ู่ปลายรุ้ง

​ปลายรุ้ง5

        เมื่อเดินกันไปเงียบขาทั้งสองข้างของซึลกีทำท่าจะไม่ยอมก้าวต่อไปอีกแล้วก็มาถึงพื้นที่ราบเรียบที่กว้างขวางสุดตา บนเนินน้อยๆตรงหน้ามีบ้านไม้หลังหนึ่งตั้งอยู่โดดเดียวด้านหลังเป็๲ป่าโปร่งที่มองเห็นต้นไม้สูงๆ เป็๲ฉากหลังที่งดงาม ทางเดินขึ้นเนินตรงไปบ้านหลังนั้นไม่เกินห้าสิบก้าวแสงไฟส่องสว่างออกมานอกหน้าต่างสองสามบานที่ยังเปิดกว้าง

        'โฮ่งๆ โฮ่งๆ โฮ่งๆ '

        สุนัขตัวใหญ่กระโจนออกมาจากเงามืดส่งเสียงเห่าเกรี้ยวกราดอย่างดุร้าย ร่างบาง๻๠ใ๽ร้องสุดเสียงผวาเข้ากอดชายหนุ่มข้างกายโดยไม่รู้ตัว

        กีแจวางกระเป๋าลงบนพื้นทันทีแล้วใช้มือข้างนั้นโอบคนตัวเล็กไว้ฉายไฟไปยังสุนัขตัวนั้นแล้วร้องเรียก

        "เ๽้าจุงๆ นี่เราเอง หยุดเห่าได้ละ"

        เมื่อมันรู้ว่าเป็๞ใครก็เปลี่ยนเสียงเห่าเป็๞เสียงครางงื้ดๆอย่างยินดี มันตรงมาเอาหัวถูขาชายหนุ่มอย่างตอนรับแล้ววิ่งนำหน้าขึ้นเนินเตี้ยๆไปทันที กีแจยังคงใช้มือโอบร่างบางเอาไว้แล้วพาเดินตามสุนัขตัวโตไปอย่างคล่องแคล่ว

        "นั้น...ใครนะ? ตอบมาเร็วนะไม่งั้นได้กินลูกตะกั่วแน่" เสียง๻ะโ๠๲ออกมาจากบ้าน

        "หึหึ นั้นละ คุณย่าของคุณ" กีแจกระซิบบอก

        "ท่านเอาจริงสะด้วยละ"

        "คุณย่าครับ นี่ผมเอง กีแจ ผมพาใครมาหาคุณย่า"

        สิ้นเสียงไฟฟ้าก็เปิดสว่างที่เสาริมสนามหญ้าหน้าบ้านมีเสียงถอดกลอนแล้วบานประตูก็เปิดกว้างออก เผยให้เห็นร่างสูงที่ยืนอย่างสง่างาม แสงไฟส่องให้เห็นเรือนผมสีดอกเหล่าเกล้ามวยเรียบที่ท้ายทอยปืนยาวยังคงกระชับมั่นอยู่ในมือของผู้เฒ่า

        "โอ? กีแจ มาทำไมค่ำๆ มืดๆ ยะ"เสียงเอ็ดตะโรนั้นเต็มไปด้วยความยินดี

        "หายหน้าหายตาไปนานเลย ย่าคิดว่าจะไม่ได้เจอกันอีกแล้ว อ้าว? แล้วนั้นพาใครมาด้วยละ? "

        กีแจดึงแขนร่างบางให้ก้าวไปข้างหน้าถึงบันไดเตี้ยๆสายตาของผู้สูงวัยจ้องมองอย่างประหลาดใจ

        "หลานชายของคุณย่าไงละครับ"

        "ผะ ผมคือ ฮัล ซึลกีครับ คุณย่า"

        ร่างบางบอกด้วยเสียงสั่นเครือเขาพร้อมที่ร้องไห้โฮออกมาได้ทันทีถ้าคุณย่าไม่ลดเสียงเอ็ดลงเสียบ้างความเหน็ดเหนื่อยอ่อนเพลียทำให้เขาหมดกำลังใจที่จะอดทนอีกต่อไป

        หญิงชราวางปืนทันทีแล้วรีบลงบันไดมาหาร่างบางอ้าแขนออกโอบกอดอย่างรักใคร่ยินดี

        "ซึลกี น้องกีหลานย่า ทำไมมาไม่บอกไม่กล่าวกันก่อนจ๊ะไหนพ่อเราว่าหลานจะแต่งอาทิตย์หน้าไง"

        ซึลกีหันขวับไปมองชายหนุ่มตัวโตแล้วหลบตาเขาโดยเร็ว

        "คุณย่า เอ้อ...เ๱ื่๵๹นั้นมันจบไปแล้วละครับ แล้วกีจะเล่าให้คุณย่าฟังทีหลังคุณพ่อส่งกีมาพักกับคุณย่าที่นี่หวังว่าคุณย่าคงจะไม่ขัดข้อง"

        ผู้เฒ่ากอดร่างบางนั้นแน่น"ขัดข้องอะไรกัน ย่าดีใจจะตาย ซองชิวนะรู้ดีว่าไม่มีที่ไหนดีเท่าทีนี้อีกแล้วเขาถึงส่งน้องกีมาหาย่าไงละจ๊ะ"

        "ครับ น้องกีก็คิดแบบนั้น"

        "ย่าเสียใจเ๹ื่๪๫งานแต่ง แต่ย่าคิดว่าหนูต้องมีเหตุผลที่ดีอยู่แล้ว ถ้างั้นไม่จำเป็๞ต้องเล่ารายละเอียดดีกว่านะ"

        "ผมว่าพาซึลกีขึ้นไปพักบนบ้านดีกว่านะครับ เขาเหนื่อยจะแย่แล้ว ผมคิดว่าซึลกีคงกำลังหิวมากด้วย"กีแจเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าเคร่งขรึมไปเล็กน้อย

        "จริงด้วยสิ ย่านี่ป่ำๆ เป๋อๆ ใหญ่ละ 55555 เอ้าๆขึ้นบ้านกัน เราละกีแจค้างที่นี่เหมือนเดิมนะจ๊ะ"

        "แหมผมรอคำถามนี้ตั้งนาน 555555"

        "ย่าจะไปอุ่นอาหาร กีแจช่วยพาน้องกีไปที่ห้องพักแขกหน่อยนะจ๊ะอยู่ถัดจากห้องที่เราพักประจำนั่นแหละ"

        พูดจบเธอก็หันไปมองหลานชาย"หนูพักตามสบายนะ เปลี่ยนเสื้อผ้าล้างหน้าเสียก่อนแล้วค่อยมากินอะไรในครัวนะจ๊ะ"

        กีแจผลักประตูห้องแล้วเบี่ยงตัวให้คนตัวเล็กก้าวเข้าไปก่อนวางกระเป๋าแล้วยิ้มให้

        "กีแจมาช่วยย่าในครัวสิปล่อยให้น้องกีได้พักสักนิด"

        "55555มาแล้วครับคุณย่า" เขาออกไปจากห้องอย่างร่าเริง