บทที่ 27 โชคดีจนน่ากลัว อากู้มาหาเธอแล้ว
กู้ซือยื่นมือออกมา ดวงตาดำขลับจ้องมองเธอ "ส่งหินมาให้ฉัน"
มือของถงฮั่วสั่นเล็กน้อย หินยังมีเืของข่งมี่เสวี่ยติดอยู่
กู้ซือหยิบก้อนหินมา สถานที่แห่งนี้ไม่เหมาะจะอยู่นาน เขาจึงฉวยมือของเธอแล้วเดินออกไป
หลังจากโยนหินเปื้อนเืทิ้งข้างทางแล้ว กู้ซือจึงไปตามคนที่สวมปลอกแขนสีแดงเพื่อไปดูอาการของข่งมี่เสวี่ย
ถงฮั่วสงบสติอารมณ์ลงแล้ว เดินตามกู้ซือไปเงียบ ๆ
จนกระทั่งกู้ซือพาคนมาถึงชุมชนหลงผิง สมองของถงฮั่วหมุนคว้าง กู้ซือเป็หัวหน้าชุมชนหลงผิง!
ในชาติก่อน กู้ซือไปทำงานที่ชนบทจริง ๆ แม้ว่าเธอจะไม่รู้ตำแหน่งที่แน่ชัด แต่รู้ว่าอยู่ในอำเภอชิงผิง เดิมทีตั้งใจจะให้เขาไปเป็รองนายอำเภอ แต่เขาขออาสาลงไปทำงานในระดับรากหญ้า เพื่อเข้าใจความคิดและความ้าของประชาชน
เธอไม่ได้รับเงินหนึ่งพันหยวนก็เพื่อรอวันนี้ หวังว่าจะได้อาศัยการปกป้องจากเขาตอนที่มาทำงานในชนบท ไม่คาดคิดว่าจะโชคดีขนาดนี้ เธอเองยังรู้สึกใ! เขา 'เลือก' มาเป็หัวหน้าชุมชนของพวกเธอจริง ๆ !
ตอนที่อยู่บ้านตระกูลกู้ เธอเคยได้ยินพ่อกู้พูดถึงกู้ซือด้วยความอิจฉาอยู่บ่อยครั้ง กู้จินเยว่ก็ทั้งเคารพและเกรงกลัวกู้ซือ...
ตอนนี้ฟ้าส่งขาใหญ่มาให้เธอแล้ว ถ้าเธอคว้าไว้ไม่ได้ ก็แสดงว่าเธอไร้ความสามารถ!
"นั่งลง!"
ถงฮั่วนั่งลงที่โต๊ะ สีหน้าดูเกร็งเล็กน้อย
กู้ซือเทน้ำชาให้เธอ "ใจเย็นลงแล้วหรือยัง"
ถงฮั่วเม้มริมฝีปาก พยักหน้าเล็กน้อย
กู้ซือกล่าวเสียงเคร่งขรึม "คนที่ควบคุมอารมณ์ไม่ได้และขาดสติ ย่อมไม่สามารถได้รับการสนับสนุนหรือความช่วยเหลือจากคนอื่น สุดท้ายก็จะถูกทอดทิ้งให้โดดเดี่ยว"
ถงฮั่วกัดริมฝีปาก ใบหน้าซีดขาว เธอทำให้เขาผิดหวังเหรอ? ดังนั้นเขาจึงไม่้าสนับสนุน ไม่้าช่วยเหลือเธอ?
ตอนแรกที่กู้ซือรู้ว่าถงฮั่วเป็เด็กหญิงคนนั้น เขาก็มอบเงินหนึ่งพันหยวนให้ ถือเป็การชดใช้บุญคุณในอดีต
แต่เธอไม่รับเงินก้อนนั้น หมายความว่าเธอยังคงยึดถือบุญคุณของเขาอยู่
การเลือกมาชุมชนหลงผิงเป็เพียงความคิดของกู้ซือ เขาวางแผนจะมาทำงานที่นี่และขณะเดียวกันก็ตั้งใจจะดูแลความเป็อยู่ของเธอด้วย
แต่ตอนนี้… กู้ซือมองหญิงสาวที่ก้มหัวลง ภาพแมวตัวเล็ก ๆ ที่ปรากฏขึ้นเป็ครั้งคราวในความทรงจำโผล่ขึ้นมาอีกครั้ง
"คิดถึงผลที่ตามมาหรือยัง" กู้ซือถามย้ำ
ถงฮั่วกัดริมฝีปาก แน่นอนว่าเธอคิดถึงผลที่ตามมา หลังจากฆ่าข่งมี่เสวี่ย เธอก็จะซ่อนศพไว้ในพื้นที่มิติ และสามารถทำลายหลักฐานได้โดยไม่มีใครรู้
กู้ซือหรี่ตาลง ในใจยิ่งไม่พอใจกู้จินเยว่ เขาเกือบทำลายหญิงสาวคนนี้!
"อีกฝ่ายมาหาเื่เธอ เธอก็ฆ่าหล่อน แล้วครั้งต่อไปล่ะ? ถ้ามีใครมาสร้างปัญหาให้เธออีก เธอก็จะฆ่าพวกเขาหมดเลยหรือ?"
ถงฮั่วเงยหน้าอย่างรวดเร็ว "ไม่มีทาง!" เธอไม่ใช่ฆาตกรโรคจิตนะ!
กู้ซือมองเธอด้วยสายตาลึกล้ำ "หลังจากศูนย์กลายเป็หนึ่งแล้ว การจะถอนตัวกลับมาก็ยากมาก มีหนึ่งก็จะมีสอง มีสองก็จะมีสาม มีต่อไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งเธอถูกความปรารถนาของตัวเองครอบงำ ถึงตอนนั้นเธอจะไม่สามารถถูกเรียกว่าเป็มนุษย์ได้อีกต่อไป"
ถงฮั่วหน้าซีด พยายามโต้แย้ง แต่เมื่อคิดตามคำพูดของเขา หากเธอฆ่าข่งมี่เสวี่ยและไม่มีใครสังเกตเห็น แล้วคนอื่น ๆ ล่ะ?
หวังฟาง?
ถงต้าไหล?
คนบางคนที่ขัดขวางเธอไม่ให้แก้แค้น เธอจะไม่ถือมีดไปฆ่าพวกเขาจนหมดหรือ
"แล้วจะไม่ให้ฉันทำอะไรเลยหรือไง" แสงไฟในดวงตาถงฮั่วลุกโชนเผาผลาญทุกสิ่ง เธอจ้องมองเขาอย่างแน่วแน่
กู้ซือกล่าวเสียงเข้ม "ฉันไม่ได้บอกให้เธอละทิ้งความแค้นหรือการแก้แค้น แต่ฉัน้าให้เธอควบคุมตัวเอง อย่าทำอะไรโดยพลการเหมือนเมื่อครู่นี้ มีแค่ฉันที่ผ่านถนนเส้นทางนั้นหรือ" แต่เพราะเขาไล่คนออกไปแล้วต่างหาก
"ถ้าคนที่เห็นไม่ใช่ฉัน เธอจะทำอย่างไร? ฆ่าคนปิดปาก?"
ปฏิกิริยาของถงฮั่วในตอนนั้นแสดงออกถึงความไว้ใจที่มีต่อเขา ทำให้เขาอ่อนโยนกับเธอมากขึ้น
ทุกอย่างล้วนเป็ความผิดของกู้จินเยว่ที่โลเลและไม่ซื่อสัตย์ แถมผู้หญิงคนนั้นที่เป็เพื่อนสนิทของเธอก็มีปัญหาด้วย
ถงฮั่วหน้าซีดเผือดลง แววตามีความตื่นตระหนกและความสับสน
หากมีใครเห็นเธอฆ่าข่งมี่เสวี่ย เธอจะเลือกปิดปากคนอื่นหรือไม่
เธอจะกลายเป็ปีศาจที่ถูกความปรารถนาครอบงำอย่างที่กู้ซือพูดหรือเปล่า
"ฉันไล่คนไปแล้ว"
หัวใจที่หนักอึ้งของถงฮั่วค่อย ๆ เบาลงบ้าง
กู้ซือหวังว่าเธอจะคิดให้ดี เธอเป็คนฉลาด ยกเว้นเื่การเลือกคนรัก “ถ้าหากฉันไม่ได้เจอเธอก่อน ทุกอย่างอาจจะเป็ไปในทิศทางที่ไม่แน่นอน เพื่อพวกเขา มันไม่คุ้มที่เธอจะทำลายชีวิตของตัวเองหรอก การแก้แค้นไม่ได้มีหนทางเดียวเท่านั้น"
ถงฮั่วนิ่งเงียบไปนาน ก่อนค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น ในดวงตาเต็มไปด้วยหยาดน้ำ "อากู้ คุณสอนฉันได้ไหมคะ"
ใบหน้าซีดขาว จมูกและขอบตาแดงเื่ เธอดูน่าสงสารมาก มันเป็ความผิดของหลานชายเขาอีกแล้ว เธอยังคงเป็สาวน้อยคนนั้น ทั้งในแง่ความรู้สึกและเหตุผล เขาจะไม่ทอดทิ้งเธอแน่
"เธอต้องเรียนรู้ที่จะควบคุมตัวเอง ควบคุมอารมณ์ ความปรารถนา การตัดสินใจ เธออาจจะตั้งเป้าหมายให้ตัวเองก่อน อยากทำอะไร ต้องทำอะไร เพื่ออะไร... บางทีในอนาคตเมื่อเธอยืนอยู่บนจุดสูง เธออาจจะขอบคุณพวกเขาที่ทำให้เธอเห็นอนาคตชัดเจน และขอบคุณที่ไม่ได้แต่งงานตอนนี้"
กู้ซือคิดว่าความโกรธของถงฮั่วที่มีต่อข่งมี่เสวี่ยมีสาเหตุมาจากกู้จินเยว่ ในสายตาของเขา ถงฮั่วดูเหมือนจะหุนหันพลันแล่นเกินไป หุนหันพลันแล่นจนเลือกมาที่ชนบท หุนหันพลันแล่นจนอยากฆ่าคน...
ตอนแรกเขาตั้งใจส่งคนมาดูแลเธอ เพื่อให้เธอใช้ชีวิตในชนบทได้ง่ายขึ้น
แต่ตอนนี้กู้ซือกำลังกังวล เขาต้องคอยดูแลเธออย่างใกล้ชิด มิฉะนั้นหญิงสาวคนนี้อาจจะเลือกเส้นทางผิด
กู้ซือเป็ห่วงสภาพจิตใจของถงฮั่ว จึงให้เธออยู่ที่ห้องทำงานเพื่อพูดคุยกันนานมาก
ถงฮั่วก็ส่งสัญญาณคลุมเครือไปให้เขาสำเร็จ ว่าเธอยังคงใส่ใจกู้จินเยว่...
อีกด้านหนึ่ง หัวหน้าหน่วยเฉิงที่มาถึงชุมชนเพื่อรอประชุมอยู่นานแล้วกลับพบว่าการประชุมถูกเลื่อน จึงได้แต่นั่งสนทนากับหัวหน้าหน่วยคนอื่นไป รอให้หัวหน้าชุมชนคนใหม่มาประชุม
กู้ซือมองเวลา มันก็เกือบถึงเวลาแล้ว "เธออยู่ที่หน่วยหงหนิวใช่ไหม?"
ถงฮั่วกระพริบตาเล็กน้อย เธอยังไม่ได้บอกเลยว่าตัวเองอยู่หน่วยไหน แล้วเขารู้ั้แ่เมื่อไหร่?
"ใช่ค่ะ"
"เธอมีจักรยานหรือเปล่า?"
ถงฮั่วส่ายหน้า
ถงชุนชู่มาที่นี่แล้ว จักรยานของถงฮั่วจึงเอาออกมาไม่ได้
"หัวหน้าหน่วยเฉิงของพวกเธอกำลังประชุมที่ชุมชนตอนบ่าย ฉันจะไปทักทายเขา เธอกลับไปกับเขาเถอะ" กู้ซือสั่งการ
ถงฮั่วพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง "ขอบคุณอากู้!"
"ฉันจะไปประชุม เธอรอที่ห้องทำงานของฉันก่อน" กู้ซือกล่าว
ถงฮั่วมองตามกู้ซือจนออกไป หัวใจเต้นเร็วเล็กน้อย
ตามสถานะของเธอ เป็ไปไม่ได้ที่จะรู้ว่ากู้ซือกำลังจะมาทำงานที่ชนบท ดังนั้นที่อยู่ที่เธอทิ้งไว้ กู้ซือก็คงจะคิดว่าเป็เื่บังเอิญ
เป็ไปได้หรือไม่ว่าเป็เพราะที่อยู่ที่เธอทิ้งไว้ กู้ซือจึงเลือกชุมชนหลงผิง?
เมื่อความคิดนี้เกิดขึ้น ความสุขที่ซ่อนเร้นก็ผุดขึ้นในใจ
ั้แ่เล็กจนโตเธอไม่เคยถูกใครเลือก ไม่เคยได้รับความรัก พ่อแม่ไม่เคย สามีไม่เคย ลูก ๆ ก็ไม่เคย
เขาคงมาที่ชุมชนหลงผิงเพราะเธอหรือ?
ในขณะนั้น ดวงตาของถงฮั่วกำลังส่องประกายสดใส
50K
