(เพี้ย!!!?) ชายผู้ที่ดูเหมือนธรรมดาตบหน้าราทันสุดแรง!!!?ราทันมองกลับมาด้วยตาแดงกล่ำเขาไม่คาดคิดว่าวันหนึ่งจะโดนไพร่ตบหน้าโดยไม่ทันตั้งตัว!!
"ข้าเปล่านะ!! ข้าไม่ได้ทำ!?" ชายผู้ธรรมดาปฏิเสธอย่างร้อนรน!!ตอนนี้เขาใและขวัญเสียอย่างมาก เป็ไปได้ยังไงเขาไม่มีความคิดที่จะทำอย่างนั้นแน่นอน!! "เชื่อข้าเถอะนายน้อยราทันข้าไม่ได้ตั้งใจจริงๆ มือข้ามันขยับไปเอง"!!? มือของเขาตบไปที่ใบหน้าราทันอีกครั้ง!!?
(หมับ) แต่คราวนี้ราทันจับไว้ได้ สายตาของเขามองไปยังกลุ่มของฮาอินสิ่งที่เขาเห็นคือหนูน้อยนิมิตที่กำลังโยกมือตุ๊กตาไปมาด้วยรอยยิ้มตุ๊กตานั่นคือหุ่นเชิดมนุษย์!! แต่อยู่ดีๆเธอจะสามารถควบคุมคนอื่นได้อย่างไรมันต้องมีเงื่อนไขอะไรบ้างสิ!? (หมับ) มืออีกข้างหนึ่งของชายผู้โชคร้ายตบไปยังราทันอีกครั้งแต่ถูกราทันจับไว้ได้"มัดมันไว้"!! ราทันโยนชายผู้โชคร้ายไปให้กลุ่มคนที่เหลือแต่อนิจจาตอนนี้ไม่ได้ขยับแค่มือสองข้างแล้วหมัดเท้าเข่าศอกได้ประเคนใส่กลุ่มคนไม่ยั้ง!? ทำให้ตอนนี้เกิดการตะลุมบอนขึ้น"โอ้ยๆ อย่าตีข้า ข้าไม่ได้ตั้งใจจริงๆ ข้าถูกควบคุมอย่าตีข้าเลยข้าถูกควบคุม!?" "ถูกควบคุม!? ข้าไม่สนข้าจะเอาคืนที่เ้าต่อยข้า!?" "ใช่ข้าก็จะเอาคืนเมื่อกี้มันเตะน้องชายข้าเกือบใช้การไม่ได้แล้ว!?""อ้ากกกกก...." (ตุบๆ ตับๆ ผัวะๆ เพี้ยะๆ)#$@&%
"ฮะๆๆๆฮิๆๆๆๆ.." หนูน้อยนิมิตหัวเราะชอบใจั้แ่ที่เธอเห็นคนพวกนี้รออยู่ เธอก็ได้ขอให้รุ่นพี่มาลีไปซ่อนตัวไม่อย่างนั้นคนพวกนี้ก็จะไม่กล้าโจมตี!? แล้วเธอจะสนุกอย่างนี้ได้อย่างไร"ฮิฮิ...คุณหนูผู้นี้แหละคืออัจฉริยะที่แท้จริง!?"
ขรรฟ้ายืนมองอย่างว่างเปล่า ใช่! ใช่จริงๆด้วยการเป็ห่วงเด็กน้อยนี่ช่างเปล่าประโยชน์เขาควรจะเป็ห่วงศัตรูของเธอมากกว่า!! อย่าให้รูปลักษณ์ของเธอหลอกเขาได้เธอคือปีศาจ ปีศาจน้อย!? "นี่ๆ อังคารผู้คุมส่งิญญาทำแบบนี้ได้ทุกคนเหรอ เธอควบคุมพวกนั้นได้อย่างไร"ขรรฟ้ารู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาแล้ว จึงขยับไปใกล้ๆ อังคาร!?
"หืม....นี่แค่การละเล่นของผู้คุมส่งิญญาเท่านั้น!? อยากรู้ทำไมเ้าไม่ถามเธอเองล่ะ!?" อังคาร รู้สึกพ่ายแพ้เด็กน้อยอยู่บ้างของเล่นของเขายังไม่ทำงานเลย!?
"ความสามารถแบบนี้มันไม่น่ากลัวเกินไปหรอ!?" ฮาอินรู้สึกเสียวสันหลังอยู่บ้าง!? เลยหันไปขอคำแนะนำจาก ธาราเขารู้ว่าคนในกลุ่มนี้หาก้าข้อมูลที่เป็ประโยชน์สามารถหาได้จากเธอคนเดียวเท่านั้น!!?
"ตอนนี้ยังไม่น่ากลัวหรอก!? เธอควบคุมได้แค่ร่างกายและควบคุมให้ฆ่าตัวตายหรือฆ่าคนอื่นไม่ได้ แต่อนาคตไม่แน่!!"ธาราตอบหลังจากวิเคราะห์
"ฮึ ยุ่ง!!?" หนูน้อยนิมิตค้อนใส่ธาราที่บังอาจมาทำให้ความน่ากลัวของคุณหนูผู้นี้ลดน้อยลง!?"เ้าโง่ทำไมเ้าไม่สนใจไอ้ขี้เก็กนั่นหน่อยล่ะมันมองเ้าเหมือนจะกินเืกินเนื้ออยู่แล้ว!?"
ฮาอินไม่ใช่ว่าไม่สนใจเ้าผู้นี้เพียงแต่เขายังไม่เข้าใจว่าทำไมถึงต้องมาจงเกลียดจงชังเขาขนาดนี้ เขาจึงไม่ใส่ใจ!?แค่รอให้อีกฝ่ายเผยออกมาเอง!! แล้วเขาจะจัดหนักได้เต็มที่ เขาไม่กลัวอะไรอยู่แล้ว!?ตอนนี้ ราทัน เขากำลังโกรธมากจริงๆความโกรธของเขาทะลุจุดเดือดไปนานแล้ว เขาเคยเสียหน้าแบบนี้เมื่อไหร่กัน!? เขาเคยถูกไพร่สามัญตบหน้าเมื่อไหร่กัน!? เขาเคยกลายเป็ตัวตลกเช่นนี้เมื่อไหร่กัน!?แต่ยิ่งโกรธมากเท่าไหร่เขายิ่งต้องควบคุมอารมณ์ให้มากเท่านั้นคนที่ควบคุมอารมณ์ได้เท่านั้นถึงจะควบคุมเกมได้!?
"เอาละ...พวกเราก็ทำความรู้จักกันมามากพอแล้วสมควรถึงเวลาที่จะคุยธุรกิจกันได้แล้วกระมัง" ราทันกล่าวขึ้นด้วยท่าทางสุภาพประหนึ่งพ่อค้าที่มาทำธุรกิจ!?
"คุยธุรกิจ!? ก็มาสิรู้สึกว่าเื่ของเรายังไม่จบใช่มั้ย!?"ขรรฟ้าชักดาบออกมา รู้สึกว่าถึงเวลาที่เขาจะต้องโชว์บ้างแล้ว
ราทันเหลือบมองไม่สนใจ เขาจะต้องสั่งสอนเ้านักดาบบ้าผู้นี้แน่แต่ยังไม่ใช่วันนี้!? "ถ้าข้าเดาไม่ผิด 5คนนี้คงเป็อัจฉริยะที่ได้อยู่ในชั้นเรียนพิเศษสินะ รุ่นพี่ผู้คุมสอบมาลี!?"ราทันมองไปที่ประตูสถานศึกษาฯเขารู้ว่าเธอจะต้องอยู่แถวนี้แน่!?
"ใช่แล้ว!! พวกเขาทั้ง5 คืออัจฉริยะที่ได้เข้าชั้นเรียนพิเศษตามคำแนะนำของ ผอ.เซ หากผู้คุมส่งิญญาฝึกหัด ราทัน สงสัยสิ่งใดสามารถถามผอ.เซได้นะจ๊ะ"!!? รุ่นพี่มาลีค่อยๆปรากฏตัวที่หน้าประตูเธอรู้ว่าเด็กหนุ่มข้างหน้าเธอไม่ใช่ธรรมดา ถูกอบรมมาในตระกูลที่ยิ่งใหญ่การที่เปรยคำถามหยังเชิงขึ้นเช่นนี้ จะต้องแอบแฝงบางอย่างเป็แน่ เธอจึงยกอ้างผอ.เซ ขึ้นมากันไว้ก่อน!?
"อ่า...มิได้ ๆ ในเมื่อเป็การตัดสินใจของผอ.เซ ผู้คุมส่งิญญาฝึกหัดตัวน้อยอย่างข้าจะสงสัยได้อย่างไรเพียงแต่.....!?" ราทันหันไปมองฮาอิน!? ฮึชั้นเรียนอัจฉริยะงั้นเหรอ!? ใครไม่รู้บ้างว่าเป็ชั้นเรียนที่เอาไว้ให้พวกที่เข้ามาโดยใช้อภิสิทธิชนแต่ปัญหาคือทำไมครั้งนี้ข้าไม่รวมอยู่ในนั้น และไอ้บ้านนอกนั่นกลับเข้าไปได้!!?ราทันเปลี่ยนเป้าหมายมองไปที่ยันต์ซ่อนไพรของฮาอิน!?"เพียงแต่ว่า....ข้าเองก็ถือว่าเป็อัจฉริยะคนหนึ่งแต่ข้าจะไม่ถามเหตุผล...ในเมื่อเป็การตัดสินของผอ.เซ"!?
"นี่เ้าขี้เก๊กวางท่าอยู่ได้้าอะไรก็รีบๆพูดมาคุณหนูผู้นี้รอมาครึ่งค่อนวันแล้ว ตอนนี้รอไม่ไหวแล้วนะ!?"
!!ขันติ ๆ อดทนไว้ เธอคือเด็กเธอเป็แค่เด็ก"ข้าไม่ได้้าสิ่งใดมากนักข้าก็แค่อัจฉริยะที่ชอบต่อสู้กับอัจฉริยะด้วยกันแต่ข้าไม่เคยเจออัจฉริยะที่ใช้ยันซ่อนไพร ซึ่งคนปกติเลิกใช้มาเป็พันปีแล้วมันทำให้ข้ารู้สึกแปลกใหม่ และอยากรู้อยากเห็น้าจะประมือด้วยสักคราหวังว่าอัจฉริยะระดับที่ผอ.เซคาดหวังคงไม่ทำให้อัจฉริยะตัวน้อยอย่างข้าต้องผิดหวังกระมัง!?" ราทันส่งยิ้มจริงใจให้รุ่นพี่มาลี และ ฮาอิน!!
รุ่นพี่มาลีขมวดคิ้ว มองไปยัง ฮาอิน!? เธอรู้ว่าเขาคืออัจฉริยะที่ไม่เคยมีมาก่อน!!แต่ปัญหาคือ เขาไม่รู้อะไรเลย แม้แต่เื่พื้นฐานที่สุด!? และดูเหมือนไม่สามารถปฏิเสธการประลองได้!?ไม่ได้การ!!จะต้องยื้อไว้ก่อน!!?
"ได้สิ!!ข้าตกลง"ก่อนที่รุ่นพี่มาลีจะทันได้พูดอะไร เสียงฮาอินก็ดังขึ้นก่อนแล้ว!!"ตอนแรกที่เ้ามองข้าอยู่นานสองนานข้าก็เข้าใจผิดว่าเ้าหลงรักข้าซะอีก!?อ่า...มันทำให้ข้ารู้สึกหวาดกลัวนัก!!ไม่คาดคิดเลย..ไม่คาดคิดเลยจริงๆว่าที่แท้เ้ากลับมองข้าเป็แบบอย่าง หลงใหลได้ปลื้มข้าขนาดนี้มองข้าเป็ูเาสูงที่อยากจะท้าทายอ่า..ที่จริงข้าควรจะรู้ตั้งนานแล้วเพราะมันเป็เื่ปกติที่อัจฉริยะอย่างข้าต้องพบเจอ"!!ฮาอินทำหน้าบ่งบอกว่าตัวเองเข้าใจทุกอย่างดีแล้ว!? ท่ามกลางสายตาใของฝูงชนเข้าใจอย่างนั้นจริงๆหรือ!!?
"ฮาอินพูดได้ดี!?"มีเพียงหนูน้อยนิมิตเท่านั้นที่ชอบใจนักเธอ้าที่สุดคือเื่สนุก!?และดูเหมือนเธอจะเปลี่ยนวิธีเรียกฮาอินไปแล้ว!?
ความรู้สึกของราทันตอนนี้ใกล้จะแตกเป็เสี่ยงๆแล้ว!?แต่ไม่ได้!!เขาต้องทนไว้"ถ้าอย่างนั้นก็ดี...อัจฉริยะที่แท้จริงไม่ควรกลัวความท้าทายแต่...ถ้าไม่มีเดิมพันมันก็น่าเบื่อไปหน่อยใช่หรือไม่!?"
"เดิมพัน? เ้า้าเดิมพันด้วยสิ่งใด ด้วยเพราะข้าเป็อัจฉริยะหาใดเปรียบอาจมีเคล็ดลับ หรือทักษะที่พอช่วยเ้าได้บ้าง!?" ฮาอินถามกลับไปอย่างนั้นแต่ที่จริงเขารู้อยู่แล้ว เล่นจ้อง พิณนี่พานน่า ซะขนาดนั้น!?
(พรึบ!?) ราทันโบกมือปรากฏเป็ิญญา2ตนที่ร่างคล้ายหมูป่าตัวใหญ่ตาสีแดงยืนด้วยขาสองข้างทำให้มันสูงเกินกว่าสี่เมตร ทั่วร่างสวมด้วยเกราะสีแดงมือซ้ายถือดาบหรือขวานก็ไม่แน่ใจ!? แต่มือขวาเป็โล่ขนาดใหญ่ชัดเจน!!(โฮกกกก)
"อ้าาาา...น่ากลัวมากน่ากลัวเกินไปแล้ว..นายท่านๆ พิณนี่กลัวมากๆเลยเ้าค่ะ!?" เป็ไปได้อย่างไรที่รูปลักษณ์อย่างนั้นจะไม่ทำให้พิณนี่พานน่าหวาดกลัว!?ฮาอินหรี่ตามองมันจะให้เ้าตัวนั้นมาสู้กับพิณนี่พานน่าที่น่ารักของข้ารึ!?
"นี่คือิญญาผู้ช่วยที่อย่างน้อยก็สีแดง5ดาว ระดับผู้นำ ยังไม่ได้ปลดผนึกและยังไม่ได้ทำสัญญา"ธารากระซิบบอกฮาอิน
"นี่คือสิ่งเดิมพันของข้าเท่ดีใช่มั้ยล่ะ!?" ราทันมองไปยังพิณนี่พานน่าด้วยรอยยิ้ม ตอนนี้เขามองเธอสองคนเป็ของเขาแล้ว!?
"นายท่าน...นายท่านอย่าทิ้งพานน่านะพานน่าไม่อยากแยกจากกับนายท่าน"พานน่าเหมือนจะเข้าใจแล้วว่าอะไรเป็อะไร"ฮะ!..นายท่านจะทิ้งพานน่าเหรอ!?ไม่ได้นะเ้าค่ะ พิณนี่ไม่ยอม"!! "เอาล่ะๆไม่ต้องกังวลหรอกข้าไม่ทิ้งใครทั้งนั้นแหละ ไม่มีใครพรากพวกเ้าไปจากข้าได้หรอก!?"เมื่อได้ยินอย่างนั้นจึงทำให้ทั้งสองยิ้มออกมาอย่างน่ารัก
"ระวังนะ!?เขาต้องมีแผนบางอย่างซ่อนอยู่แน่!?" ธาราเตือน!!
"ขอบคุณ แต่ไม่ต้องเป็ห่วงเ้านั่นทำอะไรข้าไม่ได้หรอก!?" ฮาอินมองขึ้นลงไปยังิญญาผู้ช่วยของราทัน!?"เ้า้าเอาตัวน่าเกลียดนี้มาเดิมพันกับ พิณนี่พานน่าที่น่ารักของข้าหรือ!?"
"แม้มันจะน่าเกลียดแต่ก็แข็งแกร่งมากและมีคุณสมบัติธาตุดินพลังป้องกันแม้ระดับอาจารย์ก็ยังต้องคิดหนักที่สำคัญมันยังถูกยับยั้งสามันสำนึกจากปรมาจารย์ขั้นสูงแม้แต่ตอนเปิดผนึกแล้วความทรงจำก็ไม่หวนคืน แต่อำนาจไม่เปลี่ยนแปลง มันจะทำสัญญากับเ้าอย่างง่ายดายและจงรักภักดี100%หากเ้าชนะก็จะได้มันไปฟรีๆ โอ้ข้ายังมีนี่!?" ราทันเอาบางอย่างออกมา!? มันคืออะไร? มันมีสีดำและสีทองขนาดเพียงสองนิ้ว!? "สิ่งนี้คือยันต์ที่สามารถใช้งานได้โดยไม่จำเป็ต้องมีพลังใดใดแม้แต่คนธรรมดาก็ใช้งานได้ แม้มันจะยังอยู่ในขั้นตอนพัฒนาแต่มันก็แปลกใหม่ดีใช่มั้ยล่ะ!? มันเรียกว่ายันต์ซังกะบ๊วยข้ามียันต์ไฟอยู่5ใบ หวังว่าอัจฉริยะ!!ที่มักใช้ยันต์ซ่อนไพรแบบเก่าเช่นเ้าจะพอใจ สิ่งนี้ข้าให้ฟรีเลยก็ได้"(พรึบ) ราทันกระตุ้นยันต์ลุกกลายเป็เปลวไฟ!?ที่เล็กมาก!!?ไม่เกินฝ่ามือดูไร้ประโยชน์อย่างยิ่งหากจะนำมาใช้ในการต่อสู้เพียงราทันกำมือเปลวไฟก็ดับแล้ว!?(ฟุป) (หมับ) ฮาอินรับยันต์ซังกะบ๊วย4ใบที่ราทันขว้างมาให้!?
"แหวะ..ของแบบนั้นจะเอามาทำไมต่อให้มีเป็สิบใบก็เผาขน'นินิ'(ตุ๊กตา)ของคุณหนูผู้นี้ไม่ได้สักเส้น!?" หนูน้อยนิมิตดูถูกเหยียดหยาม
ฮาอินมองดูยันต์ซังกะบ๊วย!? เขารู้ดีว่าอีกฝ่ายพยายามดูถูกเหยียดหยามเพื่อให้เขาโกรธ แต่ช่างโง่เขลา!? อยากเล่นเกมกับเขาเหรอ!? มารอดูกันว่าใครจะพังทลายก่อน!!
"หวังว่าข้าจะได้เห็นความกล้าของอัจฉริยะที่ผอ.เซ ภูมิใจ"!? ราทันยิ้ม
"ข้าไม่้าิญญาผู้ช่วยของเ้า!?แต่....แหวนที่นิ้วโป้งข้างซ้ายนั่นข้าถูกใจนักเ้าก็เห็นว่าข้าต้องสะพายย่ามตลอดเวลาแม้มันจะทำให้อัจฉริยะผู้นี้ใช้ฝึกความอดทนได้แต่บางทีอัจฉริยะผู้นี้ก็อยากจะผ่อนคลายบ้างเหมือนกัน!?" ฮาอินมองไปยังแหวนสีดำมันวาว เขา้ามัน เขารู้ว่าแหวนนั่นคืออะไรและเพราะทุกคนมีกันหมด แต่เขาไม่มี!? เขาอยากได้!!มันคือแหวนที่สามารถใช้เก็บสัมภาระและสิ่งต่างๆได้ ถ้าเขามีมันก็จะสะดวกมาก!!ิญญาผู้ช่วยนะเหรอ!? ไร้ค่าสำหรับเขาแค่พิณนี่พานน่าเขาก็ปวดหัวพอแล้ว!?
"เ้าโง่ถ้า้าแหวนมิติทำไมไม่บอกคุณหนูผู้นี้ล่ะคุณหนูผู้นี้มีมากมายก่ายกอง!? แล้วก็อย่าเลียนแบบคำพูดคุณหนูผู้นี้สิ!!"ฮาอินไม่ตอบสนองต่อคำพูดของหนูน้อยนิมิต ทุกสิ่งทุกอย่างเขาต้องหามาด้วยตัวเอง!?เขาไม่ชอบเป็หนี้บุญคุณใคร!? หากสิ่งสถิติญญาไม่จำเป็กับพิณนี่พานน่าจริงๆเขาคงไม่รับไว้!!
"เห....เ้า้าแหวนมิติเหรอไม่มีปัญหาข้ามีเยอะแยะเลยล่ะ"!?ราทันยิ้มชอบใจก็แค่แหวนมิติไม่ใช่หรือไง!? มันเทียบไม่ได้แม้เท้าข้างเดียวของิญญาผู้ช่วยด้วยซ้ำ!!?
"อืมงั้นก็เป็อันตกลง!?เราจะปะลองกันโดยไม่ใช้ิญญาผู้ช่วย!!ข้าขอให้รุ่นพี่มาลีเป็พยานให้ได้หรือไม่!?" ฮาอินประกาศเงื่อนไขอีกครั้ง!?เขาจะเอาพิณนี่พานน่าไปสู้ได้อย่างไร!?
รุ่นพี่มาลีมองฮาอินอย่างจริงจังดูเหมือนเขาจะไม่กลัวน่าจะมีดีอยู่บ้าง!? "ได้จ้ะ....การประลองครั้งนี้ผู้คุมส่งิญญามาลีสิงคหบดี จะเป็กรรมการ สิ่งเดิมพันของผู้คุมส่งิญญาฝึกหัดฮาอินคือิญญาผู้ช่วยสิ่งเดิมพันของผู้คุมส่งิญญาฝึกหัดราทันคือแหวนมิติ การต่อสู้จะจบลงเมื่อฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งหมดสภาพต่อสู้และห้ามโจมตีจุดสำคัญที่เป็อันตรายถึงชีวิต" (ฟิ้ว) (ฟิ้ว)รุ่นพี่มาลีส่งยันต์สองใบหายเข้าไปในตัวฮาอินและราทันมันคือยันต์ที่ใช้เพื่อให้การประลองเป็ไปอย่างยุติธรรมหากฝ่ายใดทำผิดกฎที่ตั้งไว้จะโดนตามล่าโดยสถาบันผู้คุมส่งิญญาทั้งหมดและยันต์นี้สามารถเอาออกได้โดยผู้ใส่มันไว้เท่านั้น หากทำผิดกฎยันต์จะแสดงตำแหน่งให้สามารถติดตามได้แม้ไม่อยากให้ฮาอินไปประลอง!? เธอไม่อยากให้เกิดอะไรขึ้นกับอัจฉริยะที่ยังไม่เติบโตแต่ตอนนี้ไร้ประโยชน์ที่เธอจะพูดอะไร!?
ราทันยิ้ม!!'ฮึเอาชนะเ้าจำเป็ต้องใช้ิญญาผู้ช่วยด้วยหรือ?ต่อให้เพิ่มกี่เงื่อนไขข้าก็ชนะอยู่ดีข้าจะทำให้เ้ารู้ซึ้งถึงช่องว่างของผู้ที่ผ่านพิธีกำเนิดใหม่นั้นมากมายเพียงใด!!' "มีเงื่อนไขอื่นอีกหรือไม่? ข้าสามารถให้เ้าเพิ่มกฎได้มากเท่าที่เ้า้า"ราทันยิ้มหยามหยัน แต่ฮาอินกลับไม่ตอบสนอง เขาหันไปคุยธุรกิจบางอย่างกับธาราบรรยากาศดูเหมือนจะสนิทสนมมาก ซึ่งมันทำให้ราทันรู้สึกหงุดหงิดยิ่ง!? 'เฮอะนังแพศยาคอยดูเถอะ!? ต่อให้เ้าจะเข้าชั้นเรียนพิเศษก็หนีไม่พ้นข้าอยู่ดี'
ฮาอินเดินออกมาประจันหน้ากับราทัน!? 'ั้แ่ข้าออกจากหมู่บ้านมาก็ยังไม่เคยได้สู้กับใครนับเป็โอกาสให้ข้ายืดเส้นยืดสายบ้าง!? ข้าเคยเป็ลูกพลัมนุ่มั้แ่เมื่อใด!?'
"เ้าคิดดีแล้วเหรอ!? เ้ามั่นใจหรือเปล่า!?" ธาราเป็ห่วงเธอไม่้าให้พิณนี่พานน่า ที่บริสุทธิ์ไร้เดียงสาตกอยู่ในมือคนแบบนั้น!? ที่จริงเธอเคืองนิดหน่อยที่พวกเขากล้าใช้พิณนี่พานน่ามาเป็สิ่งเดิมพัน!? ฮาอินยิ้มไม่ตอบสิ่งใด เขาชูยันต์ซังกะบ๊วย 4 ใบขึ้นมา!!?
“เงื่อนไข?....มีอีกหนึ่ง! ข้าจะเอาชนะเ้าด้วยยันต์ซังกะบ๊วย4 ใบนี้”!!!!?
5K
