"ฮัลโหลเจน ลูกอยู่ไหนแล้วเนี่ย"
"ถึงแล้วแม่ อยู่ใต้คอนโดแล้วค่ะ"
"เออๆ ขึ้นไปที่ห้องเลยนะ แม่ส่งเลขห้องไปในไลน์ลูกแล้ว ทักทายกันไปก่อน ฝากบอกมันด้วยว่าวันนี้แม่ยังไม่ว่าง ไว้วันหยุดค่อยให้มากินข้าวที่บ้านด้วยกัน"
"ค่ะแม่... แต่แม่ต้องให้หนูมาตอนนี้เลยเหรอ ฟ้าจะมืดแล้วนะ เพิ่งเลิกซ้อมเชียร์มาเหนื่อยๆ ด้วย"
สาวสวยบ่นอิดออดขณะก้มลงมองดูชุดของตัวเองที่เป็เสื้อยืดกางเกงขาสั้นดูเรียบง่ายและมันดูชุ่มเหงื่อนิดๆ
"เอาน่าาาา... เพื่อนสนิทแม่กลับมาทั้งคน แกก็ไม่ได้เจอเค้าเป็สิบกว่าปีแล้วนะ จำกันไม่ได้แล้วมั้ง"
"โห ใครจะไปจำได้ แม่บอกเจอกันครั้งสุดท้ายตอนหนูอยู่ ป.1 ป.2 เองมั้ง"
"ฮ่าๆๆ นั่นสิ... คิดถึงจัง... อยากเม้ากับมันเร็วๆ เหมือนกัน...... เจนไปต้อนรับแทนแม่ก่อนละกันนะ"
"เออๆ เข้าใจแล้วน่า... แล้วแม่โทรบอกเค้ายังอะ"
"ยังเลยอ่า เจนขึ้นไปก่อนเลย เดี๋ยวแม่จะโทรตามไปบอกมันอีกที... เอ่อ แล้วได้ซื้อของฝากติดมือไปด้วยรึยัง ที่แม่บอกไว้"
"เอามาแล้ว ถุงใหญ่สะใจเลยล่ะ... ฝรั่งบ้าอะไรชอบกินสับปะรด"
เด็กสาวยกถุงสับปะรดหั่นชิ้นถุงใหญ่ขึ้นมามองแล้วถอนหายใจ
"ฮ่าๆๆ พูดเหมือนแม่ตอนด่ามันเลยอะ อย่าไปเผลอพูดให้มันได้ยินล่ะ มันโกรธจริงๆ นะ"
"โหหห... ใครจะกล้าพูด เอาล่ะๆ จะขึ้นตึกแล้วนะ ชื่อลุงอดัมใช่มะ เรียกสั้นๆ แค่นี้เลยนะ?"
"ใช่ๆ แค่นี้ก่อนนะ เดี๋ยวสักพักแม่จะโทรหาอดัมอีกที... อย่าลืมนะ... สุภาพ... ประทับใจ แล้วก็อะไรน้าาาา?"
"เฮ้อออ ยิ้มมมมม.. พอใจยาง?.. รู้แล้วน่าาาา เห็นเจนเป็คนยังไงเนี่ย... โอเคค่ะ... บาย"
เจนสุดา สาวสวยนักศึกษาปี 4 รูปร่างสูงโปร่ง หุ่นเพรียวบางแต่มีทรวดทรงชวนมอง เธอเป็ดาวคณะที่ยิ้มง่าย มีความสดใสที่ดูสนุกสนานเป็ที่ดึงดูดสายตาของคนทั่วไป
หลังจากซ้อมเชียร์ลีดเดอร์ของคณะเสร็จแล้วและกำลังจะกลับบ้านเธอก็ได้รับสายจากคุณแม่วานให้แวะไปทักทายเพื่อนเก่าของครอบครัวที่เพิ่งกลับมาถึงเมืองไทย พอกดวางสายเสร็จเจนก็เดินไปกดลิฟท์แล้วยืนรอ พยายามนึกภาพเพื่อนสนิทของแม่คนที่กำลังจะขึ้นไปหา เธอจำได้ลางๆ แค่ว่าเขาคนนั้นเป็ผู้ชายฝรั่งรูปร่างสูงใหญ่ แม้จะจำหน้าตาไม่ได้แล้วแต่มีสิ่งหนึ่งที่ยังพอจะนึกออกคือสำเนียงการพูดภาษาไทยปนภาษาอังกฤษของเขา ซึ่งตอนเด็กๆ เธอรู้สึกว่ามันฟังแปลกหู บวกกับชื่อของเขาที่ฟังดูตลกแต่ก็จดจำได้ง่าย... ลุงอดัม
อืมมมม... ลุงอดัมสินะ... พอจะนึกได้ลางๆ แฮะ... เพื่อนสนิทคนเดียวของแม่ ดันเป็ผู้ชายซะงั้น
เจนนึกถอนใจเมื่อคิดถึงเื่ของแม่ที่ไม่ค่อยมีเพื่อนคนอื่นๆ ในรุ่นเดียวกันเพราะต้องออกจากมหาวิทยาลัยกลางคันเนื่องจากตั้งท้อง จากที่ได้ยินญาติผู้ใหญ่หลายคนเคยเล่าให้ฟังว่าหลังจากทะเลาะกับที่บ้านเป็เื่ราวใหญ่โตแม่ก็ยอมเสียแทบจะทุกอย่างที่มีเพื่อพยายามรักษาลูกเอาไว้อย่างสุดความสามารถ ซึ่งนั่นทำให้เธอแอบชื่นชมแม่อยู่เสมอ
แม่มักจะเล่าให้ฟังบ่อยๆ ว่าในยามที่ลำบากที่สุดในชีวิตก็มีอดัมเพียงคนเดียวที่เป็ที่พักพิงทางใจ ถึงคนอื่นจะตัดสินแม่ยังไงแต่ก็ยังมีอดัมที่อยู่ข้างๆ แม่ตลอด สีหน้าและแววตาของแม่ตอนเล่าเื่ลุงอดัมให้ฟังทำให้เจนรู้ว่าเพื่อนคนนี้สำคัญกับแม่มากขนาดไหน
ติ๊งงงงง.....
เสียงลิฟท์ลงมาถึงจุดที่เธอรออยู่ ประตูเปิดออกช้าๆ เธอเดินเข้าลิฟท์กดชั้นที่้าแล้วปิดประตู ยืนมองเงาสะท้อนตัวเองจากกระจกด้านในพลางคิดในใจ
เดี๋ยวลุงคงจะใน่าดู ไม่เจอกันตั้งนานแล้วนี่.. จากตัวเล็กๆ กลายมาเป็ตัวใหญ่ขนาดนี้ ฮ่าๆๆ
เธอนึกสนุกหัวเราะในใจแล้วยิ้มกว้างขณะที่ส่องดูเงาสะท้อนของตัวเอง บิดตัวหันซ้ายขวาเช็คเสื้อผ้าหน้าผมเตรียมพร้อมที่จะสร้างความประทับใจแรกั้แ่หน้าประตูตามคำแม่สอน
พอลิฟท์เปิดออก เจนเดินย่ำไปตามทางจนหยุดอยู่ตรงหน้าประตูห้องหมายเลขที่แม่บอกไว้
"สุภาพ.. ประทับใจ.. เขาคือคนในครอบครัวของเรา.." เธอพึมพำกับตัวเองเบาๆ แล้วเคาะประตูห้อง
ก็อก ก็อก...
ยืนรอสักพักประตูก็เปิดออก เงาทะมึนที่บังเต็มประตูทำให้เจนถึงกับใจหายวาบเมื่อคนที่ยืนอยู่ตรงหน้ารูปร่างสูงใหญ่จนเธอต้องเงยหน้าขึ้นมอง เจนยักคงใอยู่เลยคิดอะไรไม่ออก ได้แต่พูดตะกุกตะกักแทบจะไม่เป็คำ
"อะ... เอ่อ... หนู...... นะ-หนู..."
เพราะนอกจากจะใรูปร่างสูงใหญ่ของเ้าของห้อง เธอยังเห็นว่าลุงอดัมตอนนี้เปลือยท่อนบนอวดแผงอกที่มีกล้ามแน่นๆ เป็แผ่นหนา ไหล่ดูกว้างกว่าปกติ มีหัวไหล่ขนาดใหญ่รับกับท่อนแขนที่มีมัดกล้ามพร้อมเส้นเืปูดโปนอย่างเห็นได้ชัด โดยทั่วทั้งร่างของลุงอดัมมีหยดน้ำเกาะเป็เม็ดๆ ส่วน่ล่างก็พันปิดไว้ด้วยผ้าเช็ดตัวเล็กๆ เพียงผืนเดียว
เจนรีบตั้งสติกำลังจะอ้าปากทักทายตามที่ควรจะเป็แต่ก็บังเอิญหันขึ้นไปสบตากับลุงอดัมนั่นทำให้เธอถึงกับเผลอจ้องดูหน้าตาของลุงชัดๆ ใบหน้าคมคายแบบฝรั่งมีโหนกแก้มชันขึ้นมารับกับจมูกโด่งดูสมส่วน ริมฝีปากบางที่กำลังยิ้มจางๆ มีหนวดเคราแซมออกมาเล็กน้อยแต่ก็ดูสะอาดน่าหลงใหล และที่สำคัญคือสายตาหวานเยิ้มของลุงที่จ้องมองเธอเหมือนอยากจะกระโจนเข้าใส่ทำให้เด็กสาวรู้สึกเหมือนโดนสะกดจนยืนตัวแข็งใจเต้นแรง
"อู้วววววว์... ดูดีกว่าในรูปเยอะเลยนี่นา มาเร็วดีนี่ พี่เพิ่งอาบน้ำเสร็จพอดี"
"ห๊ะ?... รูป?... รูปอะไรคะ?"
"เห็นน้องบอกว่าเตรียมตัวมาพร้อมแล้วใช่ไหมครับ ได้ทุกอย่างเลยใช่มั้ย?"
"คะ?...... คือ... ยังไงนะ หนูว่ามัน.."
"พี่ไปอยู่เมื่องนอกมานาน ตอนนี้หิวอาหารไทยสุดๆ เลยล่ะ.. มาๆ เริ่มกันเลยดีกว่า"
"ห๊ะ!? ... ดะ เดี๋ยว... ลุง! ลุงงงงง"
คำพูดของอดัมที่เจนไม่เข้าใจเลยสักนิดทำให้เธอคิดหาคำพูดตอบโต้ไม่ได้เลยสักคำ ยังไม่ทันคุยกันรู้เื่เธอก็โดนมือของลุงฝรั่งร่างั์คว้าแขนแล้วดึงหายเข้าไปในห้องอย่างง่ายดายจนถึงกับเผลอปล่อยถุงสับปะรดตกลงพื้นหน้าห้อง และแล้วประตูก็ปิดพร้อมกับเสียงกดล็อคเบาๆ
7K
