คุณซีอีโอครับ โปรดทำตามแผนการหัวใจ

        เช้าวันรุ่งขึ้นที่ตึกสูงตระหง่านของ E-Tech Corporation ทุกอย่างดูเคร่งขรึมและเป็นระเบียบจนแทบจะได้ยินเสียงกฎระเบียบร้องเพลงประสานเสียงอยู่ในอากาศ

        นารายืนอยู่หน้าประตูลิฟต์ด้วยสีหน้าตื่นเต้นมือเธอถือแก้วกาแฟ และในอ้อมแขนอีกข้างอัดแน่นไปด้วยแฟ้มเอกสารและโน้ตบุ๊กส่วนกระเป๋าสะพายข้างเหมือนพร้อมจะระเบิดได้ทุกเมื่อ

        “โอ๊ย! วันนี้ต้องเจ๋งแน่ๆ!”เธอพูดกับตัวเองเบาๆ ก่อนที่ประตูลิฟต์จะเปิดออก

        ทันทีที่ก้าวเข้าสู่ชั้น34 สายตาทุกคู่ต่างจับจ้องไปที่เธออย่างเงียบงันพนักงานในชุดสูทเรียบกริบมองหญิงสาวคนใหม่ที่ยิ้มแย้มแจ่มใสเหมือนเด็กเพิ่งเปิดเทอม

        “สวัสดีค่า!”นาราโบกมือให้พนักงานบางคนที่กำลังชงกาแฟในครัวเล็กๆ ทุกคนตอบกลับด้วยรอยยิ้มบางๆที่ดูจะฝืนเล็กน้อย

        เมื่อเธอเดินเข้ามาที่ห้องทำงานชั่วคราวซึ่งจัดเตรียมไว้สำหรับทีมนักวิทยาศาสตร์ภายนอกนาราแทบกระโดดด้วยความดีใจ โต๊ะทำงานสีขาวสะอาดสะอ้านเครื่องคอมพิวเตอร์ใหม่เอี่ยม และวิวกระจกที่สามารถมองเห็นตึกสูงในเมืองได้

        “โอ้โห!นี่มันเหมือนฉากในหนังไซไฟเลยนี่นา!” เธอพูดพลางทิ้งตัวลงบนเก้าอี้

        “ถ้าคุณจะทำงานเหมือนในหนังไซไฟด้วยก็ดีเหมือนกันนะ” เสียงเย็นชาดังขึ้นจากประตู

        นาราเงยหน้าขึ้นมองอชิระยืนอยู่ที่ประตู มือสองข้างล้วงกระเป๋า และใบหน้าไร้อารมณ์เหมือนเดิม

        “อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณอชิระ!”เธอโบกมือทักเขาเหมือนเพื่อนสนิท ทั้งที่เพิ่งพบกันเมื่อวาน

        “คุณรู้ไหมว่านี่คือบริษัทไม่ใช่สนามเด็กเล่น” เขาพูดพลางกวาดสายตามองแฟ้มที่เธอวางระเกะระกะบนโต๊ะ

        นาราหัวเราะแห้งๆก่อนจะรีบรวบแฟ้มให้เข้าที่ “ค่ะๆ เข้าใจแล้วฉันจะจัดระเบียบให้ดูโปรเฟสชันนัลที่สุดเลย”

        หลังจากนั้นไม่นานการประชุมทีมเริ่มต้นขึ้นในห้องประชุมหรูหราที่เต็มไปด้วยจอภาพและไฟ LED ระยิบระยับ

        “เป้าหมายของโปรเจกต์นี้คือการพัฒนาเทคโนโลยีที่สามารถรองรับชีวิตในอวกาศได้ยาวนานขึ้น”อชิระเริ่มอธิบายขณะเดียวกันก็เปิดสไลด์ที่ดูละเอียดและมีข้อมูลแน่นจนเกือบจะกลายเป็นตำราเรียน

        นารานั่งจดบันทึกไปพลางหาวเบาๆ ไปพลาง จนกระทั่งอชิระจ้องเธอผ่านแว่นตา

        “คุณมีอะไรจะแนะนำไหม?” เขาถามด้วยน้ำเสียงที่แฝงความท้าทาย

        เธอเงยหน้าขึ้นทันที“โอ๊ะ แน่นอนค่ะ!”

        เธอลุกขึ้นยืนทันใดก่อนจะดึงกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาวางบนโต๊ะ มันคือภาพร่างของ... “แคปซูลสาหร่าย”

        “นี่คือไอเดียที่ฉันคิดไว้ค่ะ!ถ้าเราสร้างระบบที่ให้สาหร่ายดูดซับก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์และผลิตออกซิเจนในสภาพไร้แรงโน้มถ่วงมันจะช่วยนักบินอวกาศลดความเสี่ยงต่อการขาดออกซิเจนได้เยอะเลยนะคะ”

        เสียงเงียบปกคลุมห้องทุกคนจ้องมองภาพร่างของเธอที่วาดเหมือนการ์ตูน

        “นี่มัน...” อชิระหยุดพูดก่อนจะเงยหน้ามองเธอ “...คุณคิดว่ามันจะใช้ได้จริงเหรอ?”

        “คิดว่ามันเจ๋งมากเลยล่ะค่ะ!”นารายืนยันด้วยความมั่นใจ

        “นั่นเป็นสิ่งที่เราจะต้องพิสูจน์”เขาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบ ก่อนจะปิดประชุม

        เมื่อทุกคนออกจากห้องไปแล้วนาราเก็บข้าวของของเธอ ขณะที่อชิระเดินเข้ามาใกล้

        “คุณรู้ไหมว่าโปรเจกต์นี้สำคัญแค่ไหน?” เขาถามเสียงเย็น

        “รู้ค่ะแต่ฉันคิดว่าเราต้องเริ่มจากการมองหาวิธีที่แปลกใหม่” เธอตอบกลับพร้อมรอยยิ้ม

        “อย่าลืมว่าความแปลกใหม่ก็ต้องมาพร้อมความเป็นไปได้” เขากล่าว ก่อนจะเดินจากไปทิ้งเธอไว้กับความรู้สึกกึ่งๆ ระหว่างถูกตำหนิและได้รับคำชม