กลืนสวรรค์ทำลายปฐพี

หลินเฟยพยายามอย่างหนักเพื่อไม่ให้ตัวเองอาเจียรออกมาและพยายามมองรอบๆไปด้วยหลินเฟยพบว่าตัวเองถูกเสือขาวนำมาที่จุดกึ่งกลางของป่าจนกระทั่งเสือขาวเริ่มลดความเร็วและลดระดับความสูงลง สิ่งที่หลินเฟยเห็นด้านล่างคือกระท่อมและรอบๆกระท่อมนั้นเองมีพืชขึ้นอยู่เต็มไปหมดแต่ถ้าหากให้เดาจริงๆทั้งหมดคงเป็นสมุนไพรตุ่บ! เสือขาวร่อนลงมาห่างจากกระท่อมไม่ไกลจากนั้นจึงปล่อยหลินเฟยลง
''เจ้าไปเก็บอะไรมาเล่นอีกหละ''เสียงชายแก่ดังขึ้น หลินเฟยที่กำลังลุกขึ้นชะงักทันทีจากนั้นหลินเฟยจึงหันไปมองรอบๆเพื่อหาต้นตอของเสียงแต่กลับไม่เจอใครเลย
''เจ้ามองหาอะไรของเจ้าข้าอยู่ข้างหลังเจ้านี่ไง''หลินเฟยหันหลังกลับมามองแบบฉับพลันมันคือชายแก่เครายาวที่มีหน้าตาเป็นมิตรและดูอบอุ่นมากๆ แต่...ปัง! ชายแก่กลับทุบตีหลินเฟยซะเฉยๆด้วยแรงตีนั้นทำให้ตัวหลินเฟยกระเด็นไปชนกับต้นไม้จนต้นไม้หักลง
''ท่านผู้อาวุโสท่านจะทำอะไร ข้าไม่เคยไปทำอะไรให้ท่าน...''ปัง! อีกครั้งที่หลินเฟยโดนชายแก่ทุบตีและอีกครั้ง อีกครั้ง อีกครั้ง อีกครั้ง ฟลินเฟยกระเด็นไปทั่วบริเวณทำให้ต้นไม้หักโค่นเป็นสิบๆต้น
''บัดซบ ไอ้แก่นรกข้าไปทำอะไรให้เจ้าไม่พอใจกันแน่''หลินเฟยมาถึงจุดที่ไม่สามารถควบคุมตัวเองได้อีกมาถึงก็โดนทุบเอาๆโดยที่ไม่เคยไปทำอะไรให้ใครจะไปทนได้
''ฮ่า ฮ่า ฮ่า ข้าแค่เห็นว่าร่างกายของเจ้ามันน่าสนใจก็เลยลองทดสอบดูเท่านั้นเอง หรือว่าเจ้าไม่รู้?เจ้าโดนไปขนาดนั้นแต่กลับไม่เป็นอะไรทั้งๆที่ไม่มีลมปราณแท้ๆ''หลินเฟยเกิดความสนใจในสิ่งที่ชายแก่พูดหากอีกฝ่ายมองร่างกายของมันออกเพราะงั้นอีกฝ่ายน่าจะรู้อะไรบ้าง
''ท่านผู้อาวุโส ท่านพอจะรู้อะไรเกี่ยวกับร่างกายของข้าบ้าง''ชายแก่ยิ้มขึ้นอีกครั้ง แต่เป็นรอยยิ้มที่หนาวเย็นหลินเฟยในตอนนี้กลับมีความรู้สึกที่ไม่สบายใจเกิดขึ้น หลินเฟยลุกขึ้นแล้วเตรียมตัววิ่งหนี แต่...ปัง!
''ไอ้บัดซบ เจ้าจะทุบข้าไปถึงไหน...''
''ฮี่ ฮี่ เอาเถอะน่าในเมื่อเจ้าอยากรู้เกี่ยวกับร่างกายของเจ้างั้นข้าจะช่วยเจ้าหาความลับของมันเอง''หลินเฟยแข็งค้างมันถูกชายแก่ทำอะไรบางอย่างจนขยับตัวไม่ได้ มีเพียงสติที่ยังรับรู้ทุกอย่างได้อยู่
''พอดีเลยข้ากำลังขาดตัวทดลองสมุนไพรที่ข้าปรับแต่งขึ้นมาพอดี ด้วยร่างกายของเจ้ามันน่าจะทนได้เอาหละต้นแรกเลยก็แล้วกัน''ชายแก่จับหลินเฟยอ้าปากจากนั้นจึงยัดสมุนไพรลงไป1ต้น ซี่! ซี่! ซี่!ความร้อนกระจายไปทั่วท้องและมันร้อนขึ้นเรื่อยๆ ผิวหนังของหลินเฟยกลายเป็นสีแดงเข้มเส้นเลือดปูดโปนขึ้นทั่วทั้งร่างกาย ถึงจะร้อนและเจ็บปวดแต่หลินเฟยกลับส่งเสียงร้องไม่ได้แม้แต่นิดเดียว
''เยี่ยม สรรพคุณตรงตามที่ข้าต้องการ''หลังชายแก่จับแขนหลินเฟยเพื่อดูอาการมันก็พอใจอย่างมากจากนั้นหลินเฟยก็โดนทำแบบเดิมอีก3-4ครั้งก่อนที่ชายแก่จะหยุดไป
''วันนี้พอแค่นี้ก่อนก็แล้วกัน เจ้าขาวเอามันไปเก็บไว้ดีๆแล้วอย่าทำมันตายซะล่ะ''ชายแก่ทะยานร่างจากไปเหลือเพียงเสือขาวที่หดตัวลงมาจนมีสภาพไม่ต่างไปจากลูกแมว
''อ๋าว''มันร้องออกมา1ครั้งก่อนจะนอนลงข้างๆหลินเฟยเพราะความเจ็บปวดต่างๆมันมีมากจนเกินไปทุกเวลาหลินเฟยจะถูกความเจ็บปวดแบบต่างๆโจมตีอย่างรุนแรงจนทำให้หลินเฟยหมดสติไป
''เจ้าหนูตื่นได้แล้ว''เสียงชายแก่ปลุกให้หลินเฟยลืมตาขึ้นมา ครั้งนี้ชายแก่มาพร้อมเม็ดยาในมือมันถูกกรอกเข้าไปในปากของหลินเฟย
''ยาที่เจ้ากินเข้าไปคือยาพิษหากมันออกฤทธิ์เมื่อไหร่มันจะทำให้เจ้าเจ็บปวดแล้วตายลงในเวลาสั้นๆเพราะฉะนั้นเจ้าต้องได้รับยาแก้พิษแบบชั่วคราวจากข้าทุกๆปี แต่ไม่ต้องกลัวเมื่อครบ10ปีข้าจะปล่อยเจ้า''วูบ! หลินเฟยกลับมาขยับตัวได้เหมือนเดิม จากนั้นจึงใช้แววตาที่จ้องจะกินเลือดกินเนื้อมองไปที่ชายแก่
''ท่านทำแบบนี้ทำไม''
''ฮ่า ฮ่า ฮ่า ข้าจะทำอะไรไม่จำเป็นของมีเหตุผล ในเมื่อข้าอยากจะทำข้าก็จะทำ''
''ข้าหวังว่าท่านจะปล่อยข้าไปเมื่อครบ10ปี''หลินเฟยไม่มีทางเลือกนอกจากต้องทำตามที่ชายแก่บอกทั้งหมดก็เพื่อมีชีวิตรอดให้ได้
''ดี เจ้าเป็นคนหัวไว งั้นตอนนี้ก็กินสมุนไพรต้นนี้เข้าไปซะ''ชายแก่โยนสมุนไพรออกมา1ต้น หงับ!หลินเฟยกินมันไปโดยไม่ลังเล อ๊าก! ความเจ็บปวดถาโถมเข้ามาอีกครั้ง อีกครั้ง อีกครั้ง
''ฮ่า ฮ่า ฮ่า ทนได้ดี ต่อไปกินนี่เข้าไป''ชายแก่โยนสมุนไพรมาอีกครั้ง ครั้งนี้โยนมาถึง2ต้น หงับ!อึ่ก! ครั้งนี้หลินเฟยไม่ได้ร้องมันกัดฟันแน่นจนเลือดไหลออกมาจากไรฟัน
''เยี่ยม!''ชายแก่พูดออกมาแค่นั้นก่อนจะหายตัวไป ส่วนหลินเฟยยังคงไม่ขยับตัวหลินเฟยกำลังต่อสู้กับความเจ็บปวด ในที่สุดความเจ็บปวดก็หายไปพร้อมๆกับหลินเฟยที่สลบลงไปแผล่บ! หลินเฟยต้องรู้สึกตัวเมื่อมีอะไรบางอย่างกำลังเลียใบหน้าของมันอยู่เป็นเสือขาวในร่างที่ใหญ่โตของมันกำลังเลียหน้าของหลินเฟยเพื่อปลุกให้ตื่น
''เจ้าต้องการอะไร''หลินเฟยถอยห่างออกมาขณะพูดขึ้นและด้วยสติปัญญาเสือขาวมันสามารถเข้าใจภาษามนุษย์ได้มันเดินหลบไปข้างๆเผยให้เห็นสัตว์ป่า4-5ตัวกองรวมกันอยู่ ถัดไปอีกหน่อยก็คือกิ่งไม้
''เจ้าต้องการให้ข้าย่างพวกมัน?''หลินเฟยสามารถเดาได้ไม่ยาก หลังพูดออกไปเสือขาวก็พยักหน้าหลินเฟยเองก็ส่ายหน้าจากนั้นจึงหันไปเห็นมีดสั้นที่วางอยู่ใกล้ๆ หลินเฟยหยิบขึ้นมาแล้วนำไปแร่เนื้อไม่นานหลินเฟยก็ลงมือย่างเนื้อให้เสือขาว
''นี่เจ้าตกต่ำถึงขนาดเป็นทาสของเจ้าขาวมันแล้วหรือนี่''ชายแก่ลอยลงมาแล้วพูดขึ้นด้วยท่าทางขบขันแต่หลินเฟยไม่ขำด้วยเพราะเมื่อไหร่ที่เห็นชายแก่เวลานั้นคือเวลาที่มันต้องเจ็บปวด
''ข้าพร้อมแล้ว''
''โฮ่...เดี๋ยวนี้ถึงกับร้องขอเองเลยหรือ ย่อมได้''สมุนไพร3ต้นถูกโยนออกมา หงับ! อึ่ก!หลินเฟยทำได้แค่อดทน 2วัน 14วัน 40วัน ทุกๆวันที่ผ่านมาหลินเฟยต้องเจอกับความเจ็บปวดที่รุนแรงและมันรุนแรงขึ้นเรื่อยๆทุกวัน จนกระทั่ง1ปีผ่านไป
''มาเลยไอ้แก่นรก''หลินเฟยลุกขึ้นเมื่อเห็นชายแก่ แต่วันนี้ชายแก่กลับเปลี่ยนท่าทางไปเล็กน้อย
''นี่คือยาที่ใช้ระงับพิษของเจ้าและนี่คือกระบี่''หลินเฟยกรอกตาเพราะกระบี่ที่ชายแก่พูดมันใหญ่เท่าตัวคนหากให้พูดจริงๆมันน่าจะเป็นดาบยักษ์ซะมากกว่า
''วันนี้ข้าไม่ต้องกินสมุนไพร?''
''ถูกต้อง แต่ต่อจากนี้เจ้าต้องแบกกระบี่นั่นทุกเวลาเหวี่ยงมันจนกว่าเจ้าจะรู้สึกว่ามันไม่หนักข้าจะมาดูการพัฒนาของเจ้าทุกๆ1ปีและข้าให้เวลาเจ้า3ปีเท่านั้น''หลังชายแก่จากไปหลินเฟยก็ล้มลง

นี่มันนรกอะไรกัน จะให้เหวี่ยงเจ้าเหล็กชิ้นโตที่วางอยู่บนพื้น? แค่ยกยังไม่น่าจะทำได้เลย

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่7:ไอ้แก่นรก

นิยายแนะนำ

กลืนสวรรค์ทำลายปฐพี

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่7:ไอ้แก่นรก

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้