บทที่22
ะเิปราณ
เป็เวลาสิบวันแล้วหลังจากที่หยุนโม่มาที่โลกใบนี้โลกที่แปลกและแตกต่างแล้วก็พบเจอเื่ราวมากมาย
แสงอาทิตย์เจิดจ้ายามเที่ยงวันสาดส่องผ่านม่านเมฆลงมาสายลมอ่อนโชยกระทบใบหน้าของชายหนุ่มที่นั่งอยู่ด้านหน้าถ้ำ
“นายท่านทำการปรับแต่งปืนพกสำเร็จแล้วขอรับ”ร่างโปร่งใสของเ้าก้อนขนปรากฏขึ้นด้านหน้าพร้อมรายงาน
หยุนโม่ที่กำลังนั่งอยู่บริเวณปากถ้ำเมื่อได้ยินรายงานก็หันมองไปด้านข้าง
เสียงฝีเท้าเคลื่อนไหวดังขึ้นจากด้านหลังในตอนนี้ร่างของหุ่นยนต์แรงงานสองตัวเดินเข้ามาใกล้ๆพร้อมกับกล่องในมือ
หยุนโม่จ้องมองแล้วก็ประเมินหุ่นยนต์แรงงานพวกนี้
ในตอนนี้ร่างกายของพวกมันถูกสร้างแล้วก็ปรับแต่งจนกลายเป็เหล็กทั้งตัวไปเรียบร้อยแล้วแถมยังมีการพัฒนาโดยที่บนร่างกายของพวกมันยังเป็เหล็กิญญาระดับหนึ่ง
เรียกได้ว่าสภาพของพวกมันในตอนนี้พัฒนาขึ้นจากหุ่นหินตอนแรกอย่างชัดเจน
หุ่นแรงงานสองตัวที่ก้าวเท้ามาด้านหน้าก่อนที่พวกมันตัวนึงจะเดินก้าวเข้ามาแล้วก็ยื่นกล่องในมือมาให้
หยุนโม่รับกล่องนั้นเอาไว้ก่อนที่จะเปิดดู
ด้านในคือปืนพกสั้นปรับแต่งที่ตอนนี้มีการอัพเกรดมากขึ้นกว่าเดิม
โดยที่ขนาดของมันนั้นไม่ได้เปลี่ยนแปลงเพียงแต่ว่ารูปทรงของมันเปลี่ยนไปเล็กน้อยตรงที่ตัวของอาวุธปืนชิ้นนี้บนตัวพื้นผิวของกลืนเหมือนว่าจะมีลวดลายของปราณิญญาเคลื่อนไหวอยู่ตลอดเวลา
หยุนโม่หยิบมันขึ้นมาก่อนที่จะลองสำรวจดู
หลังจากที่ลองสำรวจดูแล้วแววตาของหยุนโม่ก็เปลี่ยนไป
“ไม่ได้ใช้ะุแบบเดิมแล้วงั้นหรือ?”หยุนโม่ถามขึ้น
เพราะจากการสำรวจเหมือนว่าอาวุธชิ้นนี้จะไม่ได้ใช้ะุที่เกิดจากการหลอมเหมือนกับก่อนหน้านี้อีกแล้ว
“เรียนนายท่านในตอนนี้ได้ปรับปรุงแล้วก็ปรับแต่งกลไกการทำงาน ทำให้เปลี่ยนะุในการใช้งาน”
“ในตอนนี้ก็ส่วนที่ใช้เป็ะุที่หลอมขึ้นจากปราณิญญาแทบจะทั้งหมดโดยที่เปลือกนอกของะุเป็เพียงแค่พื้นผิวบางๆเท่านั้น”
“ทันทีที่ะุถูกยิงออกไปตัวเปลือกนอกจะเปิดออกแล้วก็จะปลดปล่อยการโจมตีที่เหมือนกับปราณิญญาพุ่งผ่านอากาศจู่โจมเข้าใส่เป้าหมาย”
“ความเร็วในการขับเคลื่อนของะุเองก็เพิ่มขึ้นหลายเท่าไม่เพียงแค่นั้นตัวโครงสร้างของปืนเองก็ถูกปรับเปลี่ยนใช้แร่ิญญาที่ช่วยส่งเสริมในการขับเคลื่อนและผลักดันปราณิญญาทำให้การยิงนั้นมีอนุภาคที่รุนแรงมากขึ้นแล้วก็รวดเร็วขึ้น”
“ในตอนนี้ต่อให้เป็ผู้ฝึกตนขอบเขตหลอมกายาก็หลบการโจมตีจากอาวุธชิ้นนี้ไม่ได้ง่ายๆ”โนวาที่อยู่ด้านหน้าอธิบายเพื่อไขข้อสงสัย
หยุนโม่มุมปากเผยรอยยิ้มออกมาอย่างไม่ปกปิด
เขาใช้ดวงตาจ้องมองอาวุธที่อยู่ในมือพลางเพ่งพินิจวิเคราะห์เพื่อให้ระบบนั้นตรวจจับ แล้วก็ยืนยันความสามารถ
ทันใดนั้นข้อความโปร่งใสเองก็ปรากฏขึ้นด้านหน้า
[ชื่อ ปืนพก M2 ระดับ (19★) ]
[ประจุะุได้ 20/20]
[พลังโจมตี (19★)]
[ความเร็ว (19★) ]
[ความทนทาน (18★)]
“อาวุธชิ้นนี้มีอานุภาพการโจมตีที่สามารถคุกคามผู้ฝึกตนขอบเขตหลอมกายาขั้นสูงได้” หยุนโม่แม้จะพึงพอใจกับอานุภาพของอาวุธชิ้นนี้มาก
แต่เขาเองก็รู้ดีที่สุดว่าเพียงแค่พึ่งพาอาวุธชิ้นนี้มันเองก็ไม่ใช่ว่าเขาจะสามารถเอาชนะผู้ฝึกตนที่อยู่ในระดับขอบเขตหลอมกายาขั้นสูงได้จริงๆ
เป็เพราะว่าการเคลื่อนไหวของผู้ฝึกตนขอบเขตหลอมกายาขั้นสูงนั่นแหละจากการคาดการณ์ของหยุนโม่ประสาทััของมนุษย์แทบจะไม่สามารถจับการเคลื่อนไหวของผู้ฝึกตนขอบเขตหลอมกายาขั้นสูงได้เลย
นั่นแสดงว่าอีกฝ่ายสามารถใช้การเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วสามารถหลบการโจมตีของเขาได้
ถึงแม้ว่าเขาจะมีอาวุธปืนที่มีอนุภาพที่สามารถสังหารผู้ฝึกตนขอบเขตนั้นได้และความรวดเร็วของการเคลื่อนที่ของะุเองก็รวดเร็วตามการเคลื่อนไหวของพวกมัน
แต่ประสาทััของผู้ที่ใช้งานไม่สามารถตามทันทีนั่นก็คือเขาไม่สามารถลั่นไกตามการเคลื่อนไหวของอีกฝ่ายได้ทันนั้นแหละ
นี่คือปัญหาใหญ่และนี่เองก็คือสิ่งที่มันทำให้หยุนโม่รู้ว่าถ้าเกิดว่าอยากจะต่อสู้กับพวกผู้ฝึกตนที่มีขอบเขตสูงกว่านี้
มีทางเดียวก็คือเขาจำเป็จะต้องสร้างชุดรบขึ้นมาเพื่อยกระดับร่างกายของตนเองให้สามารถตามทันการต่อสู้ของอีกฝ่าย
“นายท่านแล้วก็นี่ของที่พึ่งสร้างขึ้นมาใหม่”เสียงของโนวาดึงหยุนโม่ออกมาจากความคิด
หยุนโม่หันไปมองเห็นว่าหุ่นยนต์แรงงานอีกตัวนึงก้าวขึ้นมาด้านหน้าจากนั้นก็ส่งกล่องที่อยู่ภายในมือให้หยุนโม่
หยุนโม่ยื่นมือไปรับมันเอาไว้จากนั้นก็เปิดกล่องแล้วก็ใช้ดวงตามองดูของที่อยู่ด้านใน
เมื่อเขามองเห็นของที่อยู่ด้านในดวงตาทั้งสองข้างเบิกกว้างขึ้นอย่างตกตะลึง
“นี่มัน…”
“ะเิงั้นเหรอ?”หยุนโม่เอ่ยถามออกมายังสงสัย
ของที่อยู่ด้านในกล่องนี้เป็ะเิจริงๆะเิมือที่มีรูปลักษณ์ล้ำสมัยความะเิทั่วไปแต่ว่าก็ยังพอมองออกว่ามันเป็ะเิมือโดยที่ด้านในมีะเิบรรจุอยู่จำนวนอยู่สิบลูก
“ถูกต้องแล้วขอรับนายท่านเป็ะเิจริงๆใช้ปราณิญญาที่พวกเรากักเก็บได้จากเครื่องกักเก็บปราณิญญาบีบอัดแล้วก็สร้างกลายเป็ะเิขึ้นมาโดยมีส่วนผสมเป็พวกดินปืนหรือแม้กระทั่งพวกผงปะทุที่ทำให้เกิดปฏิกิริยาะเิขึ้นมา”
“เพราะแบบนั้นนี่คือะเิอนุภาพของมันเองก็สามารถสังหารตัวตนขอบเขตหลอมกายขั้นกลางได้เลย” โนวาโอ้อวดออกมาอย่างภาคภูมิใจ
หยุนโม่รอยยิ้มบนใบหน้าของเขายิ่งฉีกกว้าง
‘บิดามันเถอะเช่นนี้โยนเข้าไปภายในรังของไอ้พวกหมาล่าเนื้อพวกนั้นเพียงแค่ไม่กี่ลูกพวกมันก็ตายห่ากันหมดแล้วสินะ’
ในตอนนี้หยุนโม่ไม่สามารถกักเก็บความตื่นเต้นภายในใจของตนเองได้
อาวุธที่อยู่ในมือของเขาถือว่าเป็อาวุธร้ายแรงจริงๆเมื่อมองถึงอนุภาพการโจมตีมันรุนแรงกว่าปืนพกที่ถูกปรับแต่งมาแล้วเสียอีก
“รัศมีกว้างขนาดไหน”หยุนโม่ถามออกมา
“ระยะหวังผลที่อนุภาคสูงเพียงแค่หนึ่งร้อยเมตรแต่ว่ามีอานุภาพะเิในวงนอกอีกหนึ่งร้อยเมตรรวมแล้วรัศมีะเิจะเป็สองร้อยเมตร!”โนวาตอบกลับทันควัน
หยุนโม่ได้ยินเช่นนั้นเองก็ยิ่งยินดี
เขาใช้ดวงตาของตนเองจ้องประเมินข้อมูลของสิ่งประดิษฐ์ชิ้นนี้อย่างรวดเร็ว
[ชื่อะเิปราณระดับหนึ่ง ระดับ (18★) ]
[รัศมีแรงะเิ200เมตร]
[พลังโจมตี (18★)]
หยุนโม่มองเห็นการประเมินแล้วแรงะเิที่ะเิออกมามันสามารถเทียบได้กับการโจมตีของผู้ฝึกตนขอบเขตหลอมหลอมกายาขั้นแปด
โดยที่อนุภาพสิบแปดดาวก็เทียบเท่ากับการโจมตีของขอบเขตหลอมกายาขั้นสูงแล้วเพราะแบบนั้นะเินี้จึงสามารถสังหารผู้ฝึกตนขอบเขตหลอมกายาขั้นกลางได้อย่างง่ายๆ
“เอาละๆของทั้งหมดก็เตรียมพร้อมแล้ว พรุ่งนี้ต้องถึงเวลาต้องลองออกเดินทางไปที่ป่าอสูรอวี้หยางดูเผื่อว่าสถานที่แห่งนั้นมันจะมีวัตถุดิบที่น่าสนใจ”