บทที่ : 8
“มาแล้วเ้าค่ะ...”
ผ่านไปไม่ถึงหนึ่งเค่อเสียด้วยซ้ำ สาวใช้คนเดิมก็กลับมา ซึ่งมันเร็วเกินไปต่อให้เป็การที่ทุกอย่างถูกปรุงเอาไว้เรียบร้อยแล้ว และเพียงแค่กลับไปตักมาเท่านั้น
บอกว่าเตรียมรอเอาไว้แถวๆ นี่น่าจะเหมาะกว่า...
“เข้ามาสิ”
“เ้าค่ะ”
เมื่อได้รับอนุญาตจากเ้าของเรือน สาวใช้นางนั้นก็เข้ามาในเรือนพร้อมกับถือถาดอาหารเข้ามา เป็เวลาเดียวกันกับที่เยว่ฮวากับหลิงหลินสองนายบ่าวมองหน้ากัน ซึ่งหลิงหลินมองไปทางผู้เป็นายด้วยความเป็ห่วง เพราะอย่างไรเื่แบบนี้มันก็ไม่ปกติเลยชัดๆ แค่ดูก็รู้แล้วว่านี่เป็กับดัก
ซึ่งกลับกันหญิงสาวนั้นยิ้มละไมส่งกลับมาให้แก่อีกฝ่าย ก่อนที่จะหันไปกล่าวกับสาวใช้คนนั้น
“ไหนๆ เอามาให้เราสิ นี่เป็ครั้งแรกเลยนะที่เราได้รับของหวานจากแม่รอง”
“ใช่แล้วเ้าค่ะ ฮูหยินรองทรงสั่งให้ทำสักครู่นี่เองเ้าค่ะ บอกว่าคุณหนูคงเหนื่อยและ้าการบำรุงบ้างเ้าค่ะ”
เสียงที่ดังฟังชัดของผู้เป็นายของเรือนนี้ทำให้สาวใช้เองก็ตอบด้วยเสียงดังฟังชัด และกระหยิ่มยิ้มย่องในใจ เพราะคิดว่างานของตนคงจะสำเร็จไปได้ด้วยดี ต่างกับหญิงสาวที่ตอนนี้ดวงตายิ่งเป็ประกายวาววับ
“แล้วทำไมถึงได้เตรียมมาถึงสองถ้วยกันละ”
“ข้าเห็นว่าผลไม้เชื่อมยังพอจะมีเหลืออยู่ก็เลยตักมาเผื่อพี่สาวท่านนี้เ้าคะ จะได้ทานด้วยกันเลยเ้าคะ...”
“และคงจะตายไปพร้อมๆ กันเลยใช่ไหม!”
รอยยิ้มที่เคยประดับบนใบหน้ากลายเป็รอยยิ้มที่เหี้ยมเกรียม พร้อมกับไปคว้าถาดนั้นมาส่งให้กับสาวใช้ประจำตัว และใช้จังหวะที่อีกฝ่ายไม่ทันจะตั้งตัวทันถีบนางจนกระเด็นไปกองกับพื้น
“องครักษ์!” ไม่รอให้ใคร่ตั้งตัวได้ เสียงที่เคยหวานกลายเป็หยาบกระด้างและะโก้องออกมา “เข้ามาหาข้าเดี๋ยวนี้!!”
“...!” ชายวัยสามสิบที่เฝ้ามองอยู่ภายนอกถึงกับประหลาดใจ ที่ได้เห็นการแสดงออกที่แข็งกระด้างและเด็ดขาดเช่นนี้ มาจากร่างน้อยของคุณหนูที่เคยอ่อนแอเสียยิ่งกว่าอะไรดี
แต่แปลกใจก็ส่วนแปลกใจ เขาก็มาตามคำสั่งนั้นทันที ถึงที่ผ่านมานางจะไม่เคยเรียกใช้เขานอกจากงานเล็กๆ น้อยๆ แต่หน้าที่ของเขาั้แ่แรกที่ได้รับมอบหมายในฐานะองครักษ์ ก็คือการทำตามคำสั่งของนางอย่างเคร่งครัด และนี่คือคำสั่งแรกที่เหมาะสมสำหรับเขาในฐานะองครักษ์ของนาง
“คุณหนู...”
ไม่ถึงสิบอึดใจชายที่คุ้นหน้าคุ้นตาของเยว่ฮวาเป็อย่างดีก็มาปรากฏอยู่ต่อหน้านางพร้อมกับคุกเข่าลง พร้อมที่จะรับคำสั่งเรียบร้อยแล้ว ซึ่งมันทำให้นางโล่งใจเป็อย่างมาก เพราะแต่แรกนางแค่อยากจะเสี่ยงดูเท่านั้น เพราะในความทรงจำเหมือนว่าอีกฝ่ายจะคอยติดตามนางอยู่ตลอด ถึงแม้พักหลังๆ จะหายตัวไปบ่อยครั้ง
แต่ถ้าหากนางคิดไม่ผิด หลังจากเื่เมื่อเช้าที่เกิดขึ้น อย่างน้อยที่สุดบิดาของนางจะต้องเปลี่ยนแปลงอะไรบางอย่าง หากเขายังคงรักนางและยังยึดมั่นในคำสัญญาที่เคยให้เอาไว้กับมารดา
ซึ่งนางก็คิดถูก...
“รับนางเอาไว้แล้วพาไปที่โถงกลางพร้อมกับข้า...” หญิงสาวกล่าวด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง พลางหันไปทางสาวใช้คนสนิท “รบกวนพี่หลินยกถาดนั่นมาด้วย”
กล่าวจบหญิงสาวก็เดินออกจากห้องลงเรือนไป ตามมาด้วยองครักษ์ที่คร่ากุมตัวสาวใช้ที่ล้มอยู่ และปิดท้ายด้วยหลิงหลินที่เพิ่งจะรู้สึกตัว และยกถาดของหวานที่ได้มาตามไปด้วย
.
.
.
“เสียงเอะอะโวยวายอะไรกัน”
หลังจากผ่านไปเพียงหนึ่งเค่อ พ่อบ้านใหญ่ที่มักจะอยู่ที่เรือนใหญ่อยู่เสมอ ก็ะโถามด้วยเสียงอันดัง เนื่องมาจากมีเสียงโหวกเหวกโวยวายดังเข้ามาในขณะที่เขาทำงานอยู่ จนทำให้เขาต้องออกมาดูด้วยตัวเอง
“...!”
แต่พอเดินพ้นธรณีประตูเรือนหลักออกมาที่หน้าระเบียง ชายชราก็ต้องตกตะลึงจนตาแทบจะถลนออกมาจากเบ้า เพราะเห็นคุณหนูผู้อ่อนแอกำลังกระชากหัวสาวใช้ที่คุ้นหน้าคุ้นตาอยู่
“คุณหนูเล็ก นี่มันเื่อะไรกันหรือขอรับ”
“คุณหนู...นี่ข้ายังเป็คุณหนูจองพวกเ้าอยู่สินะ” เสียงกล่าวกลั้วด้วยเสียงหัวเราะดังออกมาจากร่างของหญิงสาว ก่อนที่จะออกคำสั่งเสียงดังฟังชัด “ไปตามท่านพ่อกับแม่รองมาเดี๋ยวนี้”
“เอ่อ... เกรงว่าจะไม่เหมาะนักขอรับ ตอนนี้ก็ยามอู่แล้ว นายท่านกำลังรับประทานอาหารอยู่ที่เรือนฮูหยินขอรับ” ชายชราเลือกที่จะมองข้ามท่าทีที่แปลกไปของอีกฝ่าย แล้วเริ่มอ่อนน้อมลง เพราะเมื่อเช้าได้รับคำสั่งตรงจากผู้นำตระกูลจาง ทำให้เขาต้องคิดให้มากเมื่อปฏิบัติต่อหญิงสาว
ทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้เขาแทบจะไม่เห็นหัวนางเสียด้วยซ้ำ....
“ข้าบอกให้ไปตามมาเดี๋ยวนี้ นี่คือคำสั่ง!”
“แต่คุณหนู...ข้าเกรงว่า”
“ในฐานะที่ท่านเป็พ่อบ้านใหญ่ประจำบ้านสกุลจาง ข้าคงไม่ต้องให้ทวนหรอกนะว่ากฎของบ้านมีอะไรบ้าง” เยว่ฮวายิ้มเหี้ยมถามออกไป “หรือต้องให้ข้าลงโทษท่านเองเสียั้แ่ตอนนี้เลย?”
“ปะ..ไปขอรับ” ชายชราละล่ำละลักกล่าวออกมา เขาไม่เคยคิดเลยว่าจะมีวันที่เขาจะต้องมาหวาดกลัวนังเด็กสาระเลวนี่ แต่เมื่อกล่าวถึงกฎบ้าน แถมทั้งยังต่อหน้าองครักษ์เช่นนี้อีก เขาก็คงทำอะไรไม่ได้นอกจากจะตามน้ำไป จึงได้แต่ระบายโทสะไปลงที่คนรับใช้คนอื่นๆ แทน “ไม่ได้ยินที่คุณหนูสั่งหรือยังไง ไปตามนายท่านกับฮูหยินมาเดี๋ยวนี้!!”
“ดี...อย่างน้อยก็ไม่ได้โง่นัก”
“...”
ถึงเยว่ฮวาจะไม่ได้พูดดังอะไรมาก แต่สำหรับในตอนที่ทุกคนกำลังเงียบจากอาการในั้น มันก็เป็อีกเื่ ทำให้เสียงพูดนั้นไปกระแทกเข้าที่หูของชายชราเข้าอย่างจัง จนเส้นเอ็นถึงกับปูดโปนขึ้นมาที่หน้าผาก แต่เขาก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันอยู่อย่างนั้น
“มีเื่อะไรกัน”
หลังจากที่ผ่านไปได้ไม่นานนัก จางเผิงไห่ก็มาถึงที่เรือนหลักทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้เขาก็กำลังทานอาหารอยู่กับฮูหยินรอง แต่เมื่อได้ความว่าบุตรสาวของเขามาถามไถ่ด้วยอาการดังกล่าว เขาก็อยากมาเห็นมันด้วยตัวเองเช่นเดียวกัน จึงวางตะเกียบลงแล้วจากมา
แม้ฮูหยินรองจะรั้งเอาไว้แต่เขาก็เลือกที่จะมาอยู่ดี
ทำให้ฮูหยินรองที่กำลังตามหลังมานั้นใบหน้าเขียวคล้ำด้วยความไม่พอใจเป็อย่างมาก แต่ก็ทำอะไรมากไม่ได้นอกจากจะสบถออกมาในใจด้วยความหงุดหงิด ‘นักเด็กเวรนี่อีกแล้ว ทำไมมันยังไม่ตายไปสักที!’
“เรียนท่านพ่อ...” เมื่อมองไปที่หน้าบิดเบี้ยวของฮูหยินรองที่กำลังมองมาราวกับจะกินเืกินเนื้อ โดยที่ไม่ได้มองไปรอบๆ ให้ดี “เื่อื่นข้าจะเอาไว้ทีหลัง แต่ตอนนี้ข้าอยากให้ท่านพ่อมองสิ่งที่จะเกิดขึ้นเ้าค่ะ”
“อะไร?”
“พี่หลินเอาของหวานนั่นมาให้ข้าที”
เมื่อได้ยินคำถามของบิดานางก็หันไปหาคนสนิทก่อนที่จะร้องขอสิ่งที่ให้อีกฝ่ายนำมาด้วย ซึ่งอีกฝ่ายก็ทำตามแต่โดยดี
“ท่านพ่อรู้หรือไม่ว่านี่คืออะไร...”
“ของหวานถ้วยหนึ่ง...ทำไมหรือ”
“ก่อนหน้านี้ไม่นานสาวใช้นางนี้นำสิ่งนี้มาให้ข้า เื่นี้ท่านองครักษ์เป็พยานได้” หยิงสาวกล่าวกับบิดาพลางชี้ไปที่ร่างที่ไม่ได้อยู่ในสภาพที่ดีนัก “ท่านพ่อรู้หรือไม่ว่านางเป็สาวใช้ของเรือนไหน”
“พ่อบ้าน...”
เขาไม่ใช่คนโง่ จางเผิงไห่ถึงกับขมวดคิ้วแล้วหันไปถามคนที่รับผิดชอบเื่นี้โดยตรง แต่อีก่ายก็ก้มหน้าลง...
“ถ้าอย่างนั้นเอาอย่างนี้ก็แล้วกันเ้าค่ะ บางทีข้าอาจจะคิดมากเกินไป มันอาจจะไม่มีอะไรก็ได้...” ไม่ว่าเปล่านางก็เดินไปหาหญิงรับใช้นางนั้นก่อนที่จะนั่งลงตรงหน้าของอีกฝ่าย “ท่านองครักษ์”
“ขอรับ”
“จับนางเงยหน้าขึ้นแล้วบีบจมูกนาง”
“…!!”
ถึงจะใแต่คำสั่งก็คือคำสั่ง เขาก็ทำตามอย่างไม่อิดออด เพราะเขารับคำสั่งโดยตรงจากนางและผู้นำตระกูลเท่านั้น ซึ่งเมื่อเขาทำแบบนั้นหญิงรับใช้ก็อ้าปากเพื่อที่จะหายใจ และเป็จังหวะเดียวกับที่หญิงสาวเทของหวานในถ้วยนั้นเขาปากจนอีกฝ่ายสำลักอย่างรุนแรง
แต่ก็กลืนมันลงไปบางส่วนแล้ว
......................
ยามอู่ (午：wǔ) คือ 11.00 – 12.59 น.
ั้แ่ตอนถัดไปจะเริ่มเป็ตอนอ่านล่วงหน้านะครับ หาค่ามาม่าครับ แฮ่ะๆ แต่อย่างที่แจ้งเอาไว้ในหน้าแรกนะครับ ตามนั้นเลย สายฟรีรอหน่อยเด้อ
1K
![ข้าคือศิษย์คนสุดท้ายของราชาเนโครแมนเซอร์ [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1702627146_34036977.webp)
