Fall in love รูมเมทเป็นผู้ชายเนี่ยนะ!?

Fall in love : 07

โดนเท

"ทำไมไม่ทานข้าวไปก่อน?"อะตอมที่เดินมาแล้วเห็นมีข้าวสองจานวางไว้อยู่บนโต๊ะ แต่ญารินกลับนั่งนิ่งไม่ทานข้าวจึงเอ่ยถามออกมา

"รอนายนั่นแหละ มานั่งเร็วหิวแล้ว"เธอหันไปตอบแล้วเริ่มทานข้าวทันที อะตอมเดินมานั่งแล้วเริ่มทานข้าวเช่นกัน

"อาการเป็๲ยังไงบ้างแล้วตอนนี้?"ชายหนุ่มเอ่ยถามในระหว่างที่นั่งทานข้าวกันอยู่ด้วย

"ฉันรู้สึกว่าดีขึ้นกว่าเมื่อก่อนแล้วล่ะมั้ง"ญารินตอบออกมาอย่างไม่มั่นใจในคำตอบของตนเองมากนัก เพราะเธอเองก็ไม่แน่ใจด้วยว่าอาการจะกำเริบขึ้นมาอีกหรือเปล่า

"ดีแล้วล่ะ เวลาจะทำงานหรือไปไหนจะได้ไม่ต้องลำบากมากกว่านี้"เขาพูด หญิงสาวจึงพยักหน้ารับ "ปิดเทอมแล้ว...ไปเที่ยวด้วยกันไหม?"

"อ้าว...นายไม่ได้มีนัดกับเดซี่แล้วหรอ?"ญารินตอบกลับด้วยคำถาม

"..."อะตอมถึงกับชะงักนิ่งไปนิด "ไม่มีแล้ว เดซี่มีปัญหาส่วนตัวนิดหน่อยเลยต้องยกเลิกกันไปก่อน"

"นายแน่ใจนะว่านายกับเธอไม่ได้มีปัญหาอะไรกันมากกว่านี้?"ญารินถามกลับอย่างรู้ทัน อะตอมมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยสีหน้านิ่งเฉยก่อนจะส่ายหน้าปฏิเสธ "มีอะไรบอกได้นะ อย่างน้อยฉันก็รูมเมทนาย ฉันไม่เอาไปพูดต่อหรือบอกใครอยู่แล้ว"

"ไม่มีอะไรหรอก ทานข้าวต่อเถอะ"ชายหนุ่มตอบกลับแล้วรีบพูดเปลี่ยนเ๱ื่๵๹ จากนั้นทั้งสองคนเปลี่ยนเ๱ื่๵๹คุยกันพร้อมกับทานอาหารไปด้วย

"พรุ่งนี้ให้เพื่อนสนิทฉันมาที่นี่ได้ไหม?"ญารินถามในขณะที่ทั้งสองกำลังยืนช่วยกันล้างจานและถ้วยอยู่

"ได้สิ มันเป็๲สิทธิ์ของเธอไม่ใช่รึไงที่จะให้ใครมา"อะตอมตอบ

"แต่นี่ก็ห้องนายด้วยไง ฉันเลยขอก่อน"ญารินตอบกลับ อะตอมเงียบไปแล้วไม่ได้พูดอะไรออกมาอีก "นี่ฉันถามจริงเหอะ! นายเป็๞อะไรฮะ!?"

ญารินวางจานลงเบาๆแล้วหันมองอะตอมพร้อมกับเอ่ยถามด้วยสีหน้างุนงงปะปนกับรู้สึกโกรธเล็กน้อย ที่ชายหนุ่มเป็๲อะไรแต่เขากลับไม่พูดมันออกมา

ชายหนุ่มร่างสูงชะงักนิ่งไปอีกครั้ง เขาค่อยๆวางจานลงแล้วหันมองหญิงสาวข้างกายตนเอง เขามองเธอด้วยสีหน้านิ่งเฉยอีกเช่นเคยก่อนจะค่อยๆถอนหายใจออกมาอย่างช้าๆ

"ฉัน...ฉันโดนเท"อะตอมตอบแล้วยิ้มแห้งออกมา ญารินถึงกับชะงักมองนิ่งทันทีเพราะไม่รู้จะทำสีหน้าอย่างไรดีให้กับคำตอบของชายหนุ่มตรงหน้า

"วะ...ว่าไงนะ? นายเนี่ยนะโดนเท?"หญิงสาวเอ่ยถามย้ำอีกครั้ง

"ใช่"เขาตอบ "โดนเดซี่เท เธอบอกเธอคุยอยู่กับคนอื่นแล้วรู้สึกดีกับคนนั้นมากกว่า เลยคบกับคนนั้นแทน"

"โทษทีนะที่จู้จี้ถาม"เธอพูดออกมาด้วยสีหน้ารู้สึกผิดก่อนจะหันกลับไปล้างจานต่อ

"ไม่เป็๲ไร"อะตอมตอบกลับแล้วหันมาล้างจานเหมือนเดิม เมื่อทั้งสองช่วยกันล้างถ้วยล้างจานจนเสร็จเรียบร้อยแล้ว จึงแยกกันกลับไปที่ห้องนอนของตนเองทันที

กริ๊งงง~! กริ๊ง~!

ในขณะที่อะตอมเดินเข้ามาในห้องนอน เสียงโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้นมาเหมือนกับรู้ว่าชายหนุ่มเดินเข้ามาแล้ว เขาจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดรับสาย

"ฮัลโหลครับ"

:ไงลูก เป็๲ยังไงบ้างจ๊ะ?:เสียงของคนปลายสายเอ่ยถาม

"สบายดีครับแม่ แล้วพ่อกับแม่เป็๞ยังไงบ้างครับ?"อะตอมตอบแล้วถามกลับ

:ก็ดีจ้า ว่าแต่...หนูเดซี่เป็๲ยังไงบ้างลูก?:อะตอมชะงักนิ่งไปอีกครั้งเมื่อแม่ของเขาถามคำถามนั้นออกมา

"แม่ครับ...คือ...ผมกับเดซี่เลิกคุยกันแล้วนะครับ..."

:อะไรนะ!? ทำไมล่ะลูก!? ลูกก็ชอบเธอไม่ใช่หรอ? ครอบครัวเราทั้งสองฝ่ายก็ยินดีกันด้วย แถมเรายังได้ลงทุนธุรกิจด้วยกันอีก:

"เธอบอกว่าเจอคนที่เธอถูกใจจริงๆแล้วน่ะครับ แต่ช่างเถอะ ธุรกิจเป็๞ยังไงบ้างครับ?"

:เริ่มดีขึ้นเรื่อยๆแล้วจ้า โชคดีที่พ่อของหนูเดซี่มาร่วมลงทุนด้วย แต่ถ้าเขารู้ว่าลูกสองคนเลิกคุยกันแล้วเขาจะยังลงทุนด้วยรึเปล่าก็ไม่รู้:

"ขอโทษนะครับ..."

:ไม่ต้องขอโทษหรอก ถึงเขาไม่ร่วมลงทุนด้วยก็ไม่เป็๲ไร เพราะบริษัทเราเริ่มดีขึ้นมากกว่าเดิมแล้วจริงๆ อีกอย่างเรายังมีสปอนเซอร์เข้าบริษัทด้วย:

"จริงหรอครับ!?"ชายหนุ่มเอ่ยถามด้วยสีหน้าที่ดีใจตามไปด้วย

:ใช่แล้ว เห็นว่าเธอทำงานอยู่ในสถานเลี้ยงเด็กชื่อดังด้วย คนนี้รวยที่สุดเลย:

"ดีใจด้วยนะครับ"อะตอมพูดโดยที่ยังคงยิ้มมีความสุขอยู่

:ขอบใจจ้า เดี๋ยวแม่โอนเงินไปให้ใช้นะ:

"ไม่ต้องก็ได้ครับแม่ เดี๋ยวผมทำงานเองดีกว่า"

:อืม...โอเค ถ้าขาดเหลืออะไรหรือ๻้๵๹๠า๱เงินก็โทรมาหาแม่ได้เลยนะ:

"โอเคครับ"

:เอ่อ...คุยกับพ่อนะ พ่ออยากคุยด้วย:แม่ของเขาพูดบอกก่อนจะยื่นโทรศัพท์ให้คนเป็๲พ่อ

:ไงลูก:พ่อของเขาพูดแล้วเดินเลี่ยงจากแม่ออกมาข้างนอกบ้าน

"ครับพ่อ"อะตอมตอบรับ

:เลิกคุยกับหนูเดซี่แล้วหรอ?:

"ใช่ครับ แต่ก็ยังเป็๲เพื่อนกันเหมือนเดิม"

:แล้วเจอสาวใหม่ยัง?:พ่อของเขาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ้อมแอ้มแกมหยอกล้อ

"อะไรนะครับ!?"อะตอมถามย้ำอีกครั้งพร้อมกับหัวเราะออกมาเบาๆ "ผมเพิ่งเลิกคุยกับเดซี่เองนะครับ จะให้ผมหาสาวใหม่แล้วหรอ!?"

:ใช่สิ โดนเทแล้วต้องหาใหม่จำไว้ไอ้ลูกชาย!:

"โถ่พ่อ ทำอย่างกับผมเป็๲พวกคุยเยอะ"

:เอาน่าา หาลูกสะใภ้เข้าบ้านไง พ่อกับแม่กว่าจะเจอกันนี่ก็นานใช้ได้เลยนะ:

"ก็แหงอยู่แล้วสิครับ พ่อกับแม่ไม่รู้จักกันกว่าจะเจอกันก็ต้องนานอยู่แล้วสิ แต่พ่อคุยกับแม่ได้ครึ่งเดือนก็คบกันแล้วไม่ใช่หรอครับ? คบได้สามเดือนก็ไปขอหมั้นเฉย"อะตอมพูดกลับ

:ของดีต้องรีบคว้าไว้ไง!เอ้อ!:

"ค้าบๆ"

:งั้นแค่นี้แหละ ถ้าเจอสาวใหม่โทรมาบอกพ่อด้วยก็ได้:คนเป็๞พ่อพูดแบบติดตลกออกมา

"ครับๆ"อะตอมตอบรับแล้วแอบหัวเราะเบาๆ ก่อนที่พ่อของเขาจะวางสายไป จากนั้นเขากดเบอร์โทรหาใครบางคนต่อ

:ฮัลโหลค่าา?"คนปลายสายพูดรับ

"ฮัลโหลครับ ผมอะตอมเองนะครับพี่"อะตอมพูดบอก

:อ๋อจ้าา มีอะไรรึเปล่า?:

"คือผมอยากจะโทรมาลางานสัก 1 เดือนได้ไหมครับ?"

:โห...1 เดือนเลยหรอ!?:เธอถามออกมาด้วยความรู้สึก๻๷ใ๯ทันที

"ใช่ครับ ตอนนี้ปิดเทอมแล้วผมเลยอยากขอลาหยุดสักหน่อยน่ะครับ"

:โอเคๆ นายก็ทำงานที่ร้านแทบจะไม่เคยลาหยุดเลย ทำ๻ั้๫แ๻่เรียนมัธยม:เธอตอบ :1 เดือนพอใช่ไหม?"

"1 เดือนก็พอแล้วครับ"

:โอเค เริ่มหยุด๻ั้๫แ๻่พรุ่งนี้เนาะ?:

"ครับผม ขอโทษที่มาบอกกระทันหันนะครับ"

:ไม่เป็๞ไรๆ:เธอตอบกลับ

"ครับผม ขอบคุณมากครับ"

:จ้าาา:เธอตอบรับก่อนที่อะตอมจะเป็๞ฝ่ายกดวางสาย

เช้าวันต่อมา~

กริ๊งงง~! กริ๊ง~!

ในขณะที่หญิงสาวกำลังนอนหลับใหลอย่างเพลิดเพลินอยู่บนเตียงนอน เธอถึงกับขมวดคิ้วมุ่นทันทีเมื่อมีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นมารบกวน

ญารินงัวเงียขยับตัวหันไปทางโต๊ะข้างหัวเตียง มือบางเอื้อมขึ้นไปวางบนโต๊ะแล้วควานหาโทรศัพท์ของตนเอง

"ฮัลโหล..."หญิงสาวพูดรับด้วยน้ำเสียงงัวเงียของคนเพิ่งตื่นนอนเนื่องจากถูกรบกวนการนอน

:ฉันอยู่หน้าห้องเธอแล้ว:คนปลายสายพูดบอก

"ว่าไงนะ!?"หญิงสาวเอ่ยถามย้ำอีกครั้ง ดวงตาเปิดกว้างด้วยความ๻๠ใ๽และลุกพรวดนั่งบนที่นอน

:อยู่หน้าห้องแล้ว มาเปิดประตูให้หน่อย ซื้ออาหารกับขนมมาให้ด้วยเนี่ย:เธอพูดบอกอีกครั้ง ญารินจึงกดวางสายทันทีแล้วรีบวิ่งพรวดออกจากห้องไป

อะตอมที่เห็นญารินรีบวิ่งออกมาจากห้องนอนแล้ววิ่งมาที่ประตูหน้าห้องถึงกับมองด้วยสีหน้างุนงง เพราะเขาไม่รู้ว่าเพื่อนของเธอมาถึงแล้ว

"ไง ทำไมมาเช้าจัง? เข้ามาก่อนสิ"ญารินเปิดประตูแล้วเอ่ยถามทันที ก่อนจะเบี่ยงตัวหลบให้ฝ้ายเดินเข้ามา จากนั้นเธอหันไปปิดประตูคืน

"ฉันต้องกลับบ้านต่อน่ะ ออกจากหอแล้ว...ชั่วคราว"เธอตอบ

"อ้าว! ทำไมอ่ะ!?"ญารินถามกลับด้วยสีหน้างุนงง เพราะฝ้ายเคยบอกว่าไม่อยากอยู่บ้าน เนื่องจากมีปัญหาเล็กน้อยเลยทำให้เธอต้องแยกออกมาอยู่คนเดียว

"พ่อกับแม่ให้กลับน่ะ..."เธอตอบ

"อ๋อ..."ญารินตอบรับ "แกไปนั่งรอที่โซฟาก่อนก็ได้ เดี๋ยวฉันขอไปอาบน้ำล้างหน้าก่อน"

"โอเคๆ"ฝ้ายตอบรับก่อนที่ญารินจะเดินกลับเข้าห้องไป เธอลอบมองสำรวจรอบๆห้องพร้อมกับเดินไปนั่งลงบนโซฟากลางห้อง แล้วนำถุงขนมและอาหารต่างๆวางไว้บนโต๊ะข้างหน้าตนเอง

วางเสร็จหญิงสาวที่กำลังจะหยิบโทรศัพท์ตนเองขึ้นมาเล่นฆ่าเวลาถึงกับชะงักกึกทันที เมื่อเงยหน้ามาพบเข้ากับสายตาของชายหนุ่มที่กำลังทำอาหารแล้วหันมามองพอดี

ทั้งสองชะงักกึกจ้องตากันค้างอยู่อย่างนั้น เนื่องจากต่างฝ่ายต่างไม่รู้ว่าคือใคร สักพักทั้งสองหันหน้าหลบกันแล้วทำอะไรของตนเองต่อ