"อีกสิบห้านาที เที่ยงคืน
ก็ยังไม่รู้ ว่าเธออยู่ไหน
หากมีใครรู้จริงจริง
ช่วยบอกฉันทีได้ไหม
เป็ห่วงเธอ คิดถึงเธอ
สุดที่รัก ของฉันคืนนี้เธออยู่ไหน
สุดที่รัก ของฉันไม่รู้ไปกับใคร
ได้แต่รอ... คอยเรื่อยไป ไม่รู้จะมาเมื่อไร
ก็ได้แต่หวังที่ รักฉันคงกลับมา"
"นี่เขาร้องเพลงนี้ให้ฉันรึเปล่านะ? " กรีนคิดในใจด้วยเสียงหัวเราะขมขื่น ยกแก้วสีอำพันขึ้นดื่ม เมื่อมองไปรอบๆ
คงมีแต่เธอที่หมดอาลัยตายอยากที่นี่
รู้สึกไม่มีความสุขสักนิด ทั้งๆ ที่เสียงหัวเราะ เฮฮาอึกทึกล้อมรอบตัวไปหมด แต่เหมือนกำลังเยาะเย้ยมากกว่า เมื่อต้องนั่งโดดเดี่ยวในคืนข้ามปีแบบนี้
ไม่น่าออกมาเลยจริงๆ อิจฉาคนมีคู่ชะมัด! กรีนคิดอย่างน้อยใจ
ปีนี้คงจะจบปีไปด้วยความเดียวดายเหมือนปีก่อนๆ ถ้าไม่มีเสียงหนึ่งที่ดังขึ้นใกล้ๆ
" ขอทำลายความเศร้านิดนึงได้มั้ยครับ"
"ทำลายมันให้หมดเลยไม่ได้เหรอคะ ถ้าทำได้ทำไมต้องทำนิดเดียว? " กรีนตอบออกไปเมื่อเห็นรอยยิ้มโปรยเสน่ห์มาให้ และยอมรับว่ามันก็มีเสน่ห์จริงๆ
"ขอขนาดนั้นก็คงต้องนั่งแล้วละครับ " เสียงตอบรับพร้อมกับรอยยิ้มของเขาทำให้กรีนรู้สึกว่าเขากำลังสนุกที่เธอไม่ปฏิเสธ พร้อมกับแก้วเหล้าที่ยื่นมาตรงหน้า
" ถ้าชนต้องหมดนะ ไม่หมดห้ามชน" กรีนบอกเขาไปด้วยความรู้สึกนึกสนุก ผู้ชายก็หวังสนุกกับผู้หญิงทุกคนนั่นแหละ กรีนคิดอย่างเจ็บใจ แต่ก็ยังตามน้ำ
" กลัวที่ไหน" เต้ตอบพร้อมกับเอาก้นแก้วมาชนแก้วของกรีน แล้วยกกระดกรวดเดียวหมดแก้วให้ดู
กรีนจึงทำได้แค่หัวเราะ และยกตามเมื่อเขาเอาจริง
" หมดแล้วก็กลับโต๊ะคุณได้แล้ว" กรีนบอกออกไปตรงๆ เพราะไม่ได้คิดอยากยุ่งกับใครทั้งนั้นคืนนี้
"รีบไล่จัง ให้ผมเลี้ยงเหล้าคุณหน่อยสิ" เต้ยังตื้อต่อ
"ฉันมีแฟนแล้ว" กรีนตอบออกไปเพื่อตัดบท หันไปมองเวทีเพื่อไล่เขาทางอ้อม แต่คำตอบของเขาก็ทำให้กรีนต้องหันกลับมามองหน้าเขา
"ผมก็มีแล้วเหมือนกัน"
"แล้วไม่ไปอยู่กับแฟนคุณละคะ! " เสียงขุ่นเคืองไม่รู้โกรธแทนแฟนเขามาก หรือเข้าใจความรู้สึกคนที่รอดีก็ไม่รู้เหมือนกัน จึงทำให้กรีนะเิอารมณ์ใส่เขาและสีหน้าบึ้งตึง
"พึ่งถูกทิ้งมา"
ความกรุ่นโกรธเมื่อครู่เปลี่ยนแทบไม่ทัน เมื่อรู้ว่าเขาหนักกว่าเธอ จึงแก้เก้อด้วยการยกแก้วเหล้าขึ้นดื่ม
"ผมชื่อเต้ แล้วคุณละ"
"กรีน" กรีนตอบออกไปห้วนสั้น เพราะแววตาเศร้าที่เธอพึ่งสังเกตเห็นนั่น เลยทำให้ยอมคุยกับเขาต่ออีกสักหน่อย
"พวกเพื่อนๆ ผมสั่งให้ผมหาคนคุยใหม่ แล้วลงรูปโชว์ให้ผู้หญิงคนนั้นดูว่าผู้ชายอย่างผมก็เลือกได้" เต้บอกกรีน พร้อมกับหันหน้าไปทางโต๊ะที่มีเพื่อนๆ เขานั่งอยู่
มีทั้งผู้หญิงผู้ชายประมาณ 5 คนได้ เพราะมันมืดจนกรีนไม่ค่อยแน่ใจ
กรีนเห็นทุกคนที่มองอยู่ และชูแก้วทักทายมา จึงส่งยิ้มและโค้งศีรษะกลับไปก่อนจะหันมามองหน้าเต้ ทุกคนในโต๊ะนั้นดูดี รวมถึงตัวเขาด้วย น่าจะรุ่นเดียวกันกับเธอ
กรีนรู้สึกขำมากกว่าเชื่อ เพราะสาววัยใสในผับนี้มีตั้งเยอะ แต่เขาเลือกมานั่งกับสาวทึนทึกในชุดทำงาน แถมมีเ้าของอย่างเธอ? ไม่สมเหตุสมผลเลยสักนิด
"นายชอบของแปลกงั้นเหรอ? "
"ถ้านั่นหมายถึงเธอ ก็คงใช่" เต้ตอบพร้อมกับยกมือเรียกพนักงานเสริฟ สั่งเครื่องดื่มมาอีกชุด มองหน้าตาบึ้งตึงของคนตรงหน้าขำๆ คงจะเคืองที่เขายอมรับว่าเธอแปลก
"แปลกสำหรับฉัน ความหมายคือน่าสนใจมากกว่าทุกคนในคืนนี้" เต้ส่งยิ้มให้กรีนจนตาหยี รู้สึกสนุกที่ได้แกล้งเธอ
"สาวๆ พวกนั้น พร้อมให้นายมากกว่าถ่ายรูปอีกนะ อย่ายุ่งกับฉันเลย" กรีนส่ายหน้า บอกปัดเต้ ทั้งอยากคุยต่อและไม่อยากคุย แต่ก็เลือกจะปฏิเสธ เพราะไม่อยากวุ่นวาย
"นั่นเป็เหตุผลที่ฉันเลือกเธอ กรีน" เต้ตอบพร้อมกับเลื่อนแก้วเครื่องดื่มที่ชงแล้วมาให้
"พวกนั้นดูเหมือนของชั่วคราวมากเกินไป"
กรีนสบตาเขานิ่ง คำพูดของเขาทำให้เธอรู้สึกเหมือนตัวเองดูดีมีราคายังไงก็ไม่รู้ แม้ไม่รู้ว่าเขาจริงใจรึเปล่า แต่กรีนก็รู้สึกดีไปแล้ว หรืออาจจะเป็เพราะกำลังโหยหาคำนี้อยู่ก็ได้ เพราะสถานะของเธอกับพงษ์ก็คงเหมือนของชั่วคราวเหมือนกัน เมื่อเขามาแล้วก็ไปทุกที
" แต่ถ้าเธอกลัวจะมีปัญหากับแฟนเธอ เราก็แค่นั่งดื่มกันไปจนร้านปิดก็พอ ผมไม่อยากถูกพวกเพื่อนๆ บังคับไปหาคนคุยใหม่" เต้ยกแก้วขึ้นชน ขยับเข้าพูดใกล้ขึ้นอีก เมื่อเสียงเพลงดังขึ้นอีกครั้ง
กรีนยกแก้วขึ้นดื่ม ที่เต้พูดมาทำให้กรีนได้คิด
กลัวมีปัญหายังงั้นเหรอ?
ใช่! เธอเป็คนที่กลัวจะมีปัญหามาตลอดเลยไม่กล้าโวยวาย ในขณะที่พงษ์ ไม่สนใจเธอด้วยซ้ำ จวบจนตอนนี้ เขาจะแคร์มั้ยว่าเธอไปกับใคร อยู่ที่ไหนในคืนข้ามปีแบบนี้?
ขนาดเธอโทรไปเขายังไม่ค่อยตอบเธอเลย มัวแต่คุยกับเพื่อน
ชีวิตเขา เพื่อนสำคัญเสมอ
" แค่ถ่ายรูป ทำไมจะไม่ได้ละ" กรีนจึงตอบพร้อมกับยกแก้วชนเขา
"ขอฉันลงรูปนายด้วยได้มั้ยล่ะ" ความ้าเรียกร้องความสนใจของฉันก็เริ่มทำงานบ้าง
"งั้นขอหลายรูปหน่อยนะ" เต้ยิ้ม ไม่ปฏิเสธ
เต้ขยับเข้าถ่ายรูปเซลฟี่กับกรีน ถ่ายไปเลือกไป หลายรูปมากจนขยับชิดกันโดยปริยาย เพราะอยากให้มันดูสมจริง จนได้รูปที่พอใจ ต่างคนก็ต่างเลือกรูป
เต้ส่งรูปให้กรีน แล้วเขาก็โพสทันที กรีนจึงกดโพสไปบ้าง
หลังจากกดไปแล้ว ความคิดของกรีนก็ค้างไปชั่วครู่ เมื่อกำลังคิดว่า ถ้าพงษ์เห็นจะเป็ยังไง?
ถ้าเขาโกรธละ?
"ไปเต้นกัน" จังหวะเพลงเร็วดังขึ้น เต้ก็ลากกรีนออกไปเต้น มือถือจึงถูกเก็บไว้ในกระเป๋าไม่ได้สนใจอีก
ท่าเต้นแข็งๆ ของเต้ทำเอากรีนขำไม่หยุด รวมถึงสายตาคนข้างๆ แต่เขาก็ไม่ได้สนใจ รอยยิ้มที่ส่งมา ทำให้กรีนรู้สึกสนุกไปด้วย
กรีนเต้นกับเขาจนความมึนในตัวเหมือนจะบรรเทาลงไปนิดนึง
พอถึงเพลงช้า เต้ก็รวบกรีนเข้ามาในวงแขนหลวมๆ และโยกเบาๆ ตามจังหวะ ท่าทีเป็ธรรมชาติของเต้ ทำให้กรีนไม่ปฏิเสธ จนกระทั่งกอดหลวมๆ กลายเป็กอดแแ่
"เธอมีแฟนแล้วจริงๆ เหรอ" เต้ถามชิดหูของกรีน แต่มันเหมือนคำพูดลอยๆ มากกว่า ้าคำตอบ
กรีนจึงไม่ได้ตอบอะไร หลับตาซบลงบนบ่าเขา และโยกตามจังหวะไปเรื่อยๆ ความอบอุ่นของเขา ทำไมผู้หญิงคนนั้นถึงยังไม่พอใจนะ?
กรีนคิดอย่างเสียดาย ถ้าพงษ์ทำกับเธอแบบนี้บ้างก็คงจะดี
"กรีน ฉันชอบเธอ"
จู่ๆ เต้ก็พูดอะไรแปลกๆ ออกมา ทำให้กรีนต้องดันตัวออก แต่เขาไม่ได้ปล่อย จึงทำให้กรีนได้แค่เอนตัวออกและมองเขา ตั้งใจจะโวยวาย
ริมฝีปากร้อนๆ ทับลงมา ไม่ทันตั้งตัว มือที่อยู่ตรงหน้าอกยันเขาออกอย่างใ แต่อ้อมแขนของเขา ขยับตรึงแผ่นหลังและท้ายทอยกรีนไว้แน่นจนไม่หลุด
หัวใจกรีนเต้นโครมคราม เมื่อริมฝีปากของเขาบดเบียดชิดบังคับให้เธอเปิดริมฝีปากรับลิ้นของเขา
มันวาบหวามจนกรีนแทบจะลืมไปแล้วว่าอยู่กลางฟลอร์ ความนุ่มนวลแต่ร้อนแรงของเขาทำให้กรีนปฏิเสธไม่ได้ ร่างกายโอนอ่อนไปกับััของเขา จนเขาผละออก และรวบกรีนไว้กับอกอีกครั้ง และกรีนก็ซบอยู่แบบนั้นอึ้งๆ
"ฉันชอบเธอจริงๆ นะ" เสียงกระซิบนั่นทำให้ใจที่สั่นอยู่แล้ว สั่นขึ้นอีก ไม่รู้จะพูดอะไร กรีนจึงเลือกที่จะเงียบ ไม่ได้เชื่อในคำพูดพวกนี้สักนิด
"เดี๋ยวสิ! จะพาฉันไปไหน? " จู่ๆ เต้ก็ลากกรีนออกมาจากฟลอร์และลากเลยโต๊ะที่เรานั่งไป
"หาเพื่อนๆ ผม"
"ไม่! " กรีนขืนตัวไว้ แต่ก็ไม่สู้แรงเขา และมือที่จับมือเธอแน่น ทำให้กรีนรู้สึกว่าเขาจริงจังจนเริ่มกังวล
"ฉันกลับก่อนนะ กรีนง่วงแล้ว" เต้บอกเพื่อน โดยโยนข้ออ้างมาที่กรีนอย่างงงๆ เธอไปง่วงตอนไหนกัน?
เต้พูดจบก็ลากกรีนออกมานอกร้าน ข้างนอกไม่ค่อยมีคน คงเพราะเข้าไปแออัดกันข้างในหมดแล้ว กรีนจึงสะบัดมือออก
"จะไปไหน ฉันไม่ไปกับนาย"
"ฉันไม่ทำอะไรเธอหรอก แค่อยากพาไปที่ที่หนึ่ง" เต้ตอบ พร้อมกับจับมือกรีนไว้เหมือนเดิม
2K
