สุดยอดยีนเทพเจ้า

        “พวกเธอมาทำอะไรที่นี่?” หานเหลยถามด้วยความประหลาดใจเมื่อเห็นหลานชายของตน

        “ผมมาส่งเสี่ยวเหยียนเข้าเรียน” หานเซินตอบ

        “เสี่ยวเหยียนเข้าเรียนที่เชิ่งหัวเหรอ?” คนเป็นอาถามอีกครั้งด้วยสีหน้าและน้ำเสียงไม่อยากเชื่อขณะมองหานเซินสลับกับหานเหยียน

        “ใช่ครับ เพิ่งเข้าเรียนได้ไม่กี่วัน” หานเซินตอบอย่างไม่ใส่ใจพร้อมหันหลังพาน้องสาวก้าวเข้าประตูโรงเรียน

        หานเหลยนิ่งอึ้ง หลังตั้งสติได้ เขาก็รีบวิ่งเข้ามาขวางหานเซิน คว้าข้อมือหานเซินไว้พร้อมกับจ้องด้วยความโกรธและพูดขึ้น 

        “อ่อ เข้าใจแล้ว พี่ยึดบริษัทไว้ตั้งหลายปีคงแอบเอาเงินซ่อนไว้ให้เยอะเลยล่ะสิ ก่อนหน้านี้ทำเป็นบอกว่ายากจน เงินสองล้านก็หาไม่ได้ แต่ตอนนี้กลับมีเงินเป็นล้านส่งเสี่ยวเหยียนเข้าเซิ่งหัว  หางโผล่ซะแล้วเรอะ ฮึ! ฉันจะบอกให้นะ เงินที่พ่อแกยักยอกไว้เป็นเงินของตระกูลหาน พวกแกไม่มีสิทธิ์เอาไปใช้ตามใจ จำไว้! พวกแกต้องเอาเงินนั่นมาแบ่งกับพวกเราที่เป็นคนในตระกูลด้วย ไม่อย่างนั้น อย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจ!”

        “เหรอ? ถ้าไม่เกรงใจ คุณจะทำอะไรล่ะ? แล้วที่ผ่านมาเคยเกรงใจเราด้วยเหรอ?” หานเซินตอบกลับด้วยน้ำเสียงเย็นชา เขาหมดความอดทนกับญาติพี่น้องจอมขูดรีดมานานแล้ว ไม่มีทางที่คนพวกนี้จะได้อะไรจากเขาอีกแม้แต่เหรียญเดียว

        “ฉันเป็นอาแกนะ! ไอ้เด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม นี่แกกล้าพูดกับอาแบบนี้เลยเหรอ?” หานเหลยหวาดหวั่นเล็กน้อยเมื่อเห็นสายตาของหลานชาย แต่หลังจากที่พ่อของหานเซินเสียไป ตัวเขาเองก็มีอิทธิพลสูงมากในตระกูล และเขาไม่มีความคิดที่จะปล่อยอีกฝ่ายไปง่าย ๆ

        “อา?” หานเซินยิ้มเยาะ “งั้นคุณอาลองกลับไปดูสัญญาที่เราเคยตกลงกันให้ดี ๆ  หาดูว่าคุณยังมีสิทธิ์มาทวงเงินจากครอบครัวเราอยู่หรือเปล่า จำไว้ จากนี้ไปพวกคุณจะไม่ได้อะไรจากเราอีก แค่ผมยังให้เกียรติเรียกคุณว่าคุณก็มากพอแล้ว!” 

        ก่อนที่หานเซินจะจ่ายเงินสองล้าน เขาทำสัญญาเพื่อให้ตัดขาดจากหานเหลยและหานอวี้เหมยโดยสมบูรณ์ไปพร้อมกันด้วย สัญญาฉบับนั้นถูกจัดเตรียมโดยทนายจางผู้รอบคอบ ในสัญญาระบุว่าหลังฝ่ายหานเซินชำระเงินแล้ว อีกฝ่ายจะไม่สามารถเรียกร้องอะไรจากครอบครัวหานเซินได้อีกตามกฎหมาย

        “ไม่! สัญญานั่นพวกแกเล่นแง่หลอกพวกฉัน! ฉันจะไปหาแม่แกแล้วเอาเงินของตระกูลหานที่แม่แกซ่อนไว้มาให้ได้!” หานเหลยตะโกนด้วยความโกรธแค้น

        “ผมขอเตือนว่าอย่าทำแบบนั้นดีกว่า ถ้าคุณบุกรุกเข้ามาในบ้าน ผมมีสิทธิ์ทำคุณถึงตายได้ทันที” หานเซินพูดด้วยสายตาเย็นชา

        “ไอ้เด็กบ้า แกว่าอะไรนะ!” หานเหลยโกรธจนคุมตัวเองไม่อยู่และพุ่งหมัดเข้าใส่หน้าหานเซิน

        เด็กหนุ่มไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ แค่ใช้มือรับหมัดง่าย ๆ ก่อนคว้าแขนอีกฝ่ายพลิก หมุนตัวกลับแล้วใช้ท่าทุ่มข้ามไหล่ฟาดชายร่างอ้วนลงกับพื้นเสียงดังตึ้ง หานเหลยร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด

        “ถ้าคุณอยากตาย ลองบุกมาที่บ้านผมดูก็ได้” หานเซินพูดพร้อมจ้องคนบนพื้นด้วยแววตาเย็นเยียบ

        หานเหลยเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เหมือนเขาไม่รู้จักหลานชายคนนี้ ใบหน้าของหานเซินดูน่ากลัวจนเขาอดไม่ได้ที่จะตัวสั่น หัวใจเต้นระรัวด้วยความหวาดหวั่น

        ถึงแม้หานเหลยจะวิวัฒนาการเข้าสู่ก็อดแซงก์ทัวรีสเปซที่สองไปแล้ว แต่เขาก็เป็นแค่คนที่วิวัฒนาการด้วยจีโนพอยต์โบราณเต็มร้อยเท่านั้น จริงอยู่ที่เขาอาจไม่ได้เน้นพัฒนาตัวเองในก็อดแซงก์ทัวรีสักเท่าไหร่ แต่ผู้ที่วิวัฒนาการแล้วก็ถือว่าเป็นผู้วิวัฒนาการอยู่ดี หานเซินที่ยังไม่เข้าสู่การวิวัฒนาการกลับสามารถทุ่มเขาลงพื้นได้อย่างง่ายดาย แถมดูเหมือนยังไม่ใช้แรงทั้งหมดอีก นี่ไม่ใช่เรื่องปกติเลย มันทำให้หานเหลยรู้สึกขนลุก หนาวเยือกในใจ เขามองหานเซินที่เคยคุ้นเคยแต่ตอนนี้กลับดูแปลกประหลาดไปด้วยสายตาหลากหลาย

        ทันใดนั้น หานเซินก็ยิ้มออกมา และยื่นมือไปดึงหานเหลยขึ้นจากพื้น

        หานเหลยงงงัน ไม่เข้าใจว่าทำไมเด็กหนุ่มตรงหน้าเปลี่ยนท่าทีรวดเร็วขนาดนี้ แต่วินาทีต่อมาเข้าก็เข้าใจ เมื่อหานเซินก้าวเข้ามากระซิบข้างหูเขาพร้อมกับรอยยิ้ม “ลูกกับภรรยาของคุณล่ะ พวกเขารู้เรื่องนี้รึเปล่า? บางทีผมควรจะไปคุยกับคุณอาสะใภ้เรื่องที่เราเจอกันที่นี่สักหน่อยน่าจะดีนะ ว่าไหม?”

        “แกคิดว่าเมียฉันจะเชื่อคำพูดของไอ้เด็กเวรอย่างแกเหรอ!” หานเหลยตะคอกกลับอย่างโกรธเกรี้ยว

        “เชื่อคำพูดผมไหมไม่สำคัญ ขอแค่เชื่อสิ่งนี้ก็พอ” หานเซินพูดพลางยกข้อมือที่มีอุปกรณ์สื่อสารอัจฉริยะขึ้นมา หลังจากเขาเริ่มเห็นหานเหลย เขาก็เปิดฟังก์ชันบันทึกวิดีโอทันที เหตุการณ์ทั้งหมดจึงถูกบันทึกไว้เรียบร้อย

        “แกนะแก…” หานเหลยตกใจหน้าซีด รีบพุ่งเข้ามาหมายจะคว้าอุปกรณ์สื่อสารจากมือของเด็กหนุ่ม

        ทว่า…แค่หานเซินขยับตัวเล็กน้อยก็ทำให้ชายร่างอ้วนเสียหลักล้มคะมำหน้าทิ่มพื้น สภาพน่าเวทนาผสมน่าหัวเราะ

        “ผมมันคนใจดี เอางี้ไหม? ถ้าคุณยอมจ่ายในราคาที่เหมาะสม ผมอาจตัดสินใจขายไฟล์นี้ให้” หานเซินพูดพร้อมยื่นมือไปเหมือนจะช่วยดึงหานเหลยขึ้นอีกครั้ง

        หานเหลยใบหน้าบิดเบี้ยวเหยเก เขาอาศัยจังหวะนั้นคว้ามือหานเซินไว้แน่น หวังจะหักมืออีกฝ่ายแล้วแย่งอุปกรณ์สื่อสารไป แต่หานเซินกลับบิดมือกลับอย่างง่ายดายก่อนพลิกข้อมืออวบอ้วนของหานเหลยไปด้านหลัง บังคับให้เขาต้องคุกเข่าลงกับพื้น ชายร่างใหญ่ส่งเสียงร้องอย่างเจ็บปวด

        “ดูเหมือนคุณจะไม่สนใจดีลนี้ งั้นผมคงต้องไปถามคุณอาสะใภ้ดูว่าสนใจไฟล์นี้หรือเปล่า” หานเซินปล่อยมือแล้วทำท่าจะเดินจากไป

        “เดี๋ยว!” หานเหลยรีบร้องเรียก ใบหน้าอวบเป็นสีเขียวคล้ำสลับขาวซีดเพราะความโกรธปนกดดัน แต่ในที่สุดเขาก็กัดฟันพูดด้วยท่าทางเจ็บใจ “หมื่นเหรียญ! ฉันให้หมื่นเหรียญ แกลบคลิปนั่นซะ!”

        หานเซินยักไหล่อย่างไม่แยแส “สองแสน ถ้าไม่ได้ตามนี้ คุณก็รอไปเอาคลิปกับอาสะใภ้ เชื่อเถอะ คุณเสียมากกว่าสองแสนแน่ ๆ” สายตาของเขากำลังบอกว่าเอาจริง ไม่ใช่แค่ขู่

        “โอเค ๆ สองแสนก็สองแสน!” หานเหลยตอบตกลงอย่างกระวนกระวาย พยายามชูมือชูไม้ให้หลานชายใจเย็นลง

        “ด้วยความยินดีครับ ว่าแต่สะดวกจ่ายเงินสด หรือโอนเงินดี?” หานเซินถามกลับพร้อมรอยยิ้มเยาะ

        หานเหลยรู้สึกเหมือนโดนบีบคอ แต่ก็ยอมโอนเงินสองแสนเหรียญให้หานเซินอย่างไม่เต็มใจ “เสร็จแล้ว นายลบคลิปได้หรือยัง?”

        “ลบแน่ แต่ผมจะลบเมื่อไหร่ก็ต้องรอดูว่าผมอารมณ์ดีหรือเปล่า ถ้าวันไหนอารมณ์ดีมากหน่อย ผมจะลบเอง แต่ถ้าหงุดหงิด...ก็ไม่ และถ้าโมโหสุด ๆ…โดยเฉพาะถ้าเพราะสาเหตุมาจากคุณ ผมอาจจะหน้ามืดเอาไปให้อาสะใภ้ดู” หานเซินพูดพลางเดินจากไป

        “ไอ้เด็กเวร! แกกล้าหลอกฉัน!” หานเหลยโกรธจัดยกหมัดขึ้นหวังจะวิ่งเข้าไปต่อยหานเซิน แต่เพียงแค่หานเซินหันกลับมามอง คนโมโหก็หยุดชะงักกลางอากาศ ใจสั่นด้วยความกลัว ไม่รู้เพราะอะไร สายตาของไอ้เด็กเจ้าเล่ห์ตรงหน้าถึงทำให้เขาหลอนได้ขนาดนั้น

        “ผมรับปากว่าจะลบแน่ แต่ผมไม่เคยบอกว่าจะลบตอนนี้ ผมอารมณ์ดีเมื่อไหร่ก็จะลบเอง ไม่ต้องกังวลไปหรอก…” หานเซินพูดด้วยสีหน้าจริงจังพลางตบไหล่หนา ๆ เบา ๆ จากนั้นเขาแสยะยิ้มและก้มลงกระซิบเสียงเย็นชาที่ข้างหูของหานเหลย “อีกอย่าง อย่าให้ฉันเห็นหน้านายที่บ้านฉันอีก ไม่อย่างนั้นฉันจะฆ่านายทิ้งซะ”

        หานเหลยสั่นสะท้านไปทั้งตัว เมื่อมองเข้าไปในดวงตาที่เย็นชาและดุดันของหลานชาย เขารู้ทันทีว่าหานเซินจะทำอย่างที่พูดจริง ๆ

        .

        “บ้าเอ๊ย! เด็กเวรนี่มันเปลี่ยนไปขนาดนี้ได้ยังไง” หานเหลยพึมพำกับตัวเอง หลังหานเซินเดินจากไปจนลับตา แม้เขาจะรู้สึกขายหน้าและหงุดหงิดที่ถูกเด็กอ่อนหัดข่มขู่ แต่ในใจลึก ๆ กลับเต็มไปด้วยความหวาดหวั่นและเริ่มลังเลใจที่จะไปบ้านเดิมของตระกูลหานอีกครั้ง

        .

        หลังส่งหานเหยียนเข้าเรียนเรียบร้อย อารมณ์ของหานเซินก็แจ่มใสมากขึ้น ขณะเดินผ่านศูนย์ทดสอบสมรรถภาพร่างกาย เขาก็คิดได้ว่าจะเข้าไปลองสักหน่อย เขาเองก็อยากรู้ว่าตอนนี้ร่างกายพัฒนาไปถึงระดับไหนแล้ว

        .

        .

        .