ระบบนี้เพื่อเธอที่รัก

ธีโอดอร์กลับไปที่ห้องเรียน ไม่มีใครเห็นเขา ด้วยความเร็วและประสาทรับรู้ของเขาทำให้เขาเข้าไปในห้องได้อย่างง่ายดาย ธีโอดอร์รู้ว่าวิชานี้ครูประจำวิชานี้ไม่เคยเช็คชื่อเลย และไม่ชอบเรียกให้ใครตอบคำถามด้วย

ที่เขาทำก็แค่สอนๆจนจบคาบวิชาเท่านั้นเอง

ยูริในตอนนี้ยังคงเหม่อลอย เธอไม่มีจิตใจที่จะเรียนหนังสือเลยสักนิด เธอกำลังคิดว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นกับเธอ เธอมั่นใจว่าอีกไม่ถึงสิบนาที แม่ของเธอจะต้องโทรมาหาเธอแน่ๆ

ธีโอดอร์ได้แต่ส่ายหัว เขาจะค่อยคุยกับเธอหลังจากจบคาบนี้แล้ว

จอร์ชในตอนนี้กัดฟัน เขาไม่เห็นว่าธีโอดอร์จะเข้าเรียน เขาที่ตอนแรกกำลังจะถอดใจมองหาเขา และหลับในห้องเรียน พบว่าธีโอดอร์ปรากฏขึ้นภายในห้องโดยที่ไม่มีใครรู้ตัว

“มันเข้ามาในห้องตอนไหน แล้วทำไมไม่มีใครรู้ตัว”

จอร์ชไม่เปิดโปงธีโอดอร์ เขารู้ว่าถึงเขาจะเปิดโปงธีโอดอร์ในวิชานี้ยังไง ที่อาจารย์จะทำก็แค่มองไปที่เขา ก่อนที่จะยักไหล่และสอนหนังสือของเขาไปต่อ เขาแค่ทำหน้าที่สอนเท่านั้น เขาไม่ได้มีหน้าที่ลงโทษ ว่ากล่าวตักเตือน หรือ ให้ทัณฑ์บนกับใครทั้งนั้น

จอร์ชมองไปที่ธีโอดอร์ที่ตอนนี้มองไปที่ยูริ เขาในตอนนี้กัดฟันนอกจากเจนนี่ของเขาแล้ว ธีโอดอร์ยังมองผู้หญิงคนอื่นอีกด้วย

“หึม แกจะทำตัวแบบนี้ได้ก็แค่ตอนนี้เท่านั้น”

บอดี้การ์ดของจอร์ชในตอนนี้นั่งรออยู่ในรถ เลิกเรียนเมื่อไหร่ เขาจะเข้าหาธีโอดอร์ในทันที บอดี้การ์ดของเขาเป็นถึงอดีตทหารนาวี จะจัดการกับธีโอดอร์ที่แค่มีร่างกายแข็งแรงกว่าปกติไม่ใช่เรื่องยาก

หลังหมดคาบ ธีโอดอร์เข้าหายูริ เธอมองมาที่เขาก่อนที่จะยิ้มให้กับเขา รอยยิ้มของเธอดูปลอมมากๆ

“ธีโอ”

เห็นสภาพของยูริแล้ว เขาก็อดที่จะถามสิ่งที่เขาสงสัยไม่ได้ ทำไมยูริถึงได้กลัวพ่อแม่ของเธอขนาดนั้น

“นี่ยูริ พ่อแม่ของเธอใจร้ายมากๆเลยใช่ไหม”

ยูริได้ยินที่ธีโอดอร์ถาม เธอได้แต่มองไปที่ธีโอดอร์ เธอรีบส่ายหัวก่อนที่จะพูดขึ้น

“ไม่ พ่อแม่ของฉันไม่ได้ใจร้ายอะไร พวกเขาแค่...อืม เจ้าระเบียบ”

ธีโอดอร์ไม่เชื่อ เขาถามต่อไป

“ถ้าแค่เจ้าระเบียบทำไมเธอถึงได้กลัวขนาดนั้น พวกเขาทำร้ายอะไรเธอรึเปล่า”

ยูริรีบส่ายหัว ก่อนที่จะกัดริมฝีปากของตัวเอง ธีโอดอร์เห็นสีหน้าท่าทางของยูริแล้ว เขาก็ได้แต่เปิดตาออกกว้าง ราวกับเขาไม่อยากจะเชื่อว่าจะมีสิ่งแบบนี้เกิดขึ้นกับยูริ

“ไม่จริงใช่ไหม พวกเขาทำอะไรเธอยูริ เธอเล่าให้ฉันฟังได้ไหม”

ยูริได้ยินและเห็นสีหน้าที่เป็นห่วงของธีโอดอร์ ราวกับเขื่อนที่ถูกกักมานาน เธอปล่อยมันออกมา นี่เป็นครั้งแรกที่เธอร้องไห้ให้กับใครได้เห็น ไม่รู้ทำไมแต่เธอรู้สึกว่าทุกอย่างมันจะโอเคหากเธอพูดบอกกับเขา เธอรู้สึกเหมือนกับธีโอดอร์เป็นเพื่อนของเธอมากกว่าเอมมิลี่เสียอีก

เธอเล่าให้ฟังว่าเธอต้องโดนอะไรบ้างหากไม่อยู่ในกฏระเบียบ เธอจะถูกทำโทษด้วยเข็มขัด ไม่ก็ไม้เรียว พ่อและแม่ของเธอบอกว่ามันเป็นการลงโทษเพื่อที่เธอจะไม่กลับไปทำผิดอีกเป็นครั้งที่สอง

ทว่าถึงมันจะเป็นการทำโทษเพื่อให้หราบจำ แต่สาเหตุที่โดนลงโทษมันเกินไป ที่เธอโดนลงโทษก็เพราะว่าเธอชอบดูหนัง ที่เธอโดนลงโทษเพราะเธอชอบฟังเพลง มันมากเกินไป สิ่งที่เธอทำได้เมื่ออยู่ที่บ้านมีแต่เรียนกับเรียนเท่านั้น

สิ่งบันเทิงที่เธอสามารถรับรู้ได้มีเพียงแค่การอ่านหนังสือหรือไม่ก็นิยายเท่านั้น มากกว่านั้นเธอจะถูกลงโทษ

ธีโอดอร์ในตอนนี้รู้สึกแน่นหน้าอก เขารู้สึกเศร้าไปพร้อมๆกับเธอ เขาช่วยไม่ได้ที่จะกอดยูริที่ตอนนี้กำลังร้องไห้อยู่

“ไม่เป็นไรยูริ ฉันอยู่นี่แล้ว ถึงฉันจะไม่สามารถช่วยเหลือเธอเรื่องพ่อแม่ของเธอได้ แต่ฉันจะไม่มีวันให้รอนสันทำให้เธอถูกลงโทษเด็ดขาด ฉันสัญญา”

ข้อความแจ้งเตือน ความรู้สึกของยูริที่มีต่อธีโอดอร์เพิ่มขึ้น แต่เขาไม่สนใจมัน ยูริเช็ดน้ำตาของตัวเองก่อนที่จะยิ้มให้กับธีโอดอร์ คราวนี้เป็นรอยยิ้มที่แท้จริงของเธอ

“ธีโอ เธอจะช่วยฉันยังไง ป่านนี้รอนสันคงจะโทรบอกพ่อและแม่ของฉันแล้ว”

“หืม เธอลองเปิดมือถือเข้าไปในระบบโรงเรียนของเธอดูซิ แล้วดูเบอร์โทรของพ่อและแม่ของเธอดู”

ยูริทำตามที่ธีโอดอร์บอก เธอนั้นถึงกับอ้าปากค้างเมื่อเห็นว่าเบอร์โทรพ่อและแม่ของเธอเปลี่ยนไป

“นี่เธอ ธีโอ เธอแฮ็คเข้าไปในระบบของโรงเรียน!”

จะพูดว่าแฮ็คก็เกินไปหน่อย แค่รอนสันเข้าระบบไว้และลืมเอาชื่อออกก็เท่านั้นเอง