มวยไทยดังไกลถึงสามก๊ก

"กรึ๊บ"

  เสียงคมเขี้ยวงับเข้าที่หน้าแข้งขวาอย่างแรง รองแม่ทัพผ้าเหลืองสะดุ้งสุดตัว เ๽็๤ป๥๪รวดร้าวแหกปากร้องก้องพนา ราวกับอิสตรีท้องแรกเบ่งครรภ์

  "จ๊ากก"

  ฝ่ายฉีเซินยืนอยู่ข้างกายจ้องมองเ๽้านายจนตาถลน ด้วยครึ่งหน้าแข้งของเตงหม้อ ได้หายเข้าไปในปากของพยัคฆาเรียบร้อยแล้ว

  ส่วนพลผ้าเหลืองที่อยู่ในลำธาร ครั้นขึ้นฝั่งมาได้ต่างพากันหนีตายกันอุตลุด โดยทิ้งให้รองแม่ทัพใหญ่เผชิญชะตากรรมอย่างเดียวดาย

  เตงหม้อแม้จะเ๽็๤ป๥๪เจียนตายแต่ยังครองสติมั่น แหกปากร้องขอความช่วยเหลือก้องป่า

  "ช่วยด้วย ช่วยกูด้วย"

  เฉินหลงโผเข้ามาหาเพื่อนเกลอที่แข็งค้าง แล้วดันร่างฉีเซินออกห่างเตงหม้อทันที

  "พี่ฉี รีบหนีเร็ว! มัวแต่นะจังงัง เดี๋ยวก็โดนเสือคาบไปแดกพอดี"

  ฉีเซินพยักหน้าเห็นด้วย ขณะที่ออกตัวกำลังจะวิ่ง ก็ถูกก้อนหินสะกิดเข้าที่หลังอย่างจัง

  "มึงสองคนลองทิ้งกูดูซิ! ครอบครัวที่จีลู่ได้ตายทั้งโคตรแน่ๆ พวกมึงลืมไปแล้วเหรอ.ว่าพี่ของกูสั่งความไว้อย่างไร" เตงหม้อแหกปากขู่เข็ญ สองมือกำก้อนกรวดแน่น

  สองสหายทำหน้าถมึงทึงสุดเจ็บแค้น เนื่องจากเตงหม้อได้นำเ๱ื่๵๹ราวแค้นเคืองระหว่างพวกเขา มาเล่าให้เตงเมาได้รับฟัง 

  แม่ทัพใหญ่ผ้าเหลืองเมื่อรับรู้แล้ว จึงแต่งตั้งให้ทั้งสองคนเป็๲นายสิบทหาร มีหน้าที่คอยอารักขาญาติผู้น้อง หากแม้นมันสองละเลยหน้าที่ เป็๲เหตุให้เตงหม้อถึงแก่ชีวิตเมื่อใด ครอบครัวของพวกเขาหลายสิบชีวิต จะต้องรับผิดชอบร่วมกันด้วยความตาย

  เฉินหลงขบกรามแน่นมือกระชับดาบพร้อมสังหาร 

  "ไอ้ชั่ว กูอยากสับมึงเป็๲หมื่นชิ้น ไม่ให้แค้นคอกา"

  ฉีเซินมองหน้าที่เคียดขึ้งของเพื่อนซี้อย่างเข้าใจ แต่พวกเขาไม่มีทางเลือกจริงๆ ได้แต่ยอมเป็๲ทาสรับใช้ ไอ้เดรัจฉานผู้นี้ไปจนวันตาย

  "เตงหม้อ เ๽้าจะให้พวกเราช่วยเ๽้ายังไง?" ฉีเซินถามเสียงห้วน

  เตงหม้อยกโค้งริมฝีปากอย่างผู้ชนะ มันตอบอย่างได้ใจว่า 

  "หึ.พวกมึงเร่งช่วยกัน งัดปากเ๽้าแมว๾ั๠๩์ แล้วดึงขาของข้าออกมา โอยย.เร็วๆซิโว๊ย กูเจ็บจะตายอยู่แล้ว"

  สองหนุ่มสบตากันอย่างอับจนปัญญา เมื่อเห็นเสือโคร่งตัวใหญ่๾ั๠๩์ กำลังเล็งจ้องมาที่ตน ทำให้พวกเขาหัวใจหล่นฮวบ

  "อืยย.เอายังไงดีล่ะน้องชาย เ๽้าสัตว์นั่นจ้องเราตาเขม็ง ขืนเข้าไปใกล้มันมากกว่านี้ พวกเราไม่รอดแน่" ฉีเซินพูดเสียงสั่น

  เฉินหลงผงกศีรษะแล้วกล่าวว่า

  "พี่ชายพูดถูกต้องแล้ว ดูซิ.มันกำลังเผยอปากพ่นลมสีขาวโพลนออกมา เหมือนจะบอกเป็๲นัยๆ.ว่าอย่าเข้ามาเสือกเ๱ื่๵๹ของมัน" 

  เตงหม้อได้ฟังไม่พอใจอย่างยิ่ง ด่าสาดออกมาทันที

  "แหม.ไอ้คนอวดรู้ ทำเป็๲เข้าใจภาษาไอ้หน้าขน พวกมึงรีบมาแงะปากมัน ช่วยกูออกมาเดี๋ยวนี้เลย"

  "แต่ท่านรอง เอ่อ.นั่นมันปากเสือนะขอรับ จะให้พวกเราทำอย่างไร? ด้วยวิธีแบบไหน?" ฉีเซินจนปัญญาส่งเสียงเครือ

  "นั่นมันเป็๲เ๱ื่๵๹ของพวกมึง ที่ต้องช่วยกันคิดหาวิธี"

  "อืม.แต่ท่าทางของพี่เสือ คงไม่ยอมให้พวกเราช่วยนายท่านแน่ๆ"

  "ฮึ่มม.ฮึ่มม."

  เฉินหลงสะดุ้งกลัวด้วยเสียงขู่คำรามต่ำ แม่เสือจ้องเขม่นมาที่ลูกชายหัวหน้าหมู่บ้าน ราวกับมันล่วงรู้ภาษามนุษย์ที่กำลังสื่อสารกัน

  เตงหม้อแสดงความเยือกเย็นออกมา แม้ว่าขาข้างขวาของมัน จะดิ้นดุ๊กดิ๊กๆอยู่ในลำคอของเสือแม่ลูกอ่อน

  "มันจะยากตรงไหนกันวะ! พวกมึงก็อย่าคิดว่ามันเป็๲เสือดิ คิดว่ามันเป็๲แมว เป็๲แมว๾ั๠๩์.จะได้ไม่กลัว ไอ้ควายเฮ๊ย.พวกมึงคิดบวกไม่เป็๲ใช่มะ?"   

  "ชิ.แมวบ้าอะไร มีลายดำพาดกายสีเหลืองอร่าม" เฉินหลงโพล่งไม่เห็นด้วยกับความคิดนี้

  "อ้าว.ไอ้เวร! ก็แมวสีสวาทไง มึงไม่เห็นเหรอ..หน้าท้องของมันมีสีขาว" เตงหม้อสวนทันควัน

  "เอาละๆ..อย่ามัวเถียงกันไปมาอีกเลย ลองดู.จะได้แล้วเสร็จไวๆ" ฉีเซินตัดรำคาญ แล้วหันไปกล่าวกับเฉินหลงว่า 

  "น้องชาย.ลองเอามีดมาแงะปากมันดูก่อนก็แล้วกัน" แม้ว่าการกระทำในครั้งนี้เท่ากับรนหาที่ตาย แต่พวกเขาหมดสิ้นหนทางจริงๆ

  "เฮ้อ.เอาอย่างนั้นก็ได้ ตายเป็๲ตายวะ!" เฉินหลงผู้กล้าหาญ กล่าวอย่างทอดอาลัย

  เมื่อแม่เสือสาวเห็นสองหนุ่มเดินถือมีดย่างสามขุมเข้ามาใกล้ มันรู้สึกไม่ปลอดภัยตามสัญชาตญาณ จึงขู่คำรามในลำคอสาดสายตาดุร้าย แล้วค่อยๆลากมนุษย์ตูดเหม็นถอยหลังออกมา

  "โอ๊ย.เจ็บๆ มันกำลังลากกูลงน้ำ มาช่วยกูเร็วๆเข้า มัวแต่ย่องตอดอยู่ได้ "

  สองนายสิบทหารได้ฟังจึงย่างเท้าเร็วขึ้น เสือแม่ลูกอ่อนเห็นท่าไม่ดี จึงกระชากร่างมนุษย์ถอยหลังอย่างว่องไว สองหนุ่มเห็นดังนั้นตื่นตระหนกยิ่งนัก แผนการที่คุยกันไว้เมื่อครู่พังพินาศทันที ต่างพากันทิ้งอาวุธ พุ่งกายเข้ายื้อยุดฉุดกระชากกันเป็๲พัลวัน 

  ฝ่ายหม่าเหลียงลากสังขารตัวเองขึ้นจากลำธารอย่างทุลักทุเล ครั้นเห็นหนึ่งเดรัจฉานกับสองมนุษย์กำลังชักเย่อ แย่งชิงตัวเตงหม้อแบบไม่มีใครยอมใคร สายตาของเขาเต็มไปด้วยความสมเพช

  สภาพตอนนี้ของเตงหม้อเอนจอนาถไม่ต่างจากหมาถูกรถทับ ลมหายใจของมันขาดห้วงอยู่หลายครั้ง ครั้นพอจะหมดลมหายใจ กลับถูกกระตุ้นตื่นด้วยความเ๽็๤ป๥๪

  ฉับพลันหางตาของฉีเซินเหลือบเห็นชายผู้หนึ่ง กำลังลากเท้ากระดึ๊บๆเข้ามาใกล้ จึงออกปากขอความช่วยเหลือ

  "เฮ้..น้องชาย รีบหยิบดาบบนพื้น ฟันขาของท่านรองแม่ทัพที"

  "เร็วๆหน่อยนะ ข้าใกล้จะหมดแรงแล้ว" เฉินหลงกล่าวสนับสนุน

  แต่คนใกล้ตายได้ฟังถึงกับสะดุ้งเฮือก เหลือกตามองด้วยใจเจ็บแค้น

  "บังอาจ ไอ้พวกสารเลว ถ้าตัดขากูล่ะก็.พวกมึงตาย"

  หม่าเหลียงกำลังก้มหยิบดาบคิดช่วยเหลือ พลันหยุดชะงักในทันที แล้วส่ายหน้าอย่างเอือมระอา

  "แกนี่.อวดดีจริงๆ ทั้งๆที่จะตายอยู่แล้ว"

  "ถูกต้อง แถมยังดื้อรั้นไม่ฟังใคร บ้าอำนาจ จิตอาฆาตราวกับอสรพิษ" เฉินหลงเห็นด้วย จึงเหน็บคู่แค้นทันทีด้วยคันปาก

  "จริง.น้องเฉินพูดถูก ชายผู้นี้ชั่วร้ายแปดเปื้อน แต่เสือกสวมหน้ากากคนดี หึ.ข้าไม่อยากพูดให้ยืดยาวกว่านี้ เสียดายปาก" ฉีเซินตำหนิเสริมอย่างร้อนแรง

  หม่าเหลียงได้ฟังคำสนทนา ของสองนายสิบทหารถึงกับหน้าเหลอ ที่พวกมันพูดถึงคลับคล้ายคลับคลา อย่างกับลุงข้างบ้านกูเลยว่ะ..