เมื่อจัดจานเรียบร้อยก็เดินออกไปหาคุณธาม
“อาหารเสร็จแล้วค่ะ เดี๋ยวฉันไปดูลูกก่อน คุณทานเลยก็ได้”
“ไม่เป็ไร รอพร้อมกันดีกว่า”
“ได้ค่ะ เดี๋ยวฉันไปปลุกลูกก่อน” ผละตัวออกมาแต่หยุดชะงักลงเมื่อคุณธามเรียกไว้
“เดี๋ยวก่อน”
“คะ?”
“โดนปลุกอย่างนี้ลูกจะงอแงมั้ย ผมรอก่อนได้นะ” ฉันยิ้มออกมากับความใส่ใจเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่คุณธามมีให้ลูก
“ไม่งอแงหรอกค่ะถ้าได้กิน คุณไปนั่งรอที่โต๊ะก่อนก็ได้ค่ะ ฉันเตรียมไว้หมดแล้ว” แล้วฉันก็เข้าห้องไปปลุกเ้าตัวอ้วนที่นอนหลับอุตุอยู่
“มาลีคะ” เรียกแล้วก้มลงหอมแก้ม
“ลูกสาวของแม่ตื่นเร็วค่ะ” เอามือเกลี่ยแก้มเบา ๆ จนตากลมเริ่มขยุกขยิกก่อนจะค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมา มือป้อมยกขึ้นขยี้ตาจนฉันต้องจับเอาไว้
“ไปหม่ำ ๆ ข้าวกันค่ะ ปะป๊ารอหนูอยู่นะคะ”
“หม่ำ ๆ” มาลีพูดตามแล้วยกมือให้ฉันอุ้ม
“ไปหม่ำ ๆ กัน หนูหิวมั้ยคะ” ฉันก้มลงอุ้มมาลีขึ้นมา
“หิวววว”
“กินเก่งแบบนี้ไง ถึงกลายเป็ลูกหมูไม่ใช่ลูกแมวแล้ว ถ้าหนูหนักกว่านี้แม่อุ้มไม่ไหวแล้วนะ” ฉันพูดกับมาลีแล้วต้องหยุดอย่างใเมื่อเห็นคนที่ควรจะไปนั่งที่โต๊ะกินข้าวยืนพิงขอบประตูมองอยู่
“ปะป๊าา ยุ้ม ๆ ๆ” มาลีกางแขนให้ปะป๊าอุ้ม คุณธามเห็นอย่างนั้นก็เดินเข้ามาอุ้มมาลีไปจากฉัน
“ไปกินข้าวกันเถอะ” ไม่รู้ฉันคิดไปเองหรือเปล่าว่าสายตาของคุณธามดูอ่อนลง ฉันเดินตามไปนั่งที่โต๊ะกินข้าว โดยเอามาลีมาอุ้มไว้ที่ตัก
“คุณลองชิมดูว่าพอจะทานได้มั้ย” ฉันบอกคุณธามแล้วเริ่มป้อนข้าวให้มาลี มาลีก็เหมือนลูกนกป้อนแล้วหายป้อนแล้วหาย
“คุณทำอาหารอร่อย”
“ขอบคุณค่ะ” รู้สึกดีที่ได้รับคำชม ฉันป้อนมาลีไปด้วยกินของตัวเองไปด้วยทำให้กินได้ช้า คุณธามก็เลยค่อย ๆ กินเป็เพื่อน แถมยังเดินไปตักข้าวเพิ่มอีกจาน
“คุณทำกับข้าวเองตลอดเลยเหรอ”
“ใช่ค่ะ แต่อาจจะมีบางวันที่ไม่ทันจริง ๆ ก็ต้องซื้อ แต่ส่วนมากฉันจะทำเองเพราะมั่นใจเื่ความสะอาดแล้วก็สารอาหารมากกว่า” ฉันตอบคำถาม
“ลูกกินเก่งนะ ผักก็กิน”
“มาลีกินทุกอย่างเลยค่ะ ใช่มั้ยคะ” ประโยคหลังฉันถามมาลี
“ค่าา” มาลีไม่ได้รู้เื่ที่ถามแต่ขอค่ะเอาไว้ก่อน ฉันเริ่มป้อนต่อ
“มาลีแข็งแรงมากเลยค่ะ ตอนคลอดออกมาก็สามโลเจ็ด แถมยังกินนมแม่เก่งมาก ๆ ฉันไม่มีปัญหาเื่ลูกไม่ยอมกินนมเลย”
“คุณให้ลูกกินนมแม่เหรอ” คุณธามถามอย่างแปลกใจ
“ค่ะ ตอนนี้ก็ยังกินอยู่ฉันใช้วิธีปั๊มน้ำนมแล้วเอาแช่แข็งไว้” ไม่คิดว่าจะต้องมาอธิบายเื่นี้ให้ฟังด้วย
“ลูกโชคดี” ไม่คิดว่าอยู่ ๆ จะได้รับคำชมเื่ให้ลูกกินนมแม่
“เื่นี้มันก็เป็เื่ปกติค่ะ”
“คนที่ผมรู้จักหลาย ๆ คนเค้าไม่ยอมให้ลูกกินนมแม่เพราะกลัวหน้าอกจะเสียทรง ถึงขั้นหาแม่นมคนอื่นมาไว้ให้เด็กเลย” คุณธามที่กินเสร็จแล้ววางช้อนลง
“คงเป็แค่บางคนน่ะค่ะ แต่ฉันไม่ได้กังวลเื่รูปร่างอะไรขนาดนั้น แค่อยากให้ลูกแข็งแรง” คุณธามไม่ได้พูดอะไรต่อฉันเลยก้มลงกินข้าวแล้วป้อนมาลีจนหมด
“คุณไม่ต้องล้าง เดียวมีแม่บ้านมาทำให้ ออกไปที่ห้องรับแขกเถอะ” คุณธามเก็บจานลงไปในอ่างฉันเลยอุ้มมาลีเดินออกมา มองนาฬิกาก็เห็นว่าฟ้ามืดแล้วคงได้เวลากลับสักที
“นี่ก็มืดแล้วฉันว่าจะกลับเลยดีกว่าค่ะ” บอกคุณธามที่เดินตามออกมา
“คุณจะนอนที่นี่มั้ยล่ะ ขาดอะไรผมให้คนเอามาให้”
“ไม่ดีกว่าค่ะ ขอบคุณ” พอได้ยินที่ฉันปฏิเสธก็ยกยิ้มขึ้นมา
“ถ้าอย่างนั้นรอผมเปลี่ยนชุดแป๊บหนึ่ง”
“ได้ค่ะ” ฉันอุ้มมาลีไปวางไว้ที่โซฟาก่อนจะเก็บของทั้งหมดใส่กระเป๋าให้เรียบร้อย พอเก็บเสร็จคุณธามก็เดินออกมาด้วยเสื้อยืดสีดำกับกางเกงขาสั้นพร้อมกับใส่หมวกเรียบร้อย
“คุณเอาหมวกของผมไปใส่ก่อน เผื่อโดนแอบถ่ายจะได้ไม่เห็นหน้า” คุณธามหยิบหมวกอีกใบมาให้ฉัน
“ยิ่งกว่าลักลอบเป็ชู้อีกนะเนี่ย” ฉันบ่นขึ้นมาเบา ๆ แล้วเอาหมวกมาใส่ พยายามเอาผมมาไว้ข้างหน้า
“เรียบร้อยค่ะ”
“เดี๋ยวผมช่วยถือของเอง คุณอุ้มลูกเถอะ”
“ค่ะ” ฉันไปอุ้มมาลีขึ้นมา ให้ลูกซบไหล่เอาไว้ แล้วคุณธามก็พาฉันออกมาจากห้อง จากที่ดูการรักษาความปลอดภัยที่นี่อยู่ในขั้นดีมาก ถ้าจะแฝงตัวเข้ามาแอบถ่ายฉันว่าอาจจะยากแต่ฉันยังอดกังวลไม่ได้
“รถผมจอดอยู่ชั้นนี้แหละ” ฉันเดินตามไปยังลานจอดซึ่งมีรถจอดอยู่ห้าหกคัน
“คันนี้แหละ” ฉันเปิดประตูเข้าไปนั่งรถเบนซ์สีดำสนิทที่ราคาคงแพงหูฉี่ เมื่อคาดเข็มขัดเรียบร้อยคุณธามก็ออกรถ บนรถเปิดเพลงฟังสบายทำให้บรรยากาศไม่เงียบ มาลีพยายามปีนไปหาปะป๊าไม่หยุด
“หนูนั่งนิ่ง ๆ ก่อนนะคะ” ฉันบอกลูกแล้วจับแกมองวิวด้านนอกแทน
“เดี๋ยวผมจะเอารถไปติดคาร์ซีทไว้ ไปไหนจะได้ไม่อันตราย แล้วคุณขับรถเป็รึเปล่า”
“เคยเรียนขับอยู่ค่ะ แต่ไม่ค่อยคล่อง”
“ผมว่ามีรถก็สะดวกดีนะ ไม่ต้องนั่งแท็กซี่ให้อันตราย” ฉันฟังที่คุณธามพูดก็พอจะเข้าใจได้
“ไว้ก่อนดีกว่าค่ะ”
“คุณเอาคันนี้ไปมั้ยล่ะ” ฉันหันไปมองอย่างงุนงง
“หรือถ้าคุณไม่ชอบคันนี้ก็เลือกที่อยู่ที่ลานจอดก็ได้” คราวนี้ฉันอึ้งไปจริง ๆ ตั้งสติก่อนจะเอ่ย
“ฉันไม่รบกวนดีกว่าค่ะ” ไม่รู้คุณธามเป็อะไรอยู่ ๆ จะมายกรถให้คนอื่น คุณธามไม่ได้พูดอะไรต่อ ฉันคิดว่าคงเข้าใจแล้ว
“ขอบคุณที่มาส่งนะคะ มาลีบ๊ายบายปะป๊าค่ะ” มาลียกมือขึ้นบ๊ายบายตามที่ฉันบอก
“อืม คุณเข้าไปข้างในเถอะ”
“ขับรถปลอดภัยนะคะ” พูดจบก็ส่งยิ้มให้แล้วเดินอุ้มมาลีเข้าคอนโด
***
ถ้าเป็เื่ลูกคุณแม่จะคุยเก่งงง แต่ใดๆ คือ ปะป๊าอบอุ่นกว่าที่คิดไว้เยอะเลยยย เพราะลูกสาวน่ารักใช่มั้ยยคะะ หรือว่าแม่ของลูกน่ารักกันแน่นะะะ
เค้าขอขอบคุณทุกคอมเม้นต์มากๆ ค่ะ ต่อกำลังจัยฝุดๆๆๆ ดีใจที่ทุกคนเอ็นดูน้องลูกหมูมาลี
ติดตามหรือพูดคุยได้ที่เฟสบุ๊ค
https://www.facebook.com/องศาเดียวชื่อนี้เขียนนิยาย-111613020972880
:องศาเดียว
27K
![[นิยายแปล] เสน่ห์ปลายจวักของผีน่ารักบริษัทน้ำแกงยายเมิ่ง](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1775108556_90716822.webp)
