บทที่ 1 ภรรยาที่ "ซื้อ" มา
เสียงระฆังดังกังวานจากทางเข้าหมู่บ้าน ชาวบ้านหย่งฮุยต่างก็ออกมาจากบ้านเพื่อรวมตัวกัน วันนี้เป็วันเก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ร่วงของกองผลิต ชาวบ้านหย่งฮุยทุกคนจะต้องมารวมตัวกันที่ทางเข้าหมู่บ้าน ถ้ามาสายจะไม่ได้รับการบันทึกคะแนนงาน
“สองคนนั้นจะตื่นกันตอนไหน? คิดว่าแต่งงานแล้วจะี้เีได้งั้นเหรอ? บอกตรงๆ เลยนะ ดูจากร่างกายของสวี่หรานแล้ว ไม่เห็นเหมือนคนที่จะทำงานบ้านเป็เลย แต่งเข้าบ้านมาก็คงี้เีเหมือนเดิม!” โจวจินฮวายืนด่าอยู่หน้าบ้านั้แ่เช้าตรู่ คนอื่นเขาออกไปทำงานกันหมดแล้ว แต่สองหนุ่มสาวยังนอนอยู่บนเตียง ไม่รู้จักอายบ้างหรือไง!
น้าจ้าวสูบบุหรี่พลางพูดว่า “เธอจะไปยุ่งอะไรกับเขา? คนเขาเพิ่งแต่งงานกัน วันนี้อยากจะพักสักวันจะเป็ไรไป? อย่าไปอิจฉาเขาเลย ใครจะไปเหมือนลุงใหญ่เขาล่ะ หาเงินเก่ง ถึงได้ให้หลานแต่งงานกับสาวในเมืองได้!” หนุ่มๆ ในหมู่บ้านหากสามารถแต่งงานกับสาวในเมืองได้ ถือเป็เื่ที่มีหน้ามีตาอย่างมาก!
โจวจินฮวาชี้หน้าน้าจ้าวแล้วพูดว่า “แกจะไปเดือดร้อนแทนเขาทำไม? ถ้าลุงใหญ่เขาดีกับหลานๆ ทำไมไม่เลี้ยงดูหลานๆ ไปเลยล่ะ? เอาหลาน ทั้งสามคนมาฝากไว้ที่นี่ทำไม? เขาก็แค่โยนภาระมาให้พวกเราเท่านั้นแหละ!”
“แล้วคะแนนงานที่เหยียนฮ่าวหามาได้ เธอไม่ได้ใช้หรือไง? ที่ซื้อนั่นซื้อนี่ ไม่ใช่เงินของเขาหรือไง? เธอบอกว่าเขาเป็ภาระ แต่เธอก็ยังเอาเปรียบเขาอยู่นั่นแหละ!” น้าจ้าวเป็คนคิดเลขเร็ว เมื่อก่อนเขาขาเจ็บ หาเงินไม่ได้ โจวจินฮวาก็ี้เี ทั้งบ้านต้องอาศัยคะแนนงานของเหยียนฮ่าวในการดำรงชีวิต ตอนนี้โจวจินฮวายังกล้าพูดแบบนี้อีก!
“แล้วน้องๆ ของเขาก็ไม่ต้องกินไม่ต้องใช้หรือไง? เงินที่ฉันใช้ไป ก็เลี้ยงดูพวกเขาทั้งสามคนเหมือนกันนั่นแหละ! ฉันว่าพวกเขาอยู่ด้วยกันได้ไม่นานหรอก ตอนที่พวกเขามาถึงเมื่อวานนี้ เ้าสาวยังโดนมัดมาอยู่เลย!”
ถ้าเต็มใจที่จะแต่งงาน ทำไมถึงต้องมัดมาด้วยล่ะ? ถ้าไม่เต็มใจ สักวันก็ต้องเลิกกัน เงินที่ลุงใหญ่เขาลงทุนไปก็คงสูญเปล่า ม้าแบบไหนก็ต้องคู่กับอานแบบนั้น คนบ้านนอกก็ต้องแต่งงานกับคนบ้านนอก แต่งงานกับสาวในเมือง พวกเขาจะทนกับคนบ้านนอกอย่างพวกเราได้ยังไง?
น้าจ้าวรีบบอกให้โจวจินฮวาหุบปาก บ้านช่องก็ยิ่งแคบๆ ถ้าคนอื่นได้ยินเข้า มันจะไม่งาม ภรรยาของเขาเป็คนยังไง ตัวเขาย่อมรู้ดีที่สุด ได้แต่ทำใจ
อีกด้านหนึ่ง สวี่หรานที่นั่งอยู่บนเตียงก็เอามือกุมขมับ ั้แ่เมื่อวาน สมองของเธอก็ว่างเปล่า คิดมาทั้งคืน แค่อยากรู้ว่าทำไมตัวเองถึงมาอยู่ที่นี่ได้?
สวี่หราน ผู้เชี่ยวชาญด้านพฤกษศาสตร์ที่เพิ่งกลับมาจากต่างประเทศ ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์อย่างรุนแรง พอเธอรู้สึกตัวขึ้นมา เธอก็มาอยู่ที่นี่แล้ว มองไปที่ปฏิทินบนผนังที่เหลือกระดาษอยู่ไม่กี่แผ่น เธอก็ยังไม่อยากจะเชื่อ ที่นี่คือหมู่บ้านเล็กๆ แห่งหนึ่งในปี 1980
เธอเป็นักศึกษาที่จบจากมหาวิทยาลัยชื่อดัง เนื่องจากผลการเรียนวิชาพฤกษศาสตร์ของเธอโดดเด่นมาก สถาบันวิจัยต่างประเทศหลายแห่งต่างก็ยื่นข้อเสนอเงินเดือนสูงให้กับเธอ แต่เธอก็ไม่สนใจ กลับเลือกที่จะกลับประเทศ ตอนนี้ ความสามารถทั้งหมดของเธอยังไม่ได้ใช้เลย จู่ๆ ก็ย้อนเวลากลับไปสี่สิบปีก่อน มาอยู่ในยุค 80!
“คุณใจเย็น ๆ นะ วางกรรไกรลงก่อน...” เหยียนฮ่าวเอามือกุมแขน เมื่อกี้เขาแค่แก้เชือกให้เธอ แต่ไม่รู้ว่าเธอไปเอากรรไกรมาจากไหน จู่ๆ ก็เอามาเฉือนแขนเขา เสื้อไหมพรมของเขาโดนกรีดจนเป็รอย เธอก็ออกแรงไม่เบาเลย
เขาบอกกับลุงใหญ่ไปนานแล้วว่า ไม่ต้องช่วยเขาหาภรรยาตอนนี้เขายังต้องอาศัยคนอื่นอยู่ แค่มีชีวิตอยู่รอดไปวันๆ ก็บุญแล้ว จะไปเอาเปรียบผู้หญิงแบบนั้นได้ยังไง อีกอย่าง การแต่งงานแบบ "สินสอดแลกภรรยา" ไม่ใช่สิ่งที่เขา้า ตอนนี้การแต่งงานแบบคลุมถุงชนมันผิดกฎหมาย ถึงเขาจะแต่งงาน เขาก็อยากแต่งงานกับคนที่รู้ร้อนรู้หนาว ไม่ว่าจะเป็ผู้หญิงในเมืองหรือไม่ เขาก็ไม่ได้รังเกียจ
สวี่หรานเงยหน้าขึ้นมองผู้ชายที่นั่งอยู่ที่มุมห้อง เมื่อวานตอนที่เธอรู้สึกตัว เธอก็โดนมัดอยู่ ปากก็ถูกปิดแน่น ถ้าไม่ใช่เพราะความทรงจำของเ้าของร่างเดิมผุดขึ้นมาเป็ระยะๆ เธอคงคิดว่าตัวเองถูกหลอกขายไปแต่งงานกับตาแก่ที่ไหนสักแห่งแล้ว!
“ฉันอนุญาตให้แกพูดหรือไง?!” สวี่หรานยังคงถือกรรไกรไว้ ตอนนี้เธอถูกบังคับให้มาที่นี่ มองใครก็เหมือนคนร้ายไปหมด ถ้าเขาคิดจะทำอะไร เธอจะเอา กรรไกรแทงเขาจริงๆ ด้วย!
15K
