเท้าเข้ามาถึงพื้นที่ตรงนี้ บรรยากาศรอบๆ นี้ดูเงียบสงบแปลกๆ จนน่าแปลก
“แฮ่กๆ นี่น่ะหรอ ที่ที่นายบอกซิทมันดูเงียบสงบดีจัง”
นอสพูดด้วยเสียงที่เหนื่อยหอบเพราะวิ่งมา
“ใช่ แต่นายอย่าประมาทเชียว ถึงบรรยากาศมันจะดูเงียบๆ แบบนี้แต่จากที่ฉันเคยออกล่าแถบๆ นี้มันอันตรายกว่าที่ตาเห็นอย่างมาก หลังจากนี้ไปนายต้องวิ่งตามฉันมาติดๆ เข้าใจไหม”
แม้ซิทจะเหนื่อยจากการวิ่งเหมือนกันไม่ต่างจากนอส แต่เขาก็รีบพูดเตือนนอสทันทีด้วยสีหน้าที่จริงจังขึ้น
ก่อนที่นอสจะเอ่ยปากพูดอะไรต่อฮันนี่แบร์ตัวเดิมที่ไล่ตามพวกเขามาก็ตามมาทันแล้ว
โฮก!!!!
“ตามมา อย่าทิ้งห่างจากฉันล่ะ”
ซิทพูดก่อนจะเริ่มวิ่งอีกครั้ง
“โอเค”
นอสพูดและพยักหน้าแล้วออกวิ่งไปตามซิทแบบติดๆ
นอสออกวิ่งมาสักพักแล้ว รู้สึกได้ว่าสปีดที่วิ่งของพวกเขาเริ่มตกลงเพราะความเหนื่อยล้า ระยะห่างของฮันนี่แบร์ก็เริ่มเข้าใกล้พวกเขาสองคนมากขึ้นเรื่อยๆ
“นี่ซิทยังไม่ถึงอีกหรอไอ้เ้าหมีคลั่งบ้าตัวนี้มันเข้ามาใกล้แล้วนะ”
นอสถามซิทด้วยสีหน้าที่ใกล้จะถึงขีดจำกัดแล้ว
“ใกล้แล้วข้างหน้านี่แหละ”
ซิทชี้นิ้วไปข้างหน้า
ตรงหน้าของพวกนอสมันคือต้นไม้ 2 ต้นกลางป่าที่มีเถาวัลย์พันกันไปมารูปร่างเหมือนใยแมงมุม
หลังจากที่นอสเห็นมันเหมือนกับสิ่งที่พวกแมงมุมไว้ใช้ดักเหยื่อของตัวเองเลย
“เราจะตรงไปที่นั่นแล้วลอดผ่านเถาวัลย์พวกนั้น เดี๋ยวที่เหลือมันจะจัดการทุกอย่างเอง”
ซิทะโขึ้น
หลังพูดจบซิทและนอสเร่งฝีเท้าขึ้นเพื่อที่จะได้ลอดช่องว่างของใยเถาวัลย์พวกนี้ให้เร็วที่สุด ฮันนี่แบร์ที่หลังมาติดๆ นั้นก็เร่งความเร็วตามไปด้วยเหมือนกัน มันกางกรงเล็บออกมาและเริ่มเหวี่ยงไปมาอย่างบ้าคลั่ง พื้นที่รอบๆ นั้นเริ่มมีสภาพที่ถูกบางอย่างคมๆ ตัดขาดครึ่ง
กรงเล็บเริ่มเข้ามาใกล้นอสเรื่อยๆ เหงื่อเริ่มไหลออกมาทั่วหน้าของนอสและซิทมากขึ้นจากความกดดันของเหตุการณ์นี้
นอสและซิทมาถึงช่องแล้วว่างของใยเถาวัลย์แล้ว
“ะโเลย!!”
ซิทะโออกมาด้วยเสียงที่หอบๆ
พวกเขาะโข้ามช่องว่างตรงนั้นไปอย่างเฉียดฉิวก่อนที่ขาของพวกเขาจะได้โดนกรงเล็บของหมีตัดขาดไป แรงจากความเร็วทำให้นอสและซิทหน้าคะมำไปกับพื้นเล็กน้อยก่อนจะทรงตัวขึ้นมาแล้วหันไปดูเหตุการณ์ที่อยู่ด้านหลังของพวกเขา
ทันทีที่ฮันนี่แบร์เหวี่ยงกรงเล็บมาโดนใยเถาวัลย์นั้น ปกติแล้วมันต้องขาดออกเนื่องด้วยความคมของกรงเล็บแต่มันกลับทิ้งไว้แค่รอยบากลึกเท่านั้น ในเวลาเดียวกันที่กรงเล็บโดน เถาวัลย์ที่รูปร่างเหมือนใยแมงมุมก็เริ่มขยับไปมาและเริ่มกอดรัดฮันนี่แบร์เอาไว้ด้วยความเร็ว
หมีที่ไม่ระมัดระวังตัวเนื่องจากความโกรธจึงถูกมันรัดอย่างง่ายดาย ทันทีที่มันรัดฮันนี่แบร์ไว้ได้ เถาวัลย์ที่ดูเหนี่ยวลื่นๆ ได้เปลี่ยนตัวเองเป็เถาวัลย์ที่มีหนามเต็มไปหมดทันที มันแทงเข้าไปที่ตัวของฮันนี่แบร์
โฮกกกกก!!!!!
ฮันนี่แบร์ร้องด้วยความเ็ปที่โดนหนามทิ่มแล้วเริ่มดิ้นอย่างทุรนทุรายไปมา ทำให้แผลที่โดนหนามของเถาวัลย์ทิ่มเริ่มมีเืไหลออกมาจนท่วมตัวของมัน
นอสมองดูด้วยสายตาที่เกินคาดตอนแรกนอสคิดแค่ว่ามันน่าจะช่วยแค่หยุดการเคลื่อนไหวของมันเท่านั้น ไม่คิดว่ามันจะสามารถทำอันตรายไอ้หมีบ้าตัวนี้ได้ มองดูอยู่สักพักซิทก็เอ่ยปากออกมา
“ค่อยยังชั่วที่มันได้ผล”
ซิทถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่
“มันคือเถาวัลย์อะไร ซิท?”
นอสถามด้วยความสงสัย
“พวกนักพฤกษศาสตร์เรียกมันว่า เดรกแพลน มันเป็เถาวัลย์ชนิดหนึ่งที่คล้ายๆ กับพวกต้นไม้กินแมลงพวกนี้มันจะดักรอเหยื่อมาโดนตัวมันก่อนจะค่อยๆ รัดและปล่อยให้แห้งตายกลายเป็ปุ๋ยให้พวกมัน”
ซิทอธิบายยืดยาว
“ถ้านายจะฆ่ามันน่ะ ตอนนี้ดีที่สุดแล้ว ถ้าไม่รีบฆ่าละก็ มันจะเป็พวกเราเองที่จะตายแน่ๆ”
ซิทพูดขึ้นเตือน
“นายจะช่วยฉันไหมล่ะ”
นอสถามขึ้น
“ก็ได้ฉันไม่มีปัญหาแต่นายจะติดหนี้ฉันนะ”
ซิทยิ้มแบบมีเล่ห์เหลี่ยมเล็กน้อย
“ก็ได้เื่นั้นค่อยว่ากัน”
นอสพูดเสร็จก่อนจะเริ่มวิ่งออกไปหาฮันนี่แบร์
นอสวิ่งแล้วเริ่มะโไปที่คอของฮันนี่แบร์เขาหยิบมีดที่พึ่งตีเสร็จอันล่าสุดออกมาใช้
“ฉันจะโจมตีมันจาก้า นายก็ทำอะไรสักอย่างจากข้างล่างทีนะ”
นอสบอกกับซิท
“ครับๆ”
ซิทพูดด้วยเสียงเอื่อยๆ หยอกล้อซิทพร้อมกับหยิบดาบออกมาจากกระเป๋ามิติ
ดาบรูปร่างแปลกตามีความคดเคี้ยวโค้งยาวดูมีเอกลักษณ์ทีเดียวซิทใช้มันฟันไปที่ข้อต่อขาของหมีจนเกิดเป็ร่องแผลลึกหนัก
โฮกก!!!
หมีร้องคำรามออกมาด้วยเสียงโกรธที่ดูเ็ป ตัวของหมีเปล่งแสงสีส้มอ่อนจางๆ ออกมแล้วเริ่มขยับเพื่อดิ้นออกจากเถาวัลย์มากยิ่งขึ้น เถาวัลย์ที่พันอยู่รอบตัวหมีเริ่มขาดออก
ซิทเห็นท่าเริ่มไม่ดีแล้วจึงร้องเตือนนอส
“นี่นายรีบๆ ฆ่าหน่อยเถาวัลย์เริ่มขาดแล้ว อีกไม่นานมันคงหลุดออกมาได้แน่”
นอสรู้ว่าถ้ามันหลุดออกมาเขาจะหมดโอกาสในการฆ่ามันอย่างแน่นอน นอสเริ่มกำมีดในมือแน่นก่อนจะเค้นพลังเวทย์ออกมาปกคลุมดาบจนมีแสงสีฟ้าเปล่งออกมาที่ใบดาบ
นอสลงมือฟันโดยเล็งไปที่คอของมันด้วยแรงที่มีอยู่ตอนนี้
ฉับ!!
เสียงมีดที่ปะทะกับิัหมีเกิดเป็รอยแผลขึ้น
โฮกกก!!
เมื่อหมีโดนโจมตีที่จุดสำคัญมันรู้ว่าถ้ามันไม่รีบทำลายเถาวัลย์ล่ะก็มันจะตายแน่ๆ มันเริ่มออกแรงกว่าเดิมเพื่อทำลายเถาวัลย์ทิ้ง
เถาวัลย์ขาดออกเรื่อยๆ นเหลือเพียงไม่กี่เส้นเท่านั้น
นอสเห็นว่าเถาวัลย์ที่พันตัวฮันนี่แบร์อยู่เริ่มน้อยลงเต็มทีแล้ว นอสก็เร่งมือฟันไปที่คอของมันเร็วขึ้น
จนเกิดแผลเหวอะขนาดใหญ่ตรงคอหมี
นอสมั่นใจถ้าฟันอีกสักรอบสองรอบเขาต้องฆ่ามันได้แน่ๆ
แต่ใน่ที่นอสกำลังมีความหวังและฟันมีดเข้าไปนั้น
เพล้ง!!
เสียงของมีดที่นอสถืออยู่ก็หักออกจากกัน
ฉึบ!
เสียงของเถาวัลย์เส้นสุดท้ายที่พันรอบตัวหมีก็ขาด
ในที่สุดฮันนี่แบร์ก็ถูกปลดออกจากพันธนาการ
“บ้าจริงมาหักอะไรตอนนี้ ดวงจะซวยไปไหนเนี้ยเวรเอ๊ย!!”
นอสสบถออกมา
ซิทพูดพร้อมกับขว้างดาบใส่นอส
“เอานี่ไปฉันให้ยืม”
นอสรับมันไว้ก่อนจะเริ่มฟันซ้ำรอยเดิมที่ทำไว้
ฉึบ!!
ฮันนี่แบร์ ระดับสีส้มถูกฆ่า
ได้รับอาวุธิญญา
ดูดซับผลึก เพื่อรับแกนเวทย์
ฮันนี่แบร์ตัวใหญ่ล้มลงที่พื้นอย่างแรงจนเป็หลุมรูปร่างหมี
“เกือบไปแล้วไหมล่ะ”
ซิทเดินเข้ามาหานอส
“ถ้าไม่ได้ดาบนายพวกเราคงหมดหวังกันแล้วแน่ๆ ขอบใจนะ”
นอสยื่นดาบคืนให้กับซิทก่อนจะหมดสติล้มลงไปกับพื้นเพราะฝืนใช้พลังเวทย์กับกำลังกายมากเกินไป
“เฮ้ย ใช้ไม่ได้เลยนะนาย อ่อนแอจริงๆ …..”
ซิทพูดกับนอสก่อนที่ตัวเขาเองก็หมดสติล้มลงไปเพราะความอ่อนล้าเหมือนๆ กัน
………………………………………………………
982
![The Gray Theory ทฤษฎีสีเทา [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1767024365_30705027.webp)
