มรสุมรักซาตาน_End

        เรือจอดเทียบท่า คนงานต่างพากันขนถ่ายสินค้าออกจากเรือ ไปใส่ในรถขนสินค้า ที่มาจอดรอรับเสร็จเรียบร้อยหมดแล้ว ก็ต่างพากันดีใจที่งานในครั้งนี้สำเร็จลุล่วงไปได้ด้วยดี และจะได้กลับบ้านไปหาครอบครัว และพักผ่อนเพื่อรองานรอบหน้าต่อไป

        ก๊อก...... ก๊อก...... ก๊อก......

        เสียงเคาะประตูห้องทำงานที่อยู่ในเรือดังติดๆ กัน ด้วยฝีมือของวรรณวลัย ซึ่งเธอรู้ว่าคนที่ทำงานอยู่ในห้องนั้น ยังไม่ลงจากเรือไป เพราะจะต้องตรวจสอบเอกสาร และเก็บรวบรวมเอกสารทุกอย่างให้เรียบร้อยก่อน วรรณวลัยเคาะเสร็จก็รออยู่ชั่วอึดใจหนึ่ง จึงทำการเปิดประตูห้องเข้าไป

        “คุณมีอะไรหรือคุณวรรณ?” กฤตยชญ์เงยหน้าขึ้นจากเอกสารตรงหน้า จ้องมองมายังบุคคลผู้ได้เดินเข้ามาภายในห้อง อย่าพินิจพิเคราะห์และสงสัย

        “วรรณมีเรื่องอยากจะสารภาพน่ะค่ะ”

        วรรณวลัยเดินมาหยุดยืนอยู่ที่หน้าโต๊ะทำงาน มองหน้ากฤตยชญ์อย่างสำนึกผิด แต่ถึงแม้จะเกรงกลัวสายตาพิฆาต ที่จ้องมองมาสักเท่าไร แต่เธอก็ไม่คิดจะถอยหนี เพราะหากว่าเธอไม่สารภาพ เธอคงจะว้าวุ่นใจและรู้สึกผิดไปจนวันตายอย่างแน่นอน

        “นั่งก่อนสิ”

        กฤตยชญ์มองอย่างชั่งน้ำหนัก ความน่าเชื่อถืออยู่สักพัก ก็บอกกล่าวให้ผู้หญิงตรงหน้านั่งลงที่เก้าอี้ ที่อยู่ด้านหน้าโต๊ะทำงาน วรรณวลัยจึงก้าวไปนั่งลงด้วยท่าทางเนืองๆ

        “คุณมีอะไรก็ว่ามา” กฤตยชญ์ไม่คิดจะอ้อมค้อม ร้องบอกให้คนที่นั่งลงแล้ว เข้าประเด็นที่จะพูดทันที

        วรรณวลัยหลับตานิ่งทำใจอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะลืมตาขึ้นมาจ้องมองสบตากับคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงกันข้าม

        “เรื่องของคุณมนกับชัชชัย วรรณเป็นคนสร้างสถานการณ์ขึ้นมาเองค่ะ วรรณหลอกล่อให้เขาทั้งสองไปที่นั้น แล้วทำการโป๊ะยาสลบ แล้วก็จัดฉากทำทีว่าพวกเขาทั้งสองคนมีอะไรกัน” วรรณวลัยเว้นช่วงของการพูดนิ่งไปนิดหนึ่ง ก่อนจะเริ่มพูดขึ้นมาอีกครั้ง

        “ที่วรรณทำไปก็เพราะว่าวรรณรักคุณ วรรณเห็นแก่ตัว อยากได้คุณมาครอบครอง และคิดว่าหากคุณไม่มีคุณมนและไม่มีใครแล้ว คุณจะหันมารักวรรณ แต่ทุกอย่างมันก็ไม่ได้เป็นอย่างที่วรรณคิดไว้ คุณไม่คิดจะรักวรรณเลยสักนิด และซ้ำร้ายวรรณกลับทำให้คุณและคุณมน อีกทั้งตัวเองต้องเจ็บปวดร้าว และทุกข์ทรมานแสนสาหัส วรรณมาสารภาพในครั้งนี้ ไม่ได้หวังให้คุณอภัยให้วรรณหรอกนะคะ”

        วรรณวลัยเว้นช่วงจังหวะพูดอีกรอบ และก็เห็นว่าคนที่นั่งฟังเงียบๆ อยู่ฝั่งตรงข้าม กำมือเข้าหากันแน่น เพื่อพยายามระงับความโกรธเกรี้ยวเอาไว้อย่างหนัก

        “ที่มาสารภาพ เพราะวรรณรู้สึกผิดจริงๆ วรรณไม่อยากให้คุณมนและลูกต้องตกระกำลำบาก วรรณขอโทษกับสิ่งที่วรรณได้ทำมา จนทำให้พวกคุณต้องเป็นอย่างนี้กัน วรรณรู้ว่าสิ่งที่วรรณได้ทำลงไปมันร้ายแรง จนไม่น่าให้อภัยเลย วรรณขอโทษค่ะ” วรรณวลัยกล่าวไปก็ร้องไห้ไป อย่างรู้สึกผิดเต็มประตู

        “บัดซบจริงๆ เลย!!.... คุณมันเลวจริงๆ วรรณวลัย แต่ก็ยังดีนะที่คุณยังมีจิตสำนึกอยู่บ้าง แต่อย่างที่คุณว่า คุณทำผมเจ็บแสบมาก ผมคงไม่อาจให้อภัยคุณได้จริงๆ แต่ก็ขอบคุณที่คุณมาสารภาพผิดกับผม ผมจะไม่เอาผิดกับคุณ คุณจงไปซะ”

        กฤตยชญ์สถบออกมาอย่างไม่รู้จะทำยังไงดีในตอนนี้ แต่ก็ยังดีหน่อยที่คนผิดรู้จักสำนึกและมาสารภาพ

        “ขอบคุณนะคะ วรรณขอโทษจริงๆ ลาก่อนค่ะคุณยชญ์”

        วรรณวลัยพูดออกมาเป็นประโยคสุดท้าย แล้วลุกขึ้นเดินออกไปจากห้องนั้น และคิดว่าต่อจากนี้ไป จะไม่ทำอย่างนี้อีกเป็นอันขาด เพราะมันไม่ได้สนุก มีความสุข หรือสมหวังแต่ประการใดเลย มันมีแต่นำความทุกข์ระทม เดือดร้อนมาให้ทุกคนทุกฝ่าย

๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓