ยุทธวิจิตรพิชิตจักรภพ

        ภายในประตูอสูรโลกากว้างใหญ่ลึกล้ำสว่างด้วยแสงสีมลังเมลือง มวลมิติเคลื่อนไหวเป็นระลอกคลื่นส่งลำแสงนวลตา ร่างอุทัยลอยล่องเคว้งคว้างตามกระแสพลังสายหนึ่ง

        เพียงสามลมหายใจกระแสพลังสายนั้นนำมันมาสู่ปลายทางอีกด้าน

        .. พรวดดด ! .. อุทัยทะลุออกมา

        ประตูมิติด้านนี้ก็เป็นเช่นเดียวกับด้านที่เปิดออกภายในวิหาร ลักษณะเป็นจานทรงกลมพื้นผิวดังม่านน้ำกระเพื่อมพลิ้วไหวส่งลำแสงระยิบระยับ

        อุทัยอยู่อีกด้านหนึ่งของประตูอสูรโลกาแล้ว !

        พื้นที่โล่งกว้างใหญ่สุดลูกตาบรรยากาศคล้ายช่วงเวลาเย็นย่ำ ยังเหลือแสงสว่างเพียงรำไรจากเส้นขอบฟ้า

        สถานที่โดยรอบเป็นพื้นที่โล่งขนาดใหญ่ถูกโอบล้อมด้วยหินเขา บรรยากาศอันมืดหม่นและหนักอึ้งกดทับร่างกายจนแทบทรงกายไว้ไม่อยู่

        แรงดึงดูดของพื้นผิวช่างรุนแรง รุนแรงกว่าดินแดนมนุษย์นับสิบๆ เท่า !

        อุทัยต้องโคจรพลังปราณทั้งสามสายเพื่อยืนหยัดต้านทาน การก้าวเดินไปเบื้องหน้าเพียงก้าวหนึ่งต้องใช้ความพยายามและพละกำลังอย่างยิ่งยวด

        แสงสว่างจากประตูอสูรโลกาส่องฉายพื้นที่เบื้องหน้า ห่างไปกว่าห้าสิบก้าวเงาร่างสูงใหญ่ของสิ่งมีชีวิตชนิดหนึ่งยืนเรียงกันอยู่เป็นแถว พวกมันสะดุ้งจ้องมองกลับมาด้วยสายตาฉงน

        ดวงตาอัคคีสีแดงฉานหกสิบสี่คู่เปล่งประกายกำลังจ้องมายังสิ่งมีชีวิตแปลกปลอมที่หลุดออกมาจากประตูมิติ

        ในความมืดที่ด้านหลังก็เกิดการเคลื่อนไหว ... ดวงตาอัคคีกว่าร้อยคู่ลืมตื่นขึ้นมาจ้องมองตาม

        เกิดการตอบสนองขยายตัวต่อๆ กันไป ... ดวงตาอัคคีอีกนับพันนับหมื่นคู่กะพริบวิบวับราวเพิ่งตื่นจากนิทรา

        .. ในความมืดสลัวยามสนธยา ดวงตาอัคคีลืมตาขึ้นเป็นจุดสีแดงกระจายตัวออกอย่างรวดเร็วปกคลุมพื้นที่ทั้งหมดจนสุดลูกหูลูกตา

        อุทัยอ้าปากค้าง ... ศีรษะว่างเปล่าเบาหวิว ... ราวลืมสมองทิ้งไว้หน้าประตูอสูรโลกาที่ฝั่งตรงข้าม

        .. ล้วนเป็นสัตว์อสูรทั้งสิ้น !!!

        ที่อุทัยสัมผัสได้คือลิงอสูรกว่าแสนๆ ตัว แต่ที่นอกเหนือปราณสัมผัสของมันก็ยังมีอีกในจำนวนมหาศาล

        .. จากการคาดคะเน

        .. บิดามัน ! ... สิบล้านตัวไม่ถือว่าน้อยเกินไป !!!

        อุทัยหนังหัวชี้ชัน ... มันหายสงสัยแล้ว ... เหล่าสัตว์อสูรมีมากมายนัก มากมายจนเกินจินตนาการ

        ขณะที่อุทัยตื่นตะลึงกับจำนวนสัตว์อสูรที่อยู่ตรงหน้านั้น เงาร่างสีแดงเพลิงเป็นรูปวิหคอัคคีตัวน้อยสายหนึ่งกระโจนออกมาจากประตูอสูรโลกา

        .. ตุ๊บบบ ! เสียงฝีเท้ากระทบพื้น

        “พี่ใหญ่ ! ข้ามาแล้ว ...” เสียงสตรีคุ้นหูกล่าวเรียก

        ญานินดา ! เป็นนางเองที่ติดตามมา

        “เจ้า ! .. ตามมาทำไมกัน ..” อุทัยถามอย่างแปลกใจ มันหันกลับมามองวูบหนึ่ง

        “อิ อิ ...” ญานินดาส่งเสียงหัวเราะอันซุกซนราวเด็กน้อย

        “เอ๋ .... !!!” ญานินดาอุทาน นางสัมผัสได้ถึงแรงดึงดูดอันรุนแรงจนแทบล้มลงกับพื้น

        ญานินดาหยุดยืนแน่นิ่งเหลียวหน้ามองตามสายตาของอุทัย .. ภาพจุดสีแดงของดวงตาอัคคีนับแสนนับล้านที่เบื้องหน้าสะกดนางจนตัวแข็งทื่อ

        .. ขณะที่ตกตะลึงอยู่นั้น เงาสีขาวอีกร่างหนึ่งพุ่งออกมาจากประตูอสูรโลกาอีก

        “นังตัวดีจะหนีไปไหน !” เสียงตวาดแว๊ดของสตรีดังขึ้น

        .. ตุ๊บบบ ! สตรีปักษาวารีติดตามมาด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว นางจ้องมองญานินดาแทบจะกินเลือดกินเนื้อ

        “!!!” สตรีปักษาวารีสัมผัสได้ถึงพลังกดทับและแรงดึงดูดของพื้นผิวอันรุนแรง .. ร่างกายและหัวเข่าของนางแทบทรุดลงพื้น

        .. เพียงชั่วครู่ที่อุทัยกระโดดหายเข้าไปในประตูมิติ ญานินดาก็สะบัดหลุดจากการจับกุมของสตรีปักษาวารี พิษที่ได้รับไม่สามารถทำอันตรายใดแก่นางได้ พิษนั้นกลับถูกเผาผลาญด้วยปราณปักษาอัคคีอันร้อนแรงจนสูญสลายไป

        ญานินดาพุ่งกายเข้าประตูอสูรโลกาติดตามมา ท่าร่างของนางที่แสดงออกกลับเปิดเผยพลังของปักษาอัคคีสวรรค์

        สตรีปักษาวารีฉงนจนงงงวยรับรู้ถึงพลังดวงจิตในตัวญานินดา เมื่อตั้งสติได้จึงกระโจนติดตามมาอย่างรวดเร็ว พอมาถึงก็เห็นทั้งสองเหม่อมองไปเบื้องหน้าไม่สนใจนางแม้แต่น้อย

        นางมองไปตามสามตาของญานินดาและอุทัย

        “!!!” สตรีปักษาวารีตื่นตะลึงกับจุดสีแดงละลานตาอยู่เต็มไปหมด นางจ้องมองอย่างพิจารณาพบว่าจุดสีแดงนั้นคือดวงตาของสิ่งมีชีวิตชนิดหนึ่ง !

        .. เป็นดวงตาอัคคีของลิงอสูร !

        .. ลิงอสูรจำนวนมากมายมหาศาล !!!

        “อาาาาา ...” สตรีปักษาวารีตาค้างเบิกโพลง .. ใบหน้าซีดเผือดตัวสั่นระริก .. นางไม่สามารถสงบจิตใจเอาไว้ได้แล้ว

        กรี๊ดดดดดดดด !!! .. สตรีปักษาวารีกรีดร้องสุดเสียง .. เสียงอันแหลมเล็กของนางทำลายความเงียบของสถานที่

        .. กรรรรร !!! โอ๊กกกกกกกกก !!! .. คองอเวจีตัวที่อยู่ใกล้ตื่นตกใจกับเสียงกรีดร้องของนาง

        .. กรรรรร !!! โอ๊กกกก !!! โอ๊กกกกกกกกก !!! .. พวกมันกว่าร้อยๆ ตัวพากันคำรามกึกก้อง ความแตกตื่นแผ่ขยายออกไปเรื่อยๆ เหล่าสัตว์อสูรพุ่งความสนใจตรงมายังหน้าประตูอสูรโลกา

        “พี่ใหญ่ ! .. ละ .. ละ .. ลิงยักษ์ !” ญานินดาอุทานอย่างตกใจ “มะ .. มะ ... มาก มาย นักกก ...” เสียงนางกล่าวอย่างตะกุกตะกัก

        ”มากมาย ... มากมายเกินไปแล้ว” อุทัยอุทาน

        "รีบหนีกันเถิด ... พวกลิงบ้ามันโมโหใหญ่แล้ว" ญานินดากล่าว

        “เจ้ารีบกลับออกไปก่อน” อุทัยตอบ ... มันอยากให้ญานินดารีบหนีจากไป

        “ไม่ ! ข้าจะอยู่กับท่านพี่ .. กลับก็กลับด้วยกัน” ญานินดาตอบอย่างดื้อดึง ราวรู้ถึงความตั้งใจของอุทัย

        “นี่เจ้า ! .. เจ้าอยากตายนักหรือไร” อุทัยเริ่มโมโห

        “ฮึ ! อย่างไรข้าก็ไม่ไปไหนเด็ดขาด” ญานินดายังยืนยันคำเดิม

        มาถึงตอนนี้ปรากฏสัตว์อสูรมากมายนับล้านๆ อยู่ตรงหน้า อุทัยไม่มั่นใจว่าจะมีชีวิตรอดกลับไปหรือไม่

        ถึงแม้จะดูเหมือนว่ามันมีเพลงดาบเลิศภพจบแดน สามารถสังหารลิงอสูรสามสิบกว่าตัวในเวลาไม่กี่นาที แต่เหล่านั้นเป็นเพียงเศษเสี้ยวน้อยนิดเมื่อเปรียบเทียบจำนวนลิงอสูรอันมากมายมหาศาลที่อยู่เบื้องหน้า

        .. อีกเรื่องหนึ่งที่อุทัยต้องทำความเข้าใจคือประตูมิติอันนี้จะเปิดไปอีกนานเท่าไร

        ถ้าประตูมิติไม่ปิดลง สัตว์อสูรกว่าสิบล้านตัวเหล่านี้ยังคงพาเหรดเดินขบวนไปยังพิภพมนุษย์ใช่หรือไม่

        หากเป็นเช่นนั้น ... คงถึงกาลอวสานของเผ่าพันธุ์มนุษย์แล้ว !

        หรืออีกกรณีหนึ่ง ... ประตูมิติจะปิดลงเองในไม่ช้า

        ต้องเป็นเช่นนั้น ... อุทัยครุ่นคิด

        .. ไม่มีพลังงานใดที่คงอยู่ได้ตลอดกาล ! .. มันต้องปิดลง ! .. แต่จะเป็นเมื่อใดเท่านั้น !

        อุทัยสำนึกตัวดีว่า มันเองเหมือนดังเด็กน้อยที่เริ่มจับดาบ สำนึกแห่งดาบที่ตื่นขึ้นเป็นดั่งเมล็ดพันธุ์ที่เพียงแตกรากเพื่อเติบโต ความเข้าใจในวิถีแห่งดาบของมันยังมีเพียงผิวเผิน

        ถึงกระนั้นมันตัดสินใจอย่างแน่วแน่ที่จะยับยั้งสัตว์อสูรไว้เพื่อรอจนประตูมิติปิดลง และจะไม่ให้สัตว์ดุร้ายเหล่านี้ผ่านประตูมิติเข้าไปได้

        .. ทันใดนั้นเอง !

        .. ตุ๊บบบบ ! .. เงาร่างอันใหญ่โตของคองอเวจีตัวหนึ่งกระโดดลงมาด้านหน้า

        คองอเวจีตัวนี้สูงสิบกว่าศอก ตัวโตแข็งแรงกว่าตัวที่ผ่านๆ มา ดูท่ามันคงเป็นระดับจ่าฝูงแล้ว

        ดวงตาทั้งคู่ส่องสว่างราวอัคคีพวยพุ่งจ้องมองผู้บุกรุกอย่างเกรี้ยวกราด มันยืนปักหลักยืดตัวสูงใหญ่แผ่พลังปราณรุนแรงเข้ากดทับ แล้วจึงแสดงท่าทีข่มขวัญนำมือทุบอกอันบึกบึน

        .. ตุ๊บบบ ! .. ตุ๊บบบ ! .. ตุ๊บบบ ! .. กรรร !

        .. โอ๊กกกกกกกกกกกกกกกกก !!!!!! .. มันแหงนหน้าอ้าปากกว้างส่งเสียงคำรามดังกึกก้อง

        คองอเวจีนับหมื่นนับแสนตัวต่างคำรามตอบรับ

        .. โอ๊กกกกก ! โอ๊กกกกก ! โอ๊กกกกกกกก !

        .. กรรรรรรร ! โอ๊กกกกก ! โอ๊กกกกก ! โอ๊กกกกก !

        .. กรรรรรรร ! โอ๊กกกกก ! โอ๊กกกกกกกกกกกกกกก !!!!!

        เสียงคำรามดังสนั่นจนผืนแผ่นดินสั่นสะเทือน พลังปราณอันมหาศาลถูกส่งมากดทับมนุษย์ตัวน้อยทั้งสาม การบุกรุกถิ่นอาศัยของสัตว์อสูรชนิดนี้ไม่ต่างจาการฆ่าตัวตาย

        “กรี๊ดดดดดดดดดดดด !!!” สตรีปักษาวารีกรีดร้องอย่างหวาดกลัว นางถึงกับแข้งขาไร้เรี่ยวแรงทรุดลงนั่งกับพื้น

        “ละ ละ .. ลิงอสูร ... หะ หะ .. หนี ... ต้องหนี ...” สตรีปักษาวารีกล่าวราวสติแตก ค่อยๆ คืบคลานกลับสู่ประตูมิติ

        “อ่าาาา !!!” ญานินดาตกใจจนดวงจิตสั่นสะท้าน นางทิ้งตัวคุกเข่าลงไม่สามารถต้านทานพลังของเหล่าสัตว์อสูรได้

        “!!!” อุทัยยังจิตเข้มแข็ง ยืนจังก้าทำการโคจรพลังปราณเข้าต่อต้าน

        .. อุทัยรู้สึกแปลกประหลาด !

        .. เป็นความแปลกประหลาดอย่างไม่เคยได้สัมผัสมาก่อน !

        .. เมื่อทำการโคจรปราณ ‘อสูรบรรพกาล’ กระแสพลังกลับล้นทะลักพรั่งพรูออกมาดังม้าศึกพุ่งทะยานเข้าสู่สมรภูมิ พลังปราณอสูรของมันถูกกระตุ้นตื่นตัวถึงขีดสุด

        นั้นเป็นเพราะพิภพแห่งนี้คือ ... พิภพอสูรพิภพหนึ่ง !

        พิภพสัตว์อสูร ... เป็นที่อาศัยของสัตว์อสูรชนิดต่างๆ ที่มีมาแต่โบราณกาลในช่วงยุคต้นของการกำเนิดจักรพิภพ และคองอเวจีเป็นเผ่าพันธุ์ที่ครอบครองดินแดนแห่งนี้

        ดังกลับคืนสู้ถิ่นฐานอันคุ้นเคย ปราณอสูรตอบสนองกับพิภพแห่งนี้ด้วยการขยายตัวระเบิดออกอย่างรุนแรง

        .. เปรี้ยงงงงง !!!

        พลังปราณสีดำสนิทแต่ใสกระจ่างกระจายออกรอบกายอุทัยอย่างฉับพลัน มาพร้อมพลังจิตอันแรงกล้ากดทับกลับคืนไปยังคองอเวจีที่ยืนขวางอยู่ด้านหน้า

        .. กรรรรร ! .. คองอเวจีตกตะลึงกับพลังของมนุษย์ตัวน้อย พลังกดดันจนมันไม่สามารถขยับกายได้

        .. ฝับบบ ! .. ฝับบบ ! .. ฝับบบ ! .. ดาบในมืออุทัยถูกกวัดแกว่ง

        ตัวดาบสยบจักรภพยืดขยายยาวออกเป็นสามศอก พลังปราณอาถรรพ์สีดำแผ่กระจายจนชวนขนหัวลุก

        ร่างอุทัยพุ่งทะยานไปด้านหน้า เพียงหนึ่งก้าวก็กระโดดผ่านระยะห้าวาลอยอยู่เบื้องหน้าคองอเวจี ดาบถูกเงื้อขึ้นเหนือศีรษะบรรจุพลังปราณอสูรบรรพกาลจนเต็มล้น

        .. หนึ่งดาบผ่านสวรรค์ !!!

        กระบวนท่าสังหารสุดรวดเร็วรุนแรง เป็นท่าสังหารหนึ่งในเก้ากระบวนท่าที่บันทึกอยู่ในความทรงจำ และเป็นเพียงกระบวนท่าเดียวที่อุทัยสามารถสำแดงได้ มันยิ่งใช้ออกยิ่งเข้าใจท่าดาบอย่างลึกซึ้ง

        .. ควับบบ !!! ประกายดาบสีดำใสตัดผ่านลำตัวของคองอเวจีตัวที่ยืนขวางด้านหน้า

        .. ตุ๊บบบ ! .. ร่างอุทัยเคลื่อนทแยงตามประกายดาบ .. เท้าสัมผัสพื้นหยุดย่อนิ่งสนิท

        “!!!” คองอเวจีตกใจสุดขีดปากอ้าค้าง

        ร่างกายของมันค่อยๆ ถูกแบ่งออกเป็นสองส่วน !

        ตุ๊บบบ ! ร่างกายส่วนบนหล่นลงพื้น

        โครมมม !!! ร่างกายส่วนล่างล้มหงายตามมา โลหิตอัคคีร้อนแรงฉีดพุ่งกระจายจนพื้นเจิ่งนอง

        .. กรรรรร !!! ........... เพลงดาบนี้สะกดคองอเวจีรอบข้างจนตื่นตะลึง เพียงดาบเดียวผ่าแยกร่างกายสัตว์อสูรระดับจ่าฝูงออกเป็นสองส่วนราวมืดหั่นแตงกวา

        แต่พวกมันชะงักเพียงชั่วครู่เท่านั้น หลังจากตั้งสติได้ก็แสดงความดุร้ายออกมา

        .. กรรรรรรร ! กรรรรรรร ! โอ๊กกกกก ! โอ๊กกกกก ! โอ๊กกกกกกกก !!!!!

        แผ่นดินแทบถล่มแผ่นฟ้าแทบทลาย .. เงาทะมึนและดวงตาอัคคีเคลื่อนไหวรวดเร็ววูบวาบดังภาพหลอน คองอเวจีนับพันๆ วิ่งกรูดาหน้ากันเข้าหาอุทัยในทันใด ...