ตอนที่ 6 หอคอยทมิฬ
"คนพวกนั้นเป็ใครกันละที่มาโจมตีพวกเรา" หลงเทียนถามด้วยความสงสัย
"คนพวกนั้นที่มาโจมตีพวกเรา คือพวกนักฆ่าที่มาจากหอคอยทมิฬครับ " สีจินหาวตอบกลับด้วยเสียงที่เคารพ
หลงเทียนถามต่อ"แล้วพวกหอคอยทมิฬที่ว่านี้คือใครละ"
สีจินหาวมองหน้าหลงเทียนด้วยความสงสัยละถามว่า " ทำไมท่านไม่ใช้ญาณของท่านในการดูพวกมันละครับ"
"ถ้าใช้แล้วมันก็คือการโกงพวกมันนะสิ แถมยังไม่สนุกด้วย" หลงเทียนตอบด้วยใบหน้าที่ดูหน้ากลัวจนทำให้สีจินหาวยังใ
" ครับๆ พวกหอคอยทมิฬคือกลุ่มนักฆ่าขนาดใหญ่ที่มีอยู่ในหลายประเทศเป็แหล่งรวมสุดยอดนักฆ่าที่ฝึกการเป็นักสู้ที่มีั้แ่ระดับต่ำจนถึงระดับสูง ในประเทศเราก็มีสาขาของพวกมันอยู่ไม่น้อย และมีหลายคนที่เป็ระดับผู้นำของที่นั้น เป็คนที่มีอำนาจมากๆอยู่หลายคนที่ประเทศนี้ด้วย แต่พวกนัั้นไม่ค่อยถูกชะตากับพวกตระกูลนักสู้เท่าไร เพราะมีตระกูลนักสู้อยู่พวกมันจึงไม่สามารถมีอำนาจสูงสุดในประเทศนี้ "
" แล้วนายจะทำยังไงต่อละ " หลงเทียนถามสีจินหาว
สีจินหาวถอนหายใจละพูดว่า " ผมโดนแบบนี้มาหลายครั้งแล้วครับ แต่ทุกครั้งที่พยายามสืบหาต้นตอของคนที่จ้าง ก็จะไม่พบเบาะแสอะไรเลยครับ รู้แค่อย่างเดียวว่าพวกมันมาจากหอคอยทมิฬ ผมคงจะทำอะไรมันไม่ได้แหละ "
" มาใกล้ๆฉันหน่อย ในฐานะที่นายเป็ลูกศิษย์ของฉันแล้วห้ามทำให้ฉันอับอายเด็ดขาด " แล้วหลงเทียนก็ส่งทักษะวิชา หนึ่งอย่างให้กับหลงเทียน
" นี่เป็ทักษะที่ฉันชอบใช้มันและมันคือทักษะที่รุนแรงมากสำหรับโลกมนุษย์ ต่อให้พวกเทพก็ยังไม่มีวิชาแบบนี้หรอกจะบอกให้ "
หลังจากที่สีจินหาวได้ยินแบบนั้น ก็รีบหลับตาลงแล้วตั้งสมาธิเพื่อนที่จะดูว่าอาจารย์จะให้วิชาอะไรกับตัวเอง หลับตาสักพัก แล้วก็อุทานขึ้น " ท่านอาจารย์อย่าบอกนะว่านี้คือวิชาที่อาจารย์ใช้จัดการพวกนักฆ่าในตอนนั้น ใช่มั้ยครับท่านอาจารย์"
" ใช่แล้วแหละ ชื่อก็คือหมัดแหวกอากาศ เป็วิชาที่ฉันชอบใช้มากๆเลยแหละ เพราะมันไม่ค่อยส่งผลกระทบต่อโลกมนุษย์สักเท่าไร "
หลงเทียนอธิบายถึงวิชาหมัดแหวกอากาศ
" ขอบพระคุณมากครับท่านอาจารย์ " สีจินหาวคารวะด้วยความดีใจ
" ถ้าหากว่านายเก่งขึ้นกว่านี้ฉันอาจจะให้วิชาที่ดีกว่านี้แหละ แต่ตอนหมั่นฝึกเกี่ยวกับการเป็หนึ่งกับธรรมชาติก่อน และก็ฝึกวิชานี้ก็คงจะพอแล้วแหละ "
" รับทราบครับท่านอาจารย์ "
" เอาละฉันไปก่อนละ รู้ว่ามันถึงเวลาที่ฉันต้องเข้าบ้านแล้วแหละ นายไม่ตามมานะ เวลาเจอกันข้างนอกก็ทำตามที่ฉันเคยบอกไปละ ห้ามหลุดปากพูดอะไรเด็ดขาด " หลงเทียนเตือนด้วยความหวังดี
" ผมเข้าใจแล้วครับ "
" โอเค ฉันไปละ "
หลังจากนั้นหลงเทียนก็แยกย้ายกับสีจินหาว ระหว่างทางก็มีสายโทรเข้ามา
" ถ้าจำไม่ผิดจากที่เยว่เยว่เคยสอนไว้เหมือนจะต้องกดปุ่มสีเขียวเพื่อที่จะรับสาย " หลังจากนั้นหลงเทียนก็รับสาย
" นายอยู่ที่ไหนทำไมยังไม่ถึงบ้าน ไหนนายบอกไปแค่ไปเดินรอบๆ หมู่บ้านแต่นี้นายไปนานไปแล้วนะ " เสียงของเยว่เสวี่ยเหมือนจะโมโหหลงเทียนเป็อย่างมาก
" ฉันรู้แล้วตอนนี้กำลังจะกลับแล้ว เธอช่วยมายืนรอหน้าบ้านได้มั้ยฉันกลัวว่าจะเข้าผิดบ้าน "
" ได้ ฉันกำลังจะออกไปรอ รีบๆกลับมาได้แล้วนะมันดึกมากแล้ว" เยว่เสวี่ยตอบกลับความน้ำเสียงที่เป็ห่วง
" ได้ ฉันจะรีบกลับ "
หลังจากนั้นไม่นานหลงเทียนเดินกลับมาก็เห็นเยว่เสวี่ยยืนรอที่หน้าบ้านหลังหนึ่ง นี่เป็หนึ่งในความรู้สึกที่หลงเทียนไม่เคยเจอ และไม่คิดว่าจะเจอด้วยเพราะโดยปกติไม่ว่าจะเป็ใครก็ไม่ค่อยเข้าหาหลงเทียนเท่าไร ด้วยฐานะ และพลังอำนาจ ของหลงเทียนมีมากเกินไปจนมีแต่คนกลัว แต่พอเห็นว่าเยว่เสวี่ยมายืนรออย่างนี้หลงเทียนก็รู้สึกอบอุ่นหัวเป็อย่างมาก อาจจะเป็เพราะครั้งนี้เป็ครั้งแรกของหลงเทียนก็ได้
" เยว่เยว่ ฉันกลับมาแล้ว ขอโทษที่ให้รอนาน" หลงเทียนพูดพร้อมก้มหน้าขอโทษ
" นายไปไหนมาทำไมไปนานจัง ตอนแรกฉันจะไม่โทรแล้วละ " เยว่เสวี่ยถามด้วยท่าทีที่สงสัย
" ทำไม เป็ห่วงฉันหรอ" หลงเทียนพูดด้วยน้ำเสียงหยอกล้อ
" หึ ฉันนึกว่านายไปก่อเื่ที่ไหนไว้อีก ระวังตัวด้วยหมู่บ้านนี้เป็หมู่บ้านที่พวกคนมีอำนาจรวมตัวกันอยู่ ยังไงก็ห้ามไปมีเื่เด็ดขาดละ
ฉันไม่ได้กลัวว่านายจะเจ็บตัวนะ แต่ฉันกลัวว่านายจะทำคนอื่นเจ็บมากกว่า " เยว่เสวี่ยพูดพร้อมถอนหายใจ
" ฉันเข้าใจแล้ว ฉันไม่ไปก่อเื่อะไรหรอก " หลงเทียนตอบกลับด้วยเสียงนุ่มนวล
เยว่เสวี่ยเอามือเท้าสะเอวแล้วถามด้วยเสียงที่จริงจัง " แล้วนายไปไหนมา "
" เอ่ออ คือ อากาศข้างนอกค่อนข้างจะหนาว เราเข้าบ้านกันก่อนมั้ย หลงเทียนตอบด้วยน้ำเสียงที่ติดๆขัดๆ "
" ไอบ้า เราอยู่คนละบ้านกัน บ้านฉันหลังนี้ " เยว่เสวี่ยเอามือชี้ไปที่บ้านหลังหนึ่ง " ส่วนบ้านนายคือบ้านที่อยู่ข้างๆฉัน "
" อ่อ อย่างน้อยก็อยู่ใกล้กัน เอาละ เธอเข้าไปบ้านฉันก่อนนะ ช่วยแนะนำอะไรต่างๆด้วย " หลงเทียนใช้น้ำเสียงเชิงหยอกล้อ
" ก็ได้ นายห้ามทำอะไรแปลกๆละ " เยว่เสวี่ยตอบกลับด้วยใบหน้าแดงนิดหน่อย
" ฉันจะทำอะไรละ เอาเถอะ เข้าบ้านได้แล้ว" หลงเทียนทำท่าทางที่เชิญเยว่เสวี่ยเข้าบ้าน
เยว่เสวี่ยเล่นตามน้ำ และเดินนำหลงเทียนเข้าบ้าน เป็บ้านหลังกลางๆไม่ค่อยใหญ่มาก เพราะอันที่จริงเยว่เสวี่ยเป็คนที่ชอบใช้ชีวิตที่เรียบง่ายจริงได้มาซื้อบ้านอยู่ที่นี้คนเดียวมาสักพักแล้ว โดยที่เธอเองก็เรียนอยู่ที่โรงเรียนใกล้ๆกับหมู่บ้านนี้ด้วย ภายในบ้านก็มีอุปกรณ์ปกติทั่วไปที่ทุกๆบ้านมี หลังจากที่เข้ามามาแล้วหลงเทียนก็ได้ะโไปนั่งบนโซฝาทันที และรู้สึกเหมือนหลงเทียนจะชอบความนุ่มนิ่มของมันมากๆ
" หนังอันนี้ช่างนุ่มจริงๆ แต่ยังไม่รู้สึกดีเหมือนนั่งเมฆศักดิ์สิทธิเลย คิดถึงมันจังเลย " หลงเทียนถามเสียงที่เศร้านิดหน่อย
เยว่เสวี่ยเองก็ได้นั่งที่ตรงกันข้ามกับหลงเทียนแล้วถามด้วยความสงสัย " นายเพ้ออะไรของนายกัน "
" ไม่มีอะไรหรอก " หลงเทียนรีบตอบทันที
" อืม เอ่ออ แล้วต่อไปนายจะทำอะไรละ นายมีงานที่ทำอยู่มั้ย หรือว่าอย่างจะทำอะไร " เยว่เสวี่ยถามหลงเทียน
" ไม่นะ ขอถามหน่อย ปกติวัยรุ่นทั่วไปชอบทำอะไรกันละ แบบเธอก็ได้ " หลงเทียนถามด้วยความสงสัย
" ฉันหรอ ถ้าปกติก็คือไปโรงเรียนแหละ เพราะฉันยังเรียนอยู่ "
" โรงเรียนอย่างงั้นหรอ สนุกมั้ย " หลงเทียนถามด้วยเสียงที่ตื่นเต้น
" ก็ต้องสนุกสิ นายไม่เคยเรียนหรอ " เยว่เสวี่ยถามด้วยความสงสัย
" ไม่เคยอ่ะ เธอสามารถทำให้ฉันไปเรียนกับเธอได้มั้่ย ฉันอยากลองไปดู " หลงเทียนทำท่าทีอ้อนวอน
" นายอยากไปเรียนหรอ นายไม่เคยเรียนนะ แต่ถ้าถามว่านายไปเรียนได้มั้ย ก็ได้แหละ เดี๋ยวจะไปบอกคุณพ่อให้ ตอนนี้คุณพ่อคงยอมทำตามที่นาย้าแหละ " เยว่เสวี่ยตอบกลับพร้อมถอนหายใจ
" เอาละ งั้นฉันกลับบ้านก่อนนะ "
เยว่เสวี่ยกำลังจะลุกแต่ก็โดนหลงเทียนจับมือไว้
" อย่าพึ่งไปได้มั้ย ฉันยังมีสิ่งที่้าอยู่ " หลงเทียนถามด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง
3K
![เกิดใหม่อีกครั้ง สู่ช่วงวันวานแสนมั่งคั่งในยุค 70 [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1713150631_26758462.webp)
