“คุณหนูรองเ้าขาเื่ที่เราตกลงกัน”
“ข้าเข้าใจแล้วแต่ ตอนนี้ข้ายัง้าความจริง”
“ความจริงใดกันคุณหนูรองอย่าบอกนะว่า…แม้แต่ท่านยังไม่รู้ว่าใครกันที่ เป็พ่อของลูกในท้องของท่านเป็ใคร”
จะบอกอย่างไร ได้แต่สะดุ้งกับคำพูดของเสี่ยวจู หากเป็สมัยนี้ก็คงพูดว่า มั่วจนไม่รู้ว่าใครเป็พ่อของเด็ก แต่จะว่าไปชินหยูก็ไม่ใช่ตัวเล็กนี่นางทอดกายให้ใครบ้างใครจะรู้ พี่เขยก็ทำใจสั่นหุ่นดีล่ำบึกกล้ามแน่นแล้วยังมีแรงดึงดูดทางเพศยิ่งนัก คนอะไร หล่อลากไส้แล้วยังชอบทำให้ใจสั่น แค่มืออุ่นที่โอบรอบเอวก็ทำใจสั่นแล้ว แล้วคนน้องที่แม้จะทีเล่นทีจริงแต่ก็หล่อไม่แพ้กัน อีกอย่างคำพูดบางคำแม้จะหยิกแกมหยอกแต่พร้อมจะทำตามสัญญาไม่เหมือนลุงข้างบ้านที่สัญญาไปวันๆ
“คุณหนูรองเ้าขา ไหนว่าเราจะหนีไป หากคุณหนูยังอยู่ที่นี่ เสี่ยวจูกลัวเหลือเกินว่า อะไรอะไรจะเลวร้ายไปกว่านี้ นายท่านแม่ทัพเอง ก็เอาใจฮูหยินยิ่งนัก เสี่ยวจูจึงอยากจะเตือน”
“ไม่ต้องห่วงน่า555 เสี่ยวจู ข้าเป็ยูโดสายดำ หากคนพวกนั้นคิดรังแกข้า ไม่แคล้วจะต้องลงไปนอนนับดาว”
“ยูโดสายดำ”
“อ่อข้าหมายถึงการต่อสู้”
“คุณหนูไปฝึกวรยุทธ์มาั้แ่เมื่อไหร่”เสี่ยวจูยกมือขึ้นแตะที่หน้าผาก
“เชื่อเถอะน่าข้าไม่ได้โกหก รับรองได้ว่าไม่มีใครรังแกข้าได้ต่อจากนี้”
“แต่ความจริงหากมันทำให้เ็ปคุณหนูท่านจะรื้อฟื้นมันทำไมกัน”
ตัวเล็กถอนหายใจ อยากจะบอกว่าเสี่ยวจู นายหญิงของเธอนะจากไปแล้วหากเธอรู้แบบนั้นยังอยากจะให้ตัวเล็กคนหาความจริงให้อีกไหม ในฐานะตำรวจหญิงเื่แบบนี้ ยอมไม่ได้…อย่าปล่อยให้คนชั่วลอยนวล จะต้องมีใครสักคนรับผิดสิ่งที่ก่อขึ้นมา
“ข้าสัญญาว่าจะไม่เ็ปจะไม่ยอมเอาตัวเองเข้าไปยุ่งเกี่ยวผูกพันกับคนร้ายพวกนั้นข้าแค่เพียง้า หาตัวคนที่ทำให้…ลูกของข้าจากไป”
ความจริงไม่ได้มีอะไรในท้องไส้ของตัวเล็กไม่ได้รู้สึกอะไร นี่ยิ่ง้าความจริงว่าเกิดอะไรขึ้น ตัวเล็กมาได้ได้อย่างไรทั้งตัวแล้วร่างของชินหยูคนนั้นเล่าไปอยู่ที่ไหน
“คุณหนูต้องระวังตัวให้มาก”
ชินเหอก้าวขาเข้ามาในห้องพร้อมกับเสี่ยวตื้อ
“น้องพี่ คงใไม่น้อย เื่ที่ท่านพี่ปฏิบัติต่อเ้าก่อนหน้านั้น”
ตัวเล็กก้มหน้า ซ่อนยิ้ม ปลากำลังติดเบ็ดพอดีเลยมาให้ตัวเล็กจับโกหกพอดี
“ข้า นำกำไลหยกชิ้นนี้มาปลอบใจเ้า”ตัวเล็กขมวดคิ้ว
“ปลอบใจ”
“ก็เื่ที่เ้าลงไปช่วยข้าในน้ำวันนั้นทั้งๆ ที่เ้าก็รู้ว่าข้าว่ายน้ำเป็ เ้ายังมีน้ำใจลงไปช่วยข้า เป็พี่เสียอีกที่ปล่อยให้เ้าจมน้ำลงไป”
ตัวเล็กเงยหน้าขึ้นมายิ้มสบตากับ ชินเหอค้นหาความจริงในนั้น
“นั่นเพราะข้าใ อืม ข้าหมายถึงว่าข้าใที่พี่สาวตกลงไปในน้ำข้าเลย รีบลงไปช่วยจึงลืมไปว่าตัวเองว่ายน้ำไม่เป็”
“ความสัมพันธ์ของเราพี่น้องนับว่าเหนียวแน่น เ้าเองก็รู้ดีว่าข้าไม่เคยไม่ดีกับเ้า เช่นนั้นมีเื่ไหนที่เ้าพออภัยให้ข้าได้ก็ไม่ควรเอ่ยมันออกมา เมื่อคืนข้าไม่รู้ว่าเ้าไปที่ห้องนอนของข้ากับท่านพี่ทำไมกัน แต่ข้ายังคงคิดเสมอว่าเ้าไม่มีทางจะทำร้ายข้าแน่”
ยัดกำไลหยกใส่ในมือของตัวเล็ก ตั้งใจเอาน้ำเย็นเข้าลูบ
“แน่นอน ข้าไม่มีทางทำร้ายท่านแน่”
ยิ้มกว้าง สะกดกลั้นคำว่าหากท่านไม่ทำร้ายข้าก่อนไว้เสีย
ชินเหอจากไปแล้วตัวเล็กนั่งหมุนกำไลหยกไปมา หากจะพูดไปชินหยูก็รู้ว่าตัวเองว่ายน้ำไม่เป็ แล้วรู้ว่าพี่สาวว่ายน้ำเก่งทำไมนางยังลงไปช่วยชินเหอทั้งๆ ที่ตัวเองก็ตั้งครรภ์ อีกอย่างเสี่ยวจูก็บอกว่าทั้งสองคนตั้งใจหนีไปจากจวนแม่ทัพทำไมต้องเอาชีวิตไปเสี่ยงควรจะหนีไปแบบเงียบๆ ไม่ควรลงทุนเอาตัวเองไปเสี่ยงตาย ช่วยชีวิตชินเหอที่เป็ถึงฮูหยินแม่ทัพที่ในตอนนั้นเสี่ยวตื้อนางก็อยู่ตรงนั้น เพียงะโนิดเดียวบ่าวไพร่ก็ต้องลงไปช่วย หรือไม่ก็ท่านแม่ทัพสุดหล่อนั่นก็รักเมียออกจะตายคงไม่ปล่อยให้เมียตายแน่ ชินหยูตอนนั้นคิดอะไรอยู่กันแน่
“เสี่ยวจูคืนนี้ไม่ต้องรอข้าเ้านอนเสีย”
“คุณหนูเอาอีกแล้วหรือท่านกำลังจะไปไหนกำลังจะทำอะไร”ตัวเล็กถอนหายใจยาว
ทางเดินทอดยาวในสวน
“นายหญิงเ้าค่ะคุณหนูรอง เหมือนจะเชื่อสนิทใจกับสิ่งที่นายหญิงชี้นำ”
“นาง เหมือนคนไร้ความทรงจำ ข้าเห็นได้ชัดว่านางแสร้งไม่เอ่ยถึงเื่วันนั้นว่าข้าเป็คนที่จับนางกดหัวลงไปในน้ำ …เพื่อให้นางตายเสีย”
“ความจริงคุณหนูรองนางกำลังจะหนีไปเสียจากจวนแม่ทัพ”
“ข้าไม่อาจวางใจ ดีแค่ไหนแล้วที่นางแท้งลูก หากลูกของนางยังอยู่แล้วนางยัง มีท่าทีเหมือนที่เคยทำ นั่นคือทำสีหน้าเศร้าสร้อยใช้มารยาล่อหลอกจนท่านพี่สงสารนาง ข้าคงจะต้องหาทางฆ่านางอีกแน่ ในเมื่อนางจะหนีไปหากวันใดนางคลอดลูกของท่านพี่แล้วนางคิดมาทวงทุกอย่างคืน ข้ามิต้องสูญเสียตำแหน่งฮูหยินหรือไร”เสี่ยวตื้อพยักหน้าแสดงว่าเข้าใจ
“แล้วต่อไปนายหญิงท่านจะจัดการอย่างไร”
เสี่ยวตื้อมองชินเหอเปลี่ยนไปในวันแรกๆ ที่นางเข้ามาช่างอ่อนหวานอ่อนโยนและอ่อนแอแต่ตอนนี้ชินเหอราวกับควบคุมทุกอย่างไว้เสียหมดและยัง ทำเหมือนทุกอย่างหมุนรอบตัวเอง
“ข้าจะส่งนางกลับไปที่ตระกูลลี่ ให้ท่านแม่จัดการหาใครสักคนแต่งกับนาง แต่จากที่มองดูแล้วนางคงรู้แล้วว่าข้าไม่ชอบใจที่นางยั่วยวนท่านพี่ นางจึงเปลี่ยนเป้าหมายไปยังคุณชายรองอี้หลาง พักหลังมานี้นางสนิทชิดเชื้อกับ คุณชายรองยิ่งนักแต่ก็นั่นแหละข้าก็ไม่อาจไว้ใจ เมื่อคืนที่ผ่านมานางเข้าไปในตอนที่ท่านพี่กำลังอาบน้ำ ไม่แน่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นหากข้าเข้าไปไม่ทัน บางทีนางอาจยั่วยวนท่านพี่แล้วเล่าความจริงในวันนั้นให้ท่านพี่ฟัง”
“นายหญิงมั่นใจหรือว่า นายท่านจะไม่มีใจให้กับคุณหนูรอง”
ชินเหออึ้ง จะแน่ใจได้อย่างไรในเมื่อสองสามวันนี้ชินหยูมักจะทำอะไรๆ แปลกไป เดิมชินหยูแม้จะร่าเริงแต่นางมักจะเก็บซ่อนความรู้สึกยิ่งมาอยู่ในจวน แม่ทัพนางยิ่งเงียบขรึมกว่าเดิม แต่นี่ชินหยูนางกลับมีท่าทีเหมือนชินหยูคนเดินที่ชินเหอเคยแอบอิจฉา
ค่ำคืนมืดมิด จางอี้หลงนั่งตรวจเอกสารในห้องทำงานพร้อมกับอี้หลาง
“พี่ใหญ่ดึกแล้ว พรุ่งนี้จึงค่อยสะสางดีไหม”อี้หลางปิดปากหาว
“ทัพแคว้นฉานตอนนี้ ยกมาประชิดด่านชายแดนเราแค่ส่งราชสาสน์ให้กับแคว้นต่างๆ ขอความร่วมมือ เพราะแคว้นฉานยิ่งใหญ่เกินกว่าจะรับมือ หากช้าไปกว่านี้”
“พี่ใหญ่แคว้นฉานยิ่งใหญ่ก็จริงแต่ ภายในล้วนขัดแย้ง ข้าอาศัยเื่ราวขัดแย้งภายในปลุกปั่นให้ไท่จือกับองค์ชาย สี่ของแคว้นฉาน รบรากันเอง”
“อืม อี้หลางอย่างไรก็ยังเป็อี้หลางข้าจะทูลฝ่าาเื่ที่เ้า ลงแรง”
“ขอบคุณพี่ใหญ่ ตำแหน่งโหว่คงเป็ของท่านอีกไม่นาน ส่วนข้าขอเพียงอยู่เื้ัก็พอแล้วยอมให้ใครต่อใครคิดว่าไม่เอาถ่านแบบนี้ นับว่าไม่เลวทีเดียว”
“ชินหยู เ้าคิดอย่างไรกับนาง”
“พี่ใหญ่บอกตามตรง ข้าสงสารนางไม่น้อย พี่สะใภ้แม้จะไม่ได้ร้ายกับนางแต่ก็ไม่ดี พี่ใหญ่ท่านจะว่าอะไรไหมหากข้าจะขอประทานงานแต่งจากฝ่าาหากจัดการเื่แคว้นฉานสำเร็จ ให้พี่ใหญ่ทูลฝ่าาว่าแผนการครั้งนี้เป็ของข้าเพื่อขอประทานงานแต่งงาน”
“แล้ว เ้าไม่ติดขัดเื่ที่นางผ่านการตั้งครรภ์มาหรือไร”
“ไม่ ข้ากับนางเข้ากันได้ดี เข้าใกล้นางแล้วข้าสนุกและมีความสุขหากได้เคียงข้างนางข้าไม่หวังสิ่งใดแล้ว”
จางอี้หลง ถอนหายใจเมื่อเห็นแววตามุ่งมั่นจริงใจของน้องชาย
“ ข้าไปนอนแล้ว หวังว่าที่พูดกันคืนนี้จะสมหวัง ข้าจะนอนฝันดี ถ้าพี่ใหญ่จะกรุณาข้า พี่ใหญ่เป็ที่โปรดปรานของฝ่าายิ่งนักข้าคงสมหวังแล้วใช่ไหม” จางอี้หลง พยักหน้าขึ้นลง
เอนกายลงพิงพนักเก้าอี้ ก่อนจะสะบัดมือดับไฟในห้องจนมืดมิด อาศัยความสงบเงียบ ไตร่ตรองบางอย่าง ก้าวขาไปยังแท่นนอนที่ทำไว้เผื่อว่าถึงคราวที่เขาจะต้องทำงานจนดึก ไม่อยากจะเดินกลับไปที่ห้องนอน เพราะกลับไปได้ก็ไม่ได้ทำหน้าที่สามีเพราะชินเหอนางมักจะมีข้ออ้างเื่ที่เขาให้นางอุ่นเตียงเสมอถอนหายใจยาว เขารอมานานแล้วรอว่าเมื่อไหร่ชินเหอจะยอมใจอ่อนเสียที ปลดอาภรณ์ท่อนบนออก เหลือเพียงกางเกงบางเบาสีขาวทิ้งตัวลงนอนหลับตาลงช้าๆ ด้วยความง่วง
นานแค่ไหนไม่อาจรู้ได้ ได้ยินเสียงกุกกักด้านหน้า เหมือนกำลังมีคนรื้อค้นบางอย่าง จางอี้หลงขยับกายเบาๆ ปรับสายตาให้ชินกับความมืดร่างของใครบางคนในชุดดำกำลังรื้อค้นบางอย่างจริงดังคาด พุ่งตัวเข้ารวบร่างเล็กที่รื้อค้นข้าวของจากด้านหลังด้วยอีกคนไม่ทันระวังตัว มือใหญ่รวบอกอิ่มไว้ข้างหนึ่ง อีกข้างจ่อเข้าที่คอหอยบีบรัดลำคอไว้แน่น
ตัวเล็กกวาดเท้าไปทางด้านหลัง พลิกตัวจับคนร่างสูงตั้งใจจะทุ่มลงพื้นสุดแรงแต่ ทว่าจางอี้หลงกับรั้งร่างบางให้ล้มลงไปพร้อมกับเขาพลิกตัวขึ้นทาบทับไว้แน่น
ตัวเล็กดิ้นรนจิกกัด แผ่นหลังใหญ่ แต่คนที่ทาบทับอยู่เหมือนจะแกล้ง ขยับเอวบดเบียดเอวบางไว้แน่น จ้องตาไม่กะพริบ
“ชินหยู เ้าเข้ามาทำไม”
“ท่านแม่ทัพ เอ่อ เอ่อ ชินหยูแค่หลงเข้ามา”
จางอี้หลงสะบัดมือดวงไฟสว่างวาบขึ้นมาทันที ตาคมประดุจเหยี่ยวจ้องมองตากลมโตไม่กะพริบ
“เ้ากำลังทำให้ข้าคิดว่าเ้ามาที่นี่เพราะเ้า้าล้วงความลับบางอย่าง สองคืนติดกันแล้วที่เ้าสอดแนมข้าอ้างว่าหลงเข้ามา บอกมาใครส่งเ้ามา”
ใจกระหวัดคิดไปถึงฎีกาที่ฝ่าาให้เขาอ่านเมื่อเช้า เื่ที่ใต้เท้าลี่ อาจจะเป็หนอนบ่อนไส้ให้กับแคว้นฉาน
“บอกมา ไม่บอกข้าจะจับเ้าส่งเข้าวังหลวงให้ฝ่าาสอบสวน หากไม่มีข้อแก้ตัวจะต้องถูกคุมขังในคุกหลวง”ตัวเล็กกลืนน้ำลายลงคอยากเย็น
“วังหลวง ข้าไม่ไป”นึกหาทางหนีทีไล่
“หากไม่พูด ข้าจะส่งเ้าเสียคืนนี้”
ตัวเล็ก สปริงตัวขึ้น ประกบริมฝีปากกับปากแดงระเรื่ออุ่นๆ นุ่มๆ ของจางอี้หลง อย่างไม่ลังเล เอาหล่ะเป็ไงเป็กันมือเล็กลูบไล้ไปทั่วแผ่นหลังเปลือยเปล่าที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็
จางอี้หลงเลิกคิ้วสูงก่อนจะจูบตอบริมฝีปากเล็กด้วยไม่อาจห้ามใจ เขาไม่ใช่หินผาอีกทั้งยังมีความ้าเื่อย่างว่ามานาน แต่ไม่อาจไปหาเศษหาเลยข้างนอกได้ด้วยแต่งงานกับชินเหอแล้ว
“เ้า ตั้งใจมายั่วยวนข้าหรือ”
ถามเสียงแหบแห้งแววตาไหวระริกด้วยความรู้สึกตื่นเต้นประหลาดใจ กับท่าทีของตัวเล็กที่จูบเขาก่อน
“อือ อือ” ส่ายหน้าไปมา
“ปฏิเสธข้าแล้วคิดว่าข้าจะเชื่อเ้าหรือสองครั้งสองคราแล้ว หากไม่ใช่์กำหนดไว้ก็เป็เ้าเองที่ตั้งใจให้เป็แบบนี้”
อุ้มร่างบางลอยละลิ่วไปยังแท่นนอนหนา
“พะพะพี่เขย อย่าทำแบบนี้”
ริมฝีปากอุ่นประกบเข้าที่ริมฝีปากของตัวเล็กอีกครั้ง รสจูบร้อนผ่าวหวานลื่น ที่อีกคนบรรจงมอบให้ ตัวเล็กถึงกับมือไม้อ่อนคนอะไรจูบเก่งเป็บ้า
ตายห่าล่ะไม่น่าเลยตัวเล็กยิ่งรักคนง่ายอยู่ด้วย ร่างใหญ่ขึ้นทาบทับทั้งตัว
590K
