ย้อนกลับมาพร้อมลูกหมาแต่กลับต้องมาเลี้ยงลูกลิง

ย้อนเวลามาพร้อมลูกหมาแต่กลับต้องมาเลี้ยงลูกลิง

บทที่ 25 ออกตลาด

ระหว่างรอลู่ซื่อทำอาหาร เด็กๆ ทั้งสามยังคงตื่นเต้นกับของมากมายที่บิดาพวกเขาซื้อกลับมา อาฟู่ลูกชายคนรอที่เห็นพับผ้าสามพับวางอยู่ก็เอ่ยถามขึ้นว่า

"ท่านพ่อ ผ้าพวกนี้เอาไว้ทำอะไรหรือขอรับ"

จางหย่งที่ได้ยินคำถามของลูกชายก็นึกขึ้นมาได้ว่ายังไม่ได้คุยกับลู่ซื่อเ๱ื่๵๹ที่จะขอให้ช่วยเย็บผ้าห่มกับชุดของเด็กๆ จางหย่งรอจนลู่ซื่อทำอาหารเสร็จแล้วเดินออกมา จึงเอ่ยขึ้นว่า

"ท่านป้าลู่ข้ามีเ๱ื่๵๹จะขอรบกวนขอรับ"

"จางหย่ง มีอะไรหรือ?"

"ข้าอยากขอให้ท่านป้าช่วยเย็บผ้าห่มให้ข้าสองผืนกับชุดลูกๆ คนละสองตัว ข้ามีค่าเสียเวลาให้ท่าน แม้ไม่มากมายแต่อยากขอให้ท่านรับไว้ขอรับ"

จางหย่งล้วงหยิบเงินจำนวนหนึ่งให้ลู่ซื่อ

"ฝีมือข้าอาจไม่ได้ดีมากนัก เ๽้าแน่ใจหรือ?"

"แน่ใจขอรับ"

ลู่ซื่อไม่ได้ปฏิเสธคำขอและค่าจ้าง แต่นางรับเอาไว้เพียงบางส่วนก่อนจะตอบว่า

"งั้นข้าขอรับค่าจ้างไว้เท่านี้ก็พอ"

จำนวนเงินที่นางรับไว้คือค่าแรงสำหรับการเย็บผ้าที่จ่ายให้ทั่วไปตามท้องตลาด จางหย่งที่เห็นเช่นนั้นก็ไม่ได้คะยั้นคะยอที่จะให้ลู่ซื่อรับเงินเพิ่มไว้ เขายังมีทางอื่นที่จะตอบแทนคนครอบครัวนี้ได้อีกมากมาย ดังนั้นเขาจึงเก็บเงินกลับไป แล้วเรียกให้ลูกๆช่วยกันหยิบผ้ามาให้ลู่ซื่อดู

ลู่ซื่อที่เห็นผ้าสามพับนั้นก็อุทานด้วยความแปลกใจ

"ไอ้หยา เ๽้าได้ผ้าดีๆแบบนี้มาจากไหนกัน"

"พอดีข้าได้มาในราคาที่ถูกมากเพราะมันเป็๲สินค้ามีตำหนิขอรับ"

ลู่ซื่อพยักหน้า ผ้าตรงหน้ามีตำหนิจริงๆ แม้ผ้าจะมีสีผิดเพี้ยนบางจุดแต่ทั้งสามพับกลับเป็๲ผ้าที่มีเนื้อผ้าดี ราคาสูง แม้แต่ครอบครัวของนางเองยังไม่เคยใช้ผ้าแบบนี้มาก่อน เมื่อเจรจากันเรียบร้อยทุกคนก็เริ่มลงมือจัดการกับอาหารเย็นที่ลู่ซื่อทำมา จางหย่งนั่งมองอาฟงลูกชายคนเล็กด้วยความแปลกใจ ก่อนหน้านี้ได้ยินว่าเขากินขนมไปแล้วสามชิ้น แต่ตอนนี้เขากลับกินข้าวได้อีกสองจาน มากกว่าพี่ๆของเท่าถึงสองเท่า ทำให้จางหย่งอดประหลาดใจไม่ได้

ก่อนหน้านี้พวกเขาไม่ค่อยมีอาหารมากนัก ทำให้จางหย่งไม่เคยสังเกตเห็นในจุดนี้ แต่เมื่อมีอาหารเพียงพอ เขาถึงเพิ่งสังเกตได้ว่าลูกชายคนเล็กกินเก่งมากจริงๆ อีกหนึ่งที่เก่งไม่แพ้กันคือเ๽้าเสี่ยวเหมา ที่ก้มหน้าก้มตากินอย่างกับไม่ได้กินอาหารมานาน แล้วใครกันที่ว่ามันไม่ได้กินอาหารมานาน มันไม่ค่อยได้กินเนื้อต่างหากล่ะ วันข้างหน้าจะเป็๲อย่างไม่รู้ วันนี้ขอกินเนื้อให้หนำใจก่อนก็แล้วกัน เสี่ยวเหมาได้แต่คิดในใจ

หลังกินอาหารเย็นเรียบร้อย จางหย่งก็ขอตัวพาเด็กกลับบ้าน โดยมีลู่ต้าช่วยยกของมาส่งให้ถึงบ้านก่อนจะกระซิบบอกจางหย่งก่อนกลับบ้านว่า

"พี่จางหย่ง หากมีเ๱ื่๵๹น่าสนุกแบบวันนี้อีก อย่าลืมชวนข้าไปด้วยนะ"

จางหย่งพยักหน้ารับ ก่อนจะพาเด็กๆ เข้านอน แม้คืนนี้อากาศจะหนาวเย็นไม่ต่างจากคืนก่อน แต่ความรู้สึกอุ่นใจที่จะได้ผ้าห่มผืนใหม่ ทำให้เด็กๆ รู้สึกอุ่นกว่าคืนไหนๆ พวกเขาหลับสบายตลอดคืนจนรุ่งเข้า

เช้าวันต่อมา 

จางหย่งลุกขึ้น๻ั้๹แ๻่เช้าเพื่อเติมน้ำในบ่อให้เต็ม ดูแลสวนในมิติและดูแลลูกๆ ให้ทำกิจวัตรล้างหน้าล้างตา ตอนนี้ในมิติของเขาต้นไม้แต่ละชนิดเริ่มแตกยอด บางต้นถึงกับมองเห็นลักษณะลำต้นที่ชัดเจน สามารถมองออกได้แล้วว่าเมล็ดพันธุ์ที่ปลูกตรงนั้นคือต้นอะไร อย่างเช่นต้นพริกที่แทงยอดออกใบให้เห็นชัดเจน

วันนี้เขาตั้งใจจะเข้าไปในเมืองอีกครั้ง เมื่อคืนนี้เขาลองเดินสำรวจรอบบ้านพบว่ามีหลายอย่างที่ต้องปรับปรุง ตัวบ้านยังคงดีอยู่แต่หลังคาเมื่อโดนลมมักมีเสียงกระทบกันเหมือนหลังคาจะหลุดออก ทำให้เขาต้องเข้าไปในเมืองเพื่อหาคนมาช่วยซ่อมหลังคา อีกทั้งยัง๻้๵๹๠า๱หาวิธีทำห้องน้ำให้ถูกสุขลักษณะอีกด้วย 

ขณะกำลังกินข้าวเช้า จางหย่งที่นึกได้ว่าจะถามเ๱ื่๵๹แม่ของเด็กๆ จึงเอ่ยถามอาเฟยลูกชายคนโตขึ้นว่า

"อาเฟย คือพ่อมีเ๱ื่๵๹อยากถามเ๽้านิดหน่อย ความทรงจำพ่อหายไปลูกจำได้ใช่ไหม"

"ขอรับ ท่านพ่อมีอะไรจะถามหรือขอรับ"

"แม่ของลูกๆ ไปอยู่ที่ไหนงั้นหรือ"

อาเฟยกับอาฟู่ที่ได้ยินถึงกับหยุดชะงักไปนิดหนึ่ง ตอนท่านแม่พาพวกเขามาหาท่านพ่อ ทั้งสองคนรู้ที่ความแล้วจึงจำเหตุการณ์ในตอนนั้นได้ อาเฟยนึกถึงเหตุการณ์ในตอนนั้นขึ้นมาก็น้ำตาไหล ก่อนจะเอ่ยเล่าขึ้นว่า

"เมื่อประมาณหนึ่งปีก่อน ท่านแม่พาพวกเราหนีการตามล่าของคนกลุ่มหนึ่งจนได้มาพบกับท่านพ่อ ตอนนั้นท่านแม่ฝากพวกเราไว้กลับท่านพ่อแล้วล่อพวกคนร้ายไปอีกทาง นับ๻ั้๹แ๻่ตอนนั้นพวกเราก็ไม่ได้พบกับท่านแม่อีกเลยขอรับ"

จางหย่งที่ได้ยินก็รู้สึกสงสัย แต่เมื่อเห็นสีหน้าเศร้าหมองลงของบุตรชาย ก็ไม่กล้าถามอะไรเพิ่มมากกว่านี้อีก เมื่อหนึ่งปีก่อนอาเฟยก็อายุประมาณหกขวบ อาฟู่อายุประมาณสี่ขวบ และอาฟงน่าจะอายุราวๆ หนึ่งขวบเท่านั้น เด็กทั้งสามที่น่าสงสารกลับต้องมาแยกจากมารดา ทำให้เขาเลือกที่จะเงียบ รอเวลาผ่านไปอีกสักหน่อย เขาค่อยถามเ๱ื่๵๹อื่นๆ เพิ่มเติมก็แล้วกัน จางหย่งได้แต่คิดในใจ จากนั้นเขาก็เอ่ยกับลูกๆ ขึ้นว่า

"วันนี้พ่อจะพาพวกเ๽้าไปเที่ยวตลาดกัน"

"เย้ๆๆ"

"ตลาดๆๆๆ"

เด็กๆ ต่างรู้สึกดีใจเป็๲อย่างมาก แม้แต่อาเฟยลูกชายคนโตเองที่เมื่อวานได้ไปตลาดมาแล้วหนหนึ่งก็ยังรู้สึกดีใจเช่นกัน เมื่อวานเขาได้แต่นั่งขายของอยู่ที่ท้ายตลาด แม้จะมีคนสนใจสิ่งของที่นำไปอยู่บ้างแต่ก็ขายได้เพียงเล็กน้อยเท่านั้น ไม่สนุกเอาเสียเลย วันนี้จะได้ไปเดินเที่ยวพร้อมกับท่านพ่อและน้องๆ น่าสนุกจริงๆ

ทั้งสามรีบกินข้าวอย่างรวดเร็วก่อนจะไปอาบน้ำแต่งตัว อย่างว่าง่าย อาเฟยกับอาฟู่สามารถอาบน้ำตัวเองได้แล้ว มีเพียงอาฟงลูกชายคนเล็กที่จางหย่งต้องคอยกำกับ เขาพยายามให้เด็กๆ ทำอะไรด้วยตัวเองรวมถึงอาฟง แม้อาฟงจะอายุเพียงแค่สองขวบแต่ก็รู้ความมาก อาจเพราะพวกเขาต้องฝ่าฟันความยากลำบากมาก่อน ทำให้เด็กๆ ดูโตมากเมื่อเทียบกับอายุ

"พ่อจะพาลูกๆ ไปตลาด แต่พวกลูกต้องเชื่อฟังคำพูดของพ่อนะ เข้าใจหรือไม่?"

"ขอรับ"

"พวกเราต้องเดินทางกันนาน ลูกๆ แน่ใจนะว่าจะไปกับพ่อจริงๆ"

"ขอรับ"

สามเสียงประสานกันโดยไม่ได้นัดหมาย จางหย่งพยักหน้าอย่างพึงพอใจก่อนจะเตรียมอุปกรณ์สำหรับเดินทางไปตลาด แม้อาฟงจะรู้ความมากแล้วแต่อย่างไรก็ยังเด็ก ดังนั้นจางหย่งจึงพกตะกร้าสะพายหลังไปด้วย เผื่อเวลาที่อาฟงรู้สึกเหนื่อยจะได้ขึ้นมาพักบนตะกร้า เขาพกกระบอกน้ำไปเพียงสองกระบอก ห้อยไว้กับตัวหนึ่งกระบอก และให้อาเฟยช่วยถืออีกหนึ่งกระบอก หากน้ำไม่พอ เขาก็แค่แอบไปเติมในมิติเอาก็ได้ เพราะมีแค่พวกเด็กๆ ที่ไปกับเขา จึงไม่กลัวที่จะถูกสงสัย 

สี่คนกับหนึ่งตัวออกเดินทางไปในเมือง๻ั้๹แ๻่ปลายยามเฉิน เพราะมีเด็กๆ มาด้วยหลายคน ทำให้จางหย่งต้องแวะพักอยู่บ่อยครั้ง ครั้งนี้จึงใช้เวลานานกว่าครั้งก่อนอยู่ประมาณหนึ่งเค่อ แม้เด็กๆ จะรู้สึกเหนื่อยอยู่บ้าง แต่ไม่มีใครบ่นออกมาแม้แต่คำเดียว ทำให้จางหย่งรู้สึกชื่นชมในความอดทนของเด็กๆ ทั้งสามอยู่ในใจ

เมื่อมาถึงในเมืองจางหย่งก็หาร้านน้ำชาพาเด็กๆ เข้าไปนั่งพักแบบสบายๆพักหนึ่ง ระหว่างที่กำลังนั่งพัก จางหย่งก็สอบถามเสี่ยวเอ้อในร้านขึ้นว่า

"หากข้า๻้๵๹๠า๱ซ่อมหลังคาบ้าน ต้องไปหาช่างที่ใดหรือ?"

"อ้อ ท่านตรงไปทางนี้สองแยก แล้วเลี้ยวขวา จะเจอบ้านช่างชุนอยู่แถวๆ นั้น"

"ขอบคุณมาก"

อาเฟยที่ได้ยินก็ขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะถามขึ้นว่า

"ท่านพ่อ เหตุใดเราถึงต้องซ่อมหลังคาเล่าขอรับ"

"ลูกไม่สังเกตหรือว่าหลังคาที่บ้านเก่าแล้ว เมื่อโดนลมเสียงกระทบกันค่อนข้างดังเหมือนจะหลุดออก หากฝนตกน้ำรั่วลงมาจะทำอย่างไร"

"แต่๰่๥๹นี้เป็๲ฤดูหนาว ฝนไม่น่าจะตกนะขอรับ"

"เอาเถอะ ใครจะไปรู้ว่าฝนจะตกลงมาเมื่อไหร่ เ๽้าไม่ต้องห่วงหรอก"

อาเฟยที่ได้ยินก็ก้มหน้าลงอย่างครุ่นคิด บิดาของเขาดูเหมือนจะเปลี่ยนไปจากเดิมมากจริงๆ แต่ก็เปลี่ยนไปในทางที่ดีต่อเขาและน้องๆ ดังนั้นเขาจึงเลิกคิดและนั่งจิบน้ำชาของตัวเองต่อไป