A New Born Pasty Chef ปาติซิเย่เกิดใหม่

EP 26

[โฮสต์ครับ ตั้งชื่อให้หุ่นด้วยครับ]

"งั้นคุณเมดชื่อแมร์รี่ละกัน ส่วนตัวนี้ชื่อโทนี่ละกัน"

"โทนี่/แมร์รี่ ยินดีรับใช้นายท่าน" หุ่นยนต์สองตัวพูดพร้อมกัน

"เอส ตรวจสอบความสามารถ"

[โทนี่ : เอไออัจฉริยะ

ความสามารถพิเศษ : สามารถสั่งการหุ่นยนต์ตัวอื่นๆ ได้มี , ถ่ายทอดความจำสู่หุ่นยนต์ตัวอื่นๆ ได้ ,ร่างกายแข็งแกร่งทนทานทุกสภาวะอากาศ ,ปล่อยมิดไซล์, ยิงเลเซอร์บีม,สกัดพลังปราณ, ปลดปล่อยแรงโน้มถ่วง×10 , ฯลฯ]

[แมร์รี่ : เอไออัจฉริยะ

ความสามารถพิเศษ : สามารถสั่งการหุ่นยนต์ตัวอื่นๆ ได้ , ถ่ายทอดความจำสู่หุ่นยนต์ตัวอื่นๆ ได้ , ร่างกายแข็งแรงทนทานทุกสภาวะอากาศ, ทักษะงานบ้านเป็นเลิศ, ร่างกายทุกส่วนแปรเปลี่ยนเป็นอาวุธได้, ปลดปล่อยสนามแม่เหล็ก×100 ฯลฯ]

อื้อหือ.. เจเนซิสเอาเอไอหรือยอดอมนุษย์มาให้ผมวะ ยอมรับเลยว่าเขาสามารถผลิตเอไอได้ดีขนาดนี้นี่กะจะให้ผมไปทำสงครามโลกงั้นหรอ

ตอนแรกผมกะว่าจะไปหาซื้ออาวุธ แต่ดูท่าแล้วแค่ให้หุ่น2ตัวนี่จัดการก็เอาอยู่แล้วล่ะ ผมทำการถ่ายทอดสูตรการทำแป้งต่างๆ ให้โทนี่กับแมร์รี่แล้วให้ทั้งสองเข้าไปผลิตแป้งในโรงงานให้ผมก่อน

ถ้าถึงตอนสู้เดี๋ยวค่อยเรียกออกมาก็ได้ อย่างน้อยผมก็อยากมีแป้งก่อนอะนะ ผมอยากกินขนมปังด้วยแหละ จบจากงานปราบงูจะได้เลี้ยงพวกเขาด้วยขนม

"หิว" ไท่หยางออกมาหาผมที่ห้องครัวในสภาพผมยุ่งเหยิงและท่อนบนเปลือยอกเหลือแต่กางเกงตัวเดียว โอ้..พ่อคุณ กร๊าวใจหนูแบบนี้ตอนเช้าไม่ได้นะ ถ้าชาโดว์เป็นอปป้า ไท่หยางก็แด๊ดดี้อะ ส่วนเจเนซิสนิสัยเขาดู..เพี้ยนๆ อะ หรือเขาทำงานหนักมากเกินไป? เอิ่ม..แล้วผมจะไปนึกถึงเขาทำไมเนี่ยย!!!

"เป็นไร? โดนสกัดจุดรึไง" ไท่หยางเดินเข้ามาเขกหัวผมที่มัวแต่คิดในใจอยู่นานสองนาน

"โอ๊ยยย คุณจะเขกหัวผมทำไมเล่า! "

"ก็นายไม่ตอบฉัน นึกว่าเป็นอะไร"

"ผมไม่ได้เป็นอะไร แล้วคุณอยากกินอะไรอะ"

"อยากกินปลา"

"ต้มยำปลามั้ย? "

"มื้อแรกของวันกินเผ็ดไม่ได้"

"ข้าวต้มปลา"

"ร้อน"

"งั้นซุปปลาอุ่นๆ "

"ไม่อิ่ม"

"คุณเรื่องมาก! " ถึงคุณจะกร๊าวใจผมแต่คุณจะเรื่องมากแบบนี้ไม่ได้ หักคะแนนๆ!

"ข้าวต้มปลาก็ได้"

"แต่คุณบอกร้อน"

"หรือคุณทำข้าวต้มปลาแบบเย็นได้? "

"คุณไท่หยาง คุณกวนโอ้ยผม? "

ร่างสูงยกยิ้มอย่างพึงพอใจแล้วเดินกลับเข้าห้องไป

นี่เขามากวนทีนผมแต่เช้าแค่เนี้ยนะ? เอาจริงดิ้?

"เอส คนที่เขารวยๆ มีอำนาจเขามีนิสัยแปลกๆ แบบนี้กันจริงดิ? "

[ระบบไม่ทราบครับโฮสต์]

"ช่างเหอะ" ผมเดินไปทำข้าวต้มปลาในครัว เพราะเขาอยากกินข้าวต้มปลา แต่ในช่องเก็บของผมไม่ได้ทำไว้ ดันมาอยากกินของที่ผมไม่ทำไว้อีกนะ ฮึ่ย!

หลังจากที่ผม ไท่หยาง และจาคอฟ กินอาหารเสร็จคนของไท่หยางก็มาพอดี รวมถึงพ่อบ้านที่เอาสัญญามาให้ผมเซ็นต์เรียบร้อย ผมให้โทนี่และแมร์รี่ออกมา แค่นี้ก็น่าจะพอแล้วล่ะ ส่วนไวท์ผมให้มันอยู่ในมิติ ถ้าไม่ฉุกเฉินจริงๆ ผมไม่อยากให้มันออกมา

"คุณจาคอฟรออยู่บ้านนี่แหละครับเดี๋ยวผมไปกับคนของคุณไท่หยางเอง"

"ได้ครับ" จาคอฟพยักหน้า

"ส่วนคุณ พักอยู่ในบ้านก่อน ผมไปกับคนของคุณได้"

"ผมไปด้วย"

"แต่คุณป่วยอยู่"

"ไปดูเฉยๆ "

"ไม่ได้"

"งั้นคุณก็ไม่ต้องไปด้วย"

"เอ๊าา!!? เกี่ยวไรอะ ผมต้องไป"

"งั้นก็ไปด้วยกัน" ไท่หยางพูดตัดบทแล้วจูงมือผมเดินเข้าไปในป่าทันทีโดยมีคนของเขาเดินนำเข้าไป

เอาแต่ใจ! ไอคนเอาแต่ใจ! ผมจะฟ้อง ผมจะฟ้องงง!!

[โฮสต์จะฟ้องใครครับ]

"ชิ! "

ผมเดินตามไท่หยางและคนของไท่หยางเข้าไป เมื่อเดินเข้าไนในป่าลึกยิ่งต้องระวังตัว ภายในป่ามันเงียบ เงียบจนน่ากลัว..

ฟึ่บฟั่บๆ ฟึ่บฟั่บ~

พุ่มไม้สูงด้านหน้าขยับเหมือนมีตัวอะไรซ่อนอยู่ คนของไท่หยางเตรียมชักอาวุธขึ้นมาเรียบร้อย ผมก็หยิบปืนเลเซอร์เหน็บชาขึ้นมาเหมือนกัน

"นายท่าน ตรวจจับสิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่อยู่ในพุ่มไม้ด้านหน้า" ทันที่แมร์รี่บอกผมยิงปืนเลเซอร์เหน็บชาเข้าไปในพุ่มนั่นทันที

วึ่มม!!!

ฟ่ออออ!!!!

ทันทีที่ผมยิงไปตรงกับจังหวะที่เจ้างูอนาคอนด้าโผล่มาพอดีทำให้เจ้างูชะงักค้างอยู่ในท่าโผล่หัวมาแค่นั้น คนของไท่หยางและโทนี่กับแมร์รี่รุมโจมตีเจ้างูอย่างว่องไว

ฟ่ออออ!!!! กร๊าาาาซซ!!!

ทันที่งูเริ่มจะขยับตัวได้ ผมยิงเข้าไปที่ท้องงูมันอีกครั้ง ทำให้งูชะงักค้างอย่างไม่มีทางสู้และในที่สุดแมร์รี่เมดของผมก็ใช้มือที่กลายเป็นดาบยักษ์สับหัวงูจนเลือดกระฉูด..

ติ๊ง!

[ภารกิจสำเร็จ : ท่านได้รับหนังสือสุ่มทักษะ×1]

"เอส.. ฉันไม่ได้ฆ่างูนะ.."

[แต่เอไอที่โฮสต์เป็นเจ้าของฆ่า ถือว่าโฮสต์ฆ่า สำเร็จเหมือนกันครับ]

"แบบนี้ก็เจ๋งดิ.."

"กลับกันเถอะ " ไท่หยางเอ่ยขึ้นมา

"แล้วซากงูนั่นไม่เอากลับไปหรอ"

"ถ้าหนังงูก็ได้ราคานิดหน่อย แต่ก็แค่นิดหน่อย ส่วนจะเอาไปกินคงไม่ได้ พิษมันมากเกินไป ถ้าเอาไปดองแบบในศาสตร์ของเมืองไชนิสก็จะได้ยาอายุวัฒนะ คนไชนิสเขาเชื่อกันแบบนั้นนะ เธอจะเอาไปดองมั้ยล่ะ"

"ไม่ละ ผมไม่ชอบของแปลก" โถ่..อดกินงูผัดเผ็ดเลย จะว่าไปผมก็สนใจเรื่องของคนเมืองไชนิสนะ "แล้วคนเมืองไชนิสนี่อยู่แถบไหนของโลกนี้อะ"ผมถามไท่หยางไปคุยไป

"เมืองไชนิสอยู่เขตตะวันออก อยู่ในเขตการปกครองของฉันด้วย วัฒนธรรมจะไม่เหมือนกับทางใต้ของที่นี่ หรือทางตอนเหนือที่นายอยู่"

"แล้วทางตอนเหนือเป็นเขตการปกครองของใครอะ "

"ของไอเจเนซิสไง ทางตะวันตกของไอเชลซี ทางตอนใต้ที่นี่ของชาโดว์ ทางตะวันออกของฉัน"

"ถึงว่า.. ที่ๆ ผมอยู่มีเทคโนโลยีที่ล้ำมากๆ "

"ฉันและชาโดว์ก็ฮั้วะกับไอเจเนซิสบ่อยๆ เหมือนกันเรื่องเทคโนโลยีที่ก้าวล้ำมากเกินไปของมัน ฉันกลัวมันจะทำลายธรรมชาติและผลาญทรัพยากรไปหมด"

"แล้วคนชื่อเชลซีนี่เขาเป็นใครอะ ทำไมถึงได้ดูแลเขตตะวันตก"

"มันเป็นคนที่ร่ำรวยที่สุดน่ะ เหมืองแร่ใน7ส่วน10ของเมืองนั้น บ่อน้ำมันและอสังหาริมทรัพย์ของมัน แต่ที่มันรวยก็เพราะบรรพบุรุษของมันต่างหาก ไอเวรนั่นมันตัวปัญหาสุดๆ เลยล่ะ" ไท่หยางแผ่จิตสังหารออกมาเมื่อพูดถึงคนที่ชื่อเชลซีนั่น ดูท่าคงเป็นคนที่ผมไม่ควรยุ่งสินะ ลงแบล็คลิสต์ไว้ละกัน~

"เอาเป็นว่าขอบคุณที่เล่าให้ผมฟังนะ เดี๋ยวผมขอทำขนมเลี้ยงพวกคุณเป็นการตอบแทนที่ช่วยผม ถ้าไม่สะดวกที่จะกินเดี๋ยวผมใส่ถุงให้ รอผมซักครู่นะ " ผมบอกกล่าวกับทุกคนแล้วแยกตัวไปที่ครัว ส่วนทุกคนที่รอนั้นก็ทำความสะอาดตัวเองแล้วมานั่งรอแสตมป์ทำขนม และพวกเขาจริงๆ แล้วต่างเป็นแฟนคลับช่องของเขากันทั้งนั้น ใครจะพลาดขนมของคุณแสตมป์กันได้ล่ะ