ทนายของตระกูลหลี่รีบร่างเอกสารการหย่าพร้อมกับระบุถึงเื่การคืนสินเดิมก่อนจะยื่นให้กับกวงเฟยหลงประทับรอยนิ้วมือ
“นี่ครับคุณกวงเฟยหลง”
เขาหยิบกระดาษแผ่นนั้นมาจากทนายอย่างหงุดหงิดก่อนจะประทับลายนิ้วมือให้อย่างไม่เต็มใจ
ทนายตระกูลหลี่รีบหยิบกระดาษแผ่นนั้นคืนก่อนจะมองหน้าของกวงเฟยหลงอีกครั้ง
“คุณกวงครับผมจำเป็จะต้องให้คุณกวงส่งมอบสินเดิมของคุณหนูหลี่คืนด้วยครับ”
เขามองหน้าของทนายอย่างไม่พอใจ
“ฉันจะส่งคืนแน่ไม่ต้องมาทวงถามนักหรอก”เขาตวาดขึ้นอย่างไม่พอใจ
“ครับถ้าอย่างนั้นหน้าที่ของผมคงหมดแล้ว หวังว่าคุณกวงจะรีบส่งคืนสินเดิมให้กับเธอไม่เช่นนั้นเราคงจะได้เจอกันที่ศาลนะครับ”เขาพูดขึ้นก่อนจะปรายหางตามองกวงเฟยหลงพร้อมเดินจากไป
“โธ่เว้ย นักอัปลักษณ์นั่นกล้าดียังไงถึงได้มาขอหย่าพร้อมกับทวงสินเดิมคืนน่าเจ็บใจชะมัดแทนที่มันจะได้ตายๆไปแต่นี่อะไรผิดแผนไปหมด”เขาพูดขึ้นด้วยความโมโห
“เฟยหลงแล้วเราจะทำยังไงดี นี่ฉันก็หวังจะได้เสวยสุขบนกองเงินกองทองแต่ตอนนี้สิหากเราคืนสินเดิมให้กับหลี่ฟางเซียนเท่ากับเราไม่เหลืออะไรเลยนะคุณรีบกลับไปง้อขอคืนดีกับหลี่ฟางเซียนดีมั๊ยยัยนั่นคงไม่มีใครเอาแน่ๆยังไงมันต้องอยากกลับมาคืนดีกับคุณแน่ๆ”
“นี่ฮุ่ยเหอคุณจะให้ผมกับไปอยู่กับหญิงอ้วนน่าเกลียดนั่นอีกนะเหรอเหอะ ไม่เอาหรอกแค่ทนอยู่กับผู้หญิงคนนั้นมาจนถึงตอนนี้ผมก็กระอักกระอ่วนจะแย่อยู่แล้ว”
“แต่เฟยหลง”
“คุณไม่ต้องพูดแล้วผมจะไม่ยอมลดตัวไปง้องอนยัยคนน่าเกลียดนั่นเด็ดขาดมีแต่มันจะต้องก้มคลานมาง้องอนอ้อนวอนผม หึคนอย่างหลี่ฟางเซียนหญิงอ้วนน่าเกลียดแบบนั้นชาตินี้ทั้งชาติก็ไม่มีใครเอานอกจากรูปกายที่น่าเกลียดแล้วยังมีคำว่าแม่หม้ายห้อยท้ายให้มีมลทินอย่างนั้นใครกันจะชายตาแล”
เธอยิ้มให้กับชายที่รัก
“จริงด้วยสินะคะฉันว่ายังไงหญิงอ้วนหน้าโง่อย่างหลี่ฟางเซียนมันต้องกลับมาง้องอนคุณแน่ขี้คร้านมันจะรีบเอาสินเดิมมายกให้คุณเพื่อขอคืนดีซะด้วยซ้ำคนอย่างหลี่ฟางเซียนไม่น่าทนได้หากถูกตราหน้าว่าเป็หญิงหม้าย”
ทั้งสองต่างยิ้มให้กันอย่างมีแผนร้าย
ด้านหลี่ฟางเซียนที่หอบหิ้วกระเป๋ากลับมาที่บ้าน เธอหยุดนิ่งอยู่ตรงหน้าประตูพร้อมกับมองบ้านหลังใหญ่ด้วยความหวาดหวั่น
“ตระกูลหลี่ยังจะ้าฉันอยู่รึเปล่านะ”เธอพูดขึ้นเบาๆด้วยความหนักใจ
แอ๊ด............................เสียงประตูไม้บานใหญ่ถูกเปิดออกเธอสูดหายใจเข้าไปจนเต็มปอดพร้อมกับรวบรวมความกล้าทั้งหมดก่อนจะเดินเข้าไปด้านใน
เมื่อคุณนายและเศรษฐีหลี่เห็นบุตรสาวเพียงคนเดียวหอบหิ้วข้าวของพะรุงพะรังเข้ามาพวกเขาต่างมองหน้ากันด้วยความแปลกใจ
“ฟางเซียน”คุณนายหลี่รีบเดินไปหาบุตรสาวในทันที
หลี่ฟางเซียนเอาแต่ก้มหน้านิ่งด้วยความละอายใจ
“หลี่ฟางเซียนนั่นลูกหอบหิ้วกระเป๋าอะไรมามากมาย”เศรษฐีหลี่เอ่ยถามบุตรสาวด้วยความประหลาดใจ
“คุณพ่อคุณแม่ เอ่อคือลูก ลูกจะขอกลับมาอาศัยอยู่กับคุณพ่อคุณแม่จะได้มั๊ยคะ”เธอพูดขึ้นอย่างกล้าๆกลัวๆ
“ลูกว่าอะไรนะกลับมาอยู่กับพ่อแม่งั้นเหรอแล้วสามีลูกจะไม่ว่าเอางั้นเหรอ”
เธอรีบหลุบหน้าต่ำลงในทันที
“เอ่อ คือลูก ลูกหย่ากับกวงเฟยหลงแล้วค่ะ”
“ห๊า ว่ายังไงนะ”ทั้งสองต่างพูดขึ้นพร้อมกันด้วยความใ
“นี่มันเื่อะไรกัน”เศรษฐีหลี่ถามบุตรสาว
คุณนายหลี่มองดูใบหน้าที่ดูเศร้าของบุตรสาวเธอก็พอจะรู้ดีว่าบุตรสาวกำลังทุกข์ใจร่างเล็กค่อยๆโผลเข้าไปกอดบุตรสาวเอาไว้แน่น
“มีอะไรงั้นเหรอฟางเซียนไหนลองเล่าให้พ่อกับแม่ฟังที”เธอเอ่ยถามบุตรสาวอย่างอ่อนโยน
“คุณแม่คุณพ่อคะลูก ลูกถูกหักหลังค่ะ สามีที่ลูกคิดว่าเขารักและดีกับลูกเขาไม่ได้เป็อย่างที่ลูกคิดที่เขาทำดีกับลูกเพียงหวังสินเดิมของลูกเท่านั้นแท้จริงแล้วเขาทั้งรังเกียจและดูแคลนลูกมิหนำซ้ำเขายังสวมเขาให้ลูกด้วยการแอบคบหากับเหลียนฮุ่ยเหอเพื่อนรักที่ลูกคิดว่าดีกับลูกที่สุดแต่สุดท้ายทั้งคู่กับรวมหัวกันหักหลังลูก ลูกทำผิดหรือไม่คะที่ลูกตัดสินใจหย่าในครั้งนี้คุณพ่อคุณแม่รู้สึกอับอายชาวบ้านรึไม่คะที่มีบุตรสาวเป็หม้าย”เธอพูดขึ้นราวกับตนเองกำลังทำผิดมหันต์
เศรษฐีหลี่ค่อยๆโอบกอดลูกสาวด้วยความเข้าใจ
“ฟางเซียนลูกทำถูกแล้ว บุตรสาวตระกูลหลี่ไม่ควรให้ใครมาหยามเกียรติพ่อกับแม่ไม่เคยนึกอายใครที่ลูกสาวเป็หม้ายแต่พ่อกับแม่จะเสียใจมากกว่าหากลูกสาวเพียงคนเดียวถูกกระทำหยามเกียรติจนทำให้เจ็บช้ำ”
น้ำใสๆค่อยๆไหลรินออกมาด้วยความซาบซึ้งใจเมื่อได้ฟังที่ผู้เป็พ่อพูดเธอกระชับกอดทั้งสองไว้แน่นด้วยความอุ่นใจ
323
