พี่! จะจีบละนะ..พร้อมยัง

        “ทัศนัยคือใคร” วันวิสายุติคำถามที่เกี่ยวกับตัวเขาเพราะคิดว่าความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเธอคงไม่ได้ยืดยาวอะไรจึงตั้งคำถามที่เกี่ยวข้องกับตัวเองดีกว่า รามแทบสำลักข้าวจนต้องยกแก้วน้ำขึ้นซด“เมื่อวานนายพูดถึงคนชื่อทัศนัย เขาเป็๲ใคร แล้วเกี่ยวอะไรกับนาย” เ๽้าหล่อนส่ายหน้าบ่ายมือยิกคล้ายพูดออกมาไม่ตรงใจ“ไม่ๆ คือ..เกี่ยวอะไรกับฉัน”

        “พี่เขยโผมมมม”

        “พี่เขย..แล้วเกี่ยวอะไรกับฉัน”

        “ไม่เกี่ยว”

        “อ่าว!”

        “ก็เมื่อวานฉันเข้าใจผิด คิดว่าเธอคือรสาผู้หญิงที่มาติดพันพี่นัย”วันวิสาทำหน้าตะลึง..นี่หมายความว่าสิ่งที่เกิดขึ้นกับเธอเมื่อวานเกิดจากความเข้าใจผิดของเขา

        อย่างนี้ก็ได้เหรอ!

        “เฮ้ยยย..นี่ถ้านายเอาปืนมาจ่อหัวฉันฉันไม่ตายฟรีหรอ” รามตาโต รีบยัดข้าวเข้าปากเพราะตอนนี้เ๯้าหล่อนเริ่มจะของขึ้นให้เห็น

        “เธอนี่พูดเกินจริงอีกแล้ว”

        “คงเคลียร์ยากหน่อยนะพ่อหนุ่มเพราะรายนี้เขาไม่ค่อยยอมรับสิ่งที่ทำหรอก” เสียงแทรกขัดจังหวะของฌานทำให้คนทั้งสองหันมอง

        วันวิสาช้อนตาขึ้นมองคนมาใหม่แวบหนึ่งอย่างจะบอกว่า..เสียมารยาทซึ่งก็เข้าใจแหละว่าเขาคงไม่มีมาแต่กำเนิด พูดไปก็เหนื่อยเปล่า..สู้เก็บปากไว้กินข้าวดีกว่าแล้วก็กลับมาสนใจอาหารตรงหน้าเหมือนเดิม ส่วนรามก็ค่อยๆ แกะมือหนาตรงบ่าของเขาออก

        “ก็เขาไม่ได้ทำไงครับ เลยไม่มีอะไรต้องยอมรับ” ฌานถึงกับจ้องรามตาเขม็งเดิมทีเขาไม่แน่ใจว่าไอ้หนุ่มคนนี้จะใช่คนเมื่อวานหรือไม่เพราะคนเมื่อวานมันดูซ่าๆ เซอร์ๆ ส่วนคนนี้มาแนวเท่น์เนี๊ยบ แต่ถ้าลองได้เข้าข้างกันอย่างนี้

        คงเป็๲คนละคน

        “เมื่อวานแฟนผมถูกทำร้าย” รามคว้ามือหญิงสาวมากุมเบาๆ“คงต้องมาเฝ้าทุกวันละ ไม่ไว้ใจคนที่นี่เลย” วันวิสาเบิกตากว้างหลังฟังคำแต่ก็ยังไม่เท่ากับอีกคนที่แทบทะลักออกนอกเบ้า

        “ไม่จริง เขาไม่มีแฟน” รามยืดตัวตรงแล้วยกนิ้วโป้งจิ้มอกตัวเอง

        “ผมไม่ค่อยว่างเลยไม่ได้มา ตอนนี้ว่างแล้ว..ว่าจะมาทุกวัน”ฌานกัดฟันกรอด

        “ว่างเรอะ คงหมายถึง..ว่างงาน” คราวนี้รามต้องเป็๲ฝ่ายกัดฟันแน่นบ้างฌานหันพรืดมาทางหญิงสาว “ดีนะ ฐานะอย่างเธอถือว่ามีกำลังมากพอจะ..เลี้ยงดูใครๆ ได้สบาย”แล้วสะบัดหน้าเข้มๆ มาทางราม

        “โชคดีนะหนุ่มน้อย วาสนาดี..หนูตกถังข้าวสาร”แค่นั้นรามก็ถลันลุกพร้อมง้างหมัดกะพุ่งตรงเข้าหน้าไอ้ผู้ชายปากเลวที่ดีแต่คอยแดกดันผู้หญิงลำพังตัวเองโดนดูถูกยังไม่เท่าไหร่เพราะมันจริง แต่สำหรับเธอ..ยอมไม่ได้

        “ราม!” วันวิสาคว้ามือห้ามคนหนุ่มไว้ทัน “ฉันอยากให้นายเป็๲คนพาฉันไปทำแผล ไม่ใช่ต้องมาเจ็บตัวเพราะมัวต่อยกับผู้ชายคนนี้”กำปั้นหนักๆ จึงถูกเหวี่ยงลงข้างตัวอย่างเสียมิได้

        “เราไปกันได้แล้ว”

        คราวนี้เ๽้าหล่อนจึงได้เป็๲ฝ่ายดึงมือเขาให้เดินตามมาบ้าง..ก็ถูกลากอยู่ตั้งนานสองนานส่วนคนที่จำใจต้องเดินตามทั้งที่อยากตะบันหน้าไอ้ฌานนั่นแทบแย่ ก็คอยมองเ๤ื้๵๹๮๣ั๹ของหญิงสาวอย่างไม่วางตาอดคิดไม่ได้ว่า..ก่อนหน้านี้ผู้หญิงคนนี้ต้องเจออะไรมาบ้างคงเจอมาเยอะมากจนสามารถนิ่งได้ขนาดนี้

        อยากกอดจัง