ตอนที่20 ปมแค้น
“เ้านายแน่ใจหรือครับว่าจะกลับไปที่เกาะมิยาจิม่า”
“ฉันต้องกลับไป”
ไรอัลมองเข้าไปในห้องกระจกซึ่งเขากักขังผู้หญิงที่ช่วยมาจากพวกยากูซ่ากลุ่มนากามุระ เธออ้างว่าชื่อเจน ทั้งที่รูปร่างหน้าของหญิงสาวละม้ายคล้ายทายาทแห่งตระกูลทากาฮาชิ ราวกับโคลนนิ่งออกมาจากคนเดียวกัน ทว่าสิ่งที่น่าประหลาดใจสำหรับเขาก็คือแววตาของเจน มันไม่ใช่แววตาของคุณหนูคิโยมิที่เขาเคยรู้จัก
“มันอาจจะเป็กับดักก็ได้นะครับ ผู้หญิงคนนี้อาจเป็นกต่อของฝ่ายศัตรู”
ไรอัล เฮนเดอร์สันหลับตาระบายลมหายใจออกช้าๆ สิ่งที่เจคอบคาดการณ์อาจเป็ไปได้อย่างแน่นอน แต่เขาก็ไม่มีทางเลือกมากนัก เหตุการณ์บนเกาะมิยาจิมาเมื่อสิบปีก่อนซึ่งเกิดกับตระกูลทากาฮาชิเป็เื่ที่รบกวนจิตใจของเขามาตลอด เขาถูกตราหน้าว่าเนรคุณทรยศต่อผู้ช่วยชีวิตกลายเป็บุคคลอันตราย ที่แทบทุกคนบนเกาะแห่งนั้นหมายเอาชีวิตเพื่อชำระแค้น
“ถึงที่นั่นเป็นรกฉันก็ต้องก็ไป เจคอบ”
“เข้าใจแล้วครับ” เจคอบตอบสั้นๆ มันไม่อาจหาเหตุผลมาคัดค้านการตัดสินใจของผู้เป็เ้านายได้อีก ไรอัล เฮนเดอร์สันเป็ชายผู้เด็ดเดี่ยว องอาจไม่เคยเกรงกลัวต่อสิ่งใด
“ผมจะไปเตรียมรถให้นะครับ”
ไรอัลโบกมือ
บอดี้การ์ดคนสนิทหันหลังเดินออกจากประตูห้องไปเงียบๆ ไรอัลหันไปยังห้องกระจก เจนยังนั่งนิ่งอยู่ปลายเตียง นิ่งราวกับรูปสลักและสิ่งที่น่าใจหายสำหรับเขาคือเธอเหมือนกับหญิงสาวที่ไร้หัวใจ เขาเพิ่งประมวลเื่ราวที่เกิดขึ้นทั้งหมดจนกระจ่างได้ไม่ถึงชั่วโมง ว่าการปะทะกันระหว่างหญิงสาวกับกลุ่มของซามูไรตระกูลนากามุไรนั่นเป็หนึ่งในแผนการเพื่อล่อเขาออกมา เธอยอมเอาตัวเองเข้าเสี่ยงเพียงเพื่อ้าหาตัวเขา หลังจากใช้ความพยายามอยู่นานก่อนหน้านี้ซึ่งไรอัลก็รู้ตัวมาโดยตลอด เขามักจะนำเธออยู่หนึ่งก้าวเสมอ จนกระทั่งพลาดท่าเมื่อเธอบุกเข้าไปในผับใต้ดินคืนนั้น
เจน้าพบเขาเพื่อจุดประสงค์บางอย่าง จุดประสงค์ซึ่งแตกต่างกับที่เขาคาดเอาไว้ในตอนแรก
ชายหนุ่มผลักประตูเข้าไปด้านใน
“ตัดสินใจเหรอยัง” หญิงสาวเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบมองตามไรอัลจนเขานั่งลงบนโซฟาไม่ห่างจากเธอมากนัก
“ถ้าฉันปฏิเสธล่ะ” ชายหนุ่มหยิบบุหรี่ขึ้นมาคาบไว้ในปาก ก่อนจะมีเสียงดังจากซิปโป้สีทองฝังเพชรพร้อมกับประกายไฟสีส้มอมแดง
“ฉันก็จะฆ่าแกซะ ด้วยดาบเล่มนั้น” เจนปรายตามองไปยังดาบคู่กายของเธอบนโต๊ะเบื้องหน้าของชายหนุ่ม ไม่มีสิ่งใดบ่งบอกจากหญิงสาวว่าคำพูดของเธอเป็การสัพยอกแม้แต่น้อย
“น่าตื่นเต้นดี” ไรอัลพ่นควันสีเทาระบายออก ริมฝีปากหยักหนายกยิ้มล้อเลียน
“ฉันไม่ได้พูดเล่น”
“ฉันรู้ ใครๆ ก็อยากให้ฉันตายด้วยกันทั้งนั้น หากหนึ่งในคนพวกนั้นมีเธอรวมอยู่ด้วยก็คงไม่แปลกนัก” ไรอัลยกขาขึ้นไขว่ห้าง วางแขนลงตามแนวพนักโซฟา
“ฉันพนันได้เลยว่าแกต้องยอมกลับไปเกาะมิยาจิม่ากับฉันแน่”
เจนลุกยืนขึ้น “ตอนนี้แกคงอยากรู้จนตัวสั่นแล้วสินะว่าฉันเป็ใคร และเกี่ยวข้องอะไรกับตระกูลทากาฮาชิ”
ชายหนุ่มชี้มือข้างที่คีบบุหรี่ไปยังหญิงสาว
“นั่นก็เป็สาเหตุหนึ่งที่ฉันยังไม่ฉีกร่างเธอออกเป็ชิ้นๆ ไงละ… เจน”
“แกเป็ผู้ชายที่น่าสนใจที่สุดเท่าที่ฉันเคยพบมา ไรอัล เฮนเดอร์สัน” หญิงสาวเดินมาหยุดตรงหน้าของไรอัล “ตกลงว่าเราจะเดินทางไปเกามิยาจิม่ากันเมื่อไหร่”
“วันพรุ่งนี้่สาย เราจะออกเดินทางกัน”
“อย่าลืมเงื่อนไขของฉันซะล่ะ ว่าแกจะต้องเดินทางไปกับฉันเพียงลำพังเท่านั้น”
ชายหนุ่มขยี้ก้นบุหรี่ลงบนจานแก้วใบเล็กๆ เงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวใบหน้าหล่อเหลายิ้มเย็นใส่ดวงตากลมโตของเธอ เขาแน่ใจเหลือเกินว่าแวบหนึ่งเห็นความวูบไหวในดวงตาคู่นั้น ก่อนจะเปลี่ยนเป็คมดุเช่นเดิม
“เจน…” ไรอัลลากเสียงยาว “เป็เธอต่างหากละที่ต้องควรจะกลัว ไม่ใช่ฉัน! หลายต่อหลายคนว่าฉันเป็ปีศาจ และเชื่อเถอะว่าอีกไม่นานเธอก็จะเห็นเหมือนคนพวกนั้น”
ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนประจันหน้ากับหญิงสาว ใบหน้าของทั้งคู่ห่างกันในระยะฝ่ามือกั้นเท่านั้น ลมหายใจอุ่นร้อนต่างสาดรดไปยังอีกฝ่าย หากไม่มีใครยอมหลบตา
“ฉันไม่รู้หรอกนะว่าอะไรทำให้เธอเป็แบบนี้” ไรอัลเหมือนจะพูดอะไรต่อ แต่เขาก็เลือกที่จะหยุดการสนทนากับเธอไว้เพียงเท่านี้ ชายหนุ่มหมุนตัวกลับเดินไปยังประตูห้อง
“รู้สึกเสียใจกับสิ่งที่ตัวเองทำลงไปงั้นสินะ แกไม่คิดว่ามันจะสายเกินไปหน่อยเหรอไง” น้ำเสียงเย็นะเืด้านหลังรั้งเท้าของเขาเอาไว้
“ฉันไม่มีหัวใจที่จะรู้สึกหวั่นไหวกับเื่ไร้สาระพวกนั้นหรอกนะ เธอควรจะรับพักผ่อนซะ” เสียงประตูปิดลงพร้อมกับเสียงด่าทออย่างหยาบคาย
“ไอ้คนสารเลว!!”
12K
