"โอ๊ย…ใครโยนมะม่วงมาวะ"
หนุ่มน้อยอายุ 17 ปี ะโออกมาทันที เมื่อมีลูกมะม่วงตกใส่หัวเข้าอย่างจัง ดีที่ลูกไม่ใหญ่มากนัก
เขาลุกขึ้นจากโต๊ะที่นั่งอ่านหนังสืออยู่ริมรั้ว พลันสายตาก็เหลือบไปเห็นเด็กสาวตัวเล็กลูกเพื่อนบิดา ที่ห้อยโหนอยู่บนต้นมะม่วงอย่างกับลูกลิงกลับมาเกิด ไม่สมกับเป็ลูกท่านชายเพื่อนคุณพ่อเลยซ้ำ
“หนูจันทร์ลงมาเดี๋ยวนี้เลยนะ”
เสียงวศินะโออกไป เมื่อเห็นเด็กสาวข้างบ้านยังจะพยายามปีนสูงขึ้นไปอีก โดยมีแม่สมาน ที่เป็แม่นมของเด็กน้อยร้องเรียกอยู่ข้างโคนต้นมะม่วง
“จ้างให้ก็ไม่ลง…ถ้าลงไปคุณแม่จะจับเ้าขาแต่งงาน" เ้าขานั่งกอดอกอยู่บนกิ่งมะม่วง ทำสีหน้าบึ้งตึง
ผมหยิกทั่วศีรษะ บวกกับแก้มยุ้ยๆ ที่แดงระเรื่อ ทำให้วศินส่ายหน้าด้วยความแสบของเด็กสาว
“คุณหนูเ้าขาลงมาเถอะค่ะ ถ้าคุณหนูไม่ลงมาคุณกานดาจะให้คุณหนูอดขนมตาลของโปรดนะคะ” แม่สมานะโออกไป
ร่างเล็กชะงักเมื่อได้ยินคำว่าของกิน เ้าขาจึงค่อยๆไต่ตัวลงมาตามกิ่งมะม่วงขนาดใหญ่ พลันเท้าน้อยอวบอูมก็เหยียบพลาดเข้ากับกิ่งไม้ขนาดเล็กหักลงมา ทำให้เด็กสาวถึงกับหน้าเสีย
เมื่อร่างของเธอกำลังจะร่วงลงสู่พื้นดินด้านล่าง
วศินเห็นดังนั้นไวเท่าความคิด ร่างสูงะโข้ามกำแพงเตี้ยข้ามไปอีกบ้านที่อยู่ข้างๆ ทันที อ้อมแขนที่มีกล้ามเนื้อยื่นออกไปสุดแขนเพื่อรับร่างเด็กสาวที่ร่วงลงมา เสียงกรีดร้องของแม่นม และของผู้หญิงที่วิ่งออกมาจากตัวบ้าน ดังไปทั่วจนทำให้คนทั้งสองบ้านวิ่งเข้ามาดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทันที