บทที่ 1
ปีศาจปลาทอง
"ท่านพ่อ!!!!!!!"เจียงเฟิง ะโลั่นเรือนนอน เพราะเจอเหตุการณ์แปลกประหลาด ในห้องนอนของตน ด้วยความที่ใจนไม่สามารถที่จะขยับตัวไปไหนได้ ได้แต่จ้องปลาทองทั้ง5ตัว5สี แหวกว่ายกลางอากาศวนรอบตัวของ เจียงเฟิง ก่อนที่มันจะหยุดมองไปที่หน้าของเจียงเฟิงพร้อมกัน ตาใสทั้งห้าคู่จ้องเข้าไปในตาของ เจียงเฟิง ทำเอาร่างบางขนลุกชันทั่งร่างกาย ไม่กล้าที่ขยับตัวไปไหน
"นาย...น้อย เดี๋ยวข้าไปตามท่านพ่อของท่านมาช่วยนะขอรับ! ใจแข็งไว้นะขอรับนายน้อย!!"พูดจบ ลิ่วจื่อ ก็เหยียดกายลุกขึ้นก่อนที่จะมองไปที่ปลาทอง แวบเดียวแล้วรีบวิ่งออกมาขอความช่วยเหลือจากประมุขของตละกูลลู่
"ลิ่วจือเ้าอย่าทิ้งข้าอยู่กับพวกมันสิ! ลิ่วจือ! ไอ้เ้าลูกเต่า! ข้าจะบอกท่านพ่อให้โบยเ้า ที่เ้าทิ้งข้า!"เจียงเฟิง แช่งตามหลังลิ่วจือ เมื่อร่างบางหันไปทางหน้าห้องก็ไม่พบกับใครอีก ก่อนจะหันไปมองเ้าปลาทอง ที่กำลังมองตนเองตาใสอยู่ไม่ไกล
ปุ๋ง ปุ๋ง
"อย่าว่ายเข้ามาใกล้ข้านะ เ้าปลาปีศาจ!! สำนักมารไหนส่งเ้ามาจัดการกับข้าใช่ไหมเ้ามาผิดที่แล้วล่ะ ข้าเป็คนธรรมดาไม่มีพลังอะไรทั้งสิ้น ถ้าเ้าจะฆ่าคนก็ไปที่ตำหนักใหญ่ ไปฆ่าท่านพ่อข้าไป พ่อข้าเป็ถึง 1ใน8 ขุนพล์ ส่วนข้าแค่เป็ลูกกาฝากไม่มีพลังอะไรเลย อีกอย่างเนื้อข้าไม่อร่อยหรอกนะ!! ข้าผอมเนื้อน้อยพวกเ้ากินข้าไปก็ไม่อิ่มหรอก! "เจียงเฟิง กล่าวพร้อมถอยหลังหนี ก่อนที่ตนเองจะพบว่าตนถอยจนจะตกเตียงแล้ว
"หวาาาา....ข้าจะตกแล้ว!!"ถึงเตียงมันจะไม่ได้สูงแต่มันเป็บันไดสองขั้น ก่อนจะขึ้นเตียงนอน ถ้าตกไปคงได้เจ็บตัวเป็แน่
ปุ๋ง...
"เอ๊ะ...ทำไมข้าไม่ยักจะเจ็บ เหวอ!!"พอคิดว่าตนเองจะต้องเจ็บตัว จากการตกเตียงแน่ๆ จึงทำใจไว้สามส่วนแต่พอตกลงมากลับไม่รู้สึกเจ็บเลย จึงลืมตาขึ้นมาก็พบว่า ที่เจียงเฟิงตกลงมาไม่เจ็บนั้นเพราะว่าตัวของตนนั้นถูกโอบอุ้มด้วยฟองอากาศขนาดเท่าตัวเจียงเฟิง ก่อนที่จะหันไปมองด้านหลังเห็นปลาทองสีทองกำลังเป่าฟองอากาศนี้เอาไว้อยู่
"เ้าจะทำอะไร ช่วยข้าเหรอ?"ด้วยความใ เจียงเฟิงหันไปถามปลาทองสีทอง
ปุ้ง
ปลาทองพยักหน้าก่อนที่จะบังคับฟองอากาศ พาเจียงเฟิงมาที่เตียง พร้อมวางเจียงเฟิงอย่างเบามือ แล้วฟองอากาศก็แตกออก พร้อมร่างของเจียงเฟิงอยู่บนเตียงอย่างปลอดภัย สร้างความงงงวยให้แก่ร่างบางเป็อย่างมาก เพราะถ้าพวกมันเป็ปีศาจคงฆ่าตนไปแล้วแต่นี่ยังไม่ฆ่า แถมยังมาช่วยตนเองอีก ตกลงมันเกิดเื่บ้าอะไรขึ้นเนี่ย
"ขะ....ขอบใจ ที่ช่วยข้า"เจียงเฟิง พูดขอบใจปลาทองสีทองไป ก่อนที่ปลาทองจะพยักหน้ารับ แล้วก็ว่ายกลับไปรวมกับปลาทองสีอื่น
"พวกเ้า เป็ตัวอะไร ไม่ได้จะมาฆ่าข้าใช่ไหม?"เจียงเฟิงที่ตั้งสติได้ก็เอ่ยถามขึ้น
ปุ้ง ปุ้ง
ปลาทองทั้งห้าพยักหน้ารับ ก่อนที่จะว่ายเข้ามาใกล้ๆ เจียงเฟิง ที่กำลังจะห้ามแต่ก็ช้าไป ปลาทองว่ายเข้ามาหาร่างบางแล้ว ก่อนที่ตัวสีฟ้าจะว่ายเอาหน้ามันมาชนกับท้องของตน พร้อมส่ายหางไปมา เหมือนสุนัขเวลาที่เจอเ้านายของมัน จากนั้นปลาทองทั้งห้าก็เข้ามาซุกตามตัวของเจียงเฟิง ทำให้เจียงเฟิงหัวเราะออกมาเพราะโดนที่จุดที่อ่อนไหว
"พวกเ้าออกไป ฮ่าๆ"เจียงเฟิงหัวเราะออกมาเมื่อปลาทองตัวนึงว่ายไปซุกที่เท้าของตนเอง
ปุ๋ง ปุ๋ง ปุ๋ง
"เจียงเอ๋อ!!!"ไม่นานนัก เสียงของท่านพ่อก็แว่วเข้ามาในห้อง ทำให้เจียงเฟิงที่กำลังหัวเราะอยู่นั้น ต้องหยุดก่อนที่จะขานรับผู้เป็บิดาออกไป
"ท่านพ่อ ข้าอยู่นี่ขอรับ"เจียงเฟิงะโตอบไป ก่อนจะได้ยินเสียงฝีเท้าดังใกล้เข้ามา ไม่กี่อึดใจเจียงเฟิง ก็พบบุรุษหน้าตาหล่อเหลาท่านหนึ่ง ที่กำลังทำหน้าใ พังประตูเข้ามาในห้องนอนของตน
"เ้าปีศาจ!! บังอาจจะมาทำร้ายลูกข้า!! ตายซะ!!"พูดจบท่านพ่อก็ตรงเข้ามาหาเจียงเฟิง แล้วก็คว้าเจียงเฟิงไว้ข้างหลัง พร้อมพุ่งเข้าไปต่อสู้กับปีศาจปลาทอง ผ่ามือของท่านพ่อเปล่งแสงออกมาก่อนที่รวมกันที่กำปั้นของบิดา เจียงเฟิงที่กำลังใจึงไม่ได้เอ่ยห้ามบิดา
ตู้ม!!!!
ท่านพ่อได้เข้าไปต่อสู้กับปีศาจปลาทองโดยการชกเข้าไปที่ตัวของปลาทองตัวหนึ่ง ที่อยู่ใกล้ที่สุดออกไปเต็มแรงทำให้ห้องของเจียงเฟิงะเิออกมา ข้าวของแตกกระจายไปทั่ว ตัวของเจียงเฟิงก็กระเด็นออกมาจากห้อง เพราะความแรงของพลังปราณของท่านพ่อ ทักษะ์ของท่านพ่อมีชื่อว่า "หัตถ์ราชันต์์" เป็พลังที่จะเพิ่มความแข็งแกร่งให้กับฝ่ามือขึ้นเป็หลายหมื่นเท่า การโจมตีหนึ่งครั้งสามารถทำลายูเาให้พังภายในพริบตาได้
"ท่านพ่อ!! ตำหนักข้าพังหมดแล้ว!"เจียงเฟิงเมื่อลุกขึ้นได้ก็รีบวิ่งเข้าไปในห้อง ก็พบว่าบิดาตัวเองกำลังต่อสู้อยู่กับปลาทองทั้ง5อย่างเอาเป็เอาตาย ทำให้ห้องของเจียงเฟิงพังพินาศไม่เหลือ ข้าวของกระจายไปทั่วพร้อมเสื้อผ้าปลิวไปทั่ว
"เ้าบังอาจ! เข้ามาที่ตำหนักข้าแล้วจะมาทำร้ายเจียงเอ๋อร์ ลูกรักของข้า! ข้าจะเอาตัวเ้าไปทำปลานึ่งซีอิ้วให้ลูกข้ากิน!"ท่านพ่อพูดเสร็จก็พุ่งเข้าไปโจมตีปีศาจปลาทองต่อ แต่โจมตีเท่าไหร่ก็ไม่เป็พลเพราะปีศาจปลาทองก็สามารถหลบการโจมตีของท่านพ่อได้เสมอ ถ้าหลบไม่ได้มันก็จะสร้างเกราะขึ้นมาป้องกันการโจมตีขึ้นมาทันที
"ท่านพี่!! หยุดเดี๋ยวนี้นะเ้าคะ!!"ผ่านไปสักพัก ก็ได้ยินเสียงหวานดังออกมาจากทางข้างหลัง พอหันหลังไปก็พบกับร่างบางระหงส์ที่ชอบสวมชุดสีแดงสด เป็ประจำเดินเข้ามาหา
"ท่านแม่! ช่วยห้ามท่านพ่อหน่อยสิขอรับตำหนักข้าจะพังพินาศหมดแล้ว"เจียงเฟิงรีบไปขอความช่วยเหลือจากท่านแม่ที่เดินเข้ามา
"ใจเย็นเจียงเอ๋อร์ เดี๋ยวแม่จัดการให้เอง"พูดจบท่านแม่ก็เดินหายเข้าไปในกลุ่มควันที่เกิดจากการต่อสู้ สักพักเสียงต่อสู้ก็สงบลง พร้อมร่างของท่านพ่อท่านแม่จะเดินออกมาจากควัน
"โอ้ย! ฮูหยิน ใยท่านมาทำร้ายข้าละ ข้ากำลังจะจัดการกับปีศาจที่เข้ามาหมายชีวิตลูกของเราอยู่นะฮูหยิน"ท่านพ่อพูดพลางเอามือลูบที่หูของตนเอง ที่โดนท่านแม่นั้นหยิกหูอยู่
"ท่านพี่เ้าคะ ปีศาจที่ไหนจะเข้ามาตำหนักของตระกูลลู่ ได้ละเ้าคะ ในเมื่อท่านมีภรรยาที่มีทักษะิญญาแบบข้าอยู่ หรือท่านคิดว่าพลังของข้านั้นจะมีข้อบกพร่องงั้นรึ"ท่านแม่พูดก่อนที่จะลากท่านพ่อเดินมาหาเจียงเฟิง ก็อย่างที่ท่านแม่ว่าปีศาจที่ไหนที่จะเข้ามาในอาณาเขตตระกูลลู่ได้ เพราะท่านแม่ของข้าก็ มีทักษะิญญา "ค่ายกลสยบฟ้า" ที่สามารถสร้างค่ายเวทย์มนตร์ป้องกันตำหนักตระกูลลู่อยู่ อีกทั้งค่ายกลต่างๆที่ท่านแม่สร้างขึ้นมา อย่าว่าแต่ปีศาจเลย มดสักตัวก็ไม่สามารถเข้ามาได้ถ้าไม่ได้รับอนุญาต
ปุ๋ง ปุ๋ง
ไม่นานปีศาจปลาทองทั้งห้าก็แหวกว่ายอากาศ ตรงเข้ามาหาเจียงเฟิงก่อนที่จะคลอเคลียอยู่กับเจียงเฟิง สร้างความฉงนแก่บิดาเป็อย่างมาก
"เปล่านะ ฮูหยิน พลังของเ้า ข้ามิได้สงสัยเลยสักนิด แต่เพียงว่า ปีศาจปลาทองมันจะมาจากไหนละฮูหยิน ข้าแค่สงสัยเพียงเท่านั้น"ท่านพ่อพูดจบก็หันไปมองยังปลาทองที่กำลังวนเวียนอยู่ใกล้ๆเจียงเฟิง
"เื่นี้ให้ท่านผู้เฒ่าเจียอี๋ เป็คนบอกท่านเองจะดีกว่านะเ้าคะ ท่านผู้เฒ่า...."พูดจบ ผู้เฒ่าเครายาวท่านหนึ่งก็เดินเข้ามา
"คาราวะท่านชุนไฉ คาราวะฮูหยิน คาราวะนายน้อยเจียงเฟิง ปีศาจปลาทองที่ท่านเห็นอยู่นี้ แท้จริงแล้วมิได้เป็ปีศาจขอรับ แต่เป็พลังทักษะิญญาของท่านเจียงเฟิงขอรับ"เมื่อท่านผู้เฒ่าพูดจบ ก็เพิ่มความฉงนให้แก่ทั้งสาม ขึ้นไปอีก
"ทักษะิญญา คนที่จะเรียกมาได้ก็ต่อเมื่อคนผู้นั้นอายุครบ13หนาวมิใช่หรือ เจียงเอ๋อร์ลูกข้าปีนี้พึ่ง11กว่าๆหนาวเพียงเท่านั้น นะท่านผู้เฒ่า"
"การที่ทักษะ์ที่ถูกปลุกขึ้นมานั้น คนผู้นั้นก็ต้องมีอายุครบ13หนาวเป็เื่ที่ถูกต้องขอรับ แต่หากว่าท่านเจียงเฟิงนั้นแตกต่างออกไปเล็กน้อยขอรับ จะมีเพียงส่วนน้อยที่พลังจะถูกปลุกขึ้นมาก่อนกำหนด เนื่องจากคนผู้นั้นมีพลังมหาศาลทำให้กักเก็บเอาไว้ได้ไม่นานขอรับ"ความจริงก็กระจ่างขึ้นมา ทำให้ท่านพ่อท่านแม่ และเจียวเฟิงก็เข้าใจขึ้นมา
"ท่านหมายความว่าลูกข้าพลังตื่นขึ้นมาก่อนงั้นหรือ?"ท่านพ่อพูดสรุป ตามความเข้าใจของตนเอง
"ใช่แล้วขอรับ เป็ส่วนน้อยมากที่จะเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้น แต่ท่านเจียงเฟิงมีวาสนา บารมีมากจึงทำให้ท่านเจียงเฟิงเป็คนที่์เลือกให้เป็คนพิเศษขอรับ ที่พลังตื่นขึ้นก่อนกำหนด"
"แล้วทักษะิญญาลูกข้าที่ตื่นขึ้นมามีชื่อว่าอะไรละท่านผู้เฒ่า"ท่านแม่ถามขึ้นมา "คงมีใช่เรียกปีศาจปลาทองออกมาแค่นั้นหรอกนะ"
"เื่นี้ข้าไม่สามารถที่จะทราบได้ขอรับ ต้องให้ท่านเจียงเฟิงไปที่หุบเขาอนธการ เพื่อไปถามผู้เฒ่าหนานขงดีกว่าขอรับ"
"ท่านพ่อ ท่านแม่ หมายความว่า...เ้าปีศาจปลาทองนี้ ข้าเป็คนเรียกมันมาหรือขอรับ"เจียงเฟิงที่เริ่มเข้าใจสถานการณ์ก็เอ่ยถามขึ้น
"ตามที่ท่านผู้เฒ่าเอ่ยมาก็คงเป็เช่นนั้น เจียงเอ๋อร์..."มารดาเอ่ยตอบ
"ไม่นะท่านแม่ ข้าไม่อยากมีพลังวิเศษ ข้าอยากเป็คนธรรมดา อยู่กับท่านพ่อท่านแม่ ข้าไม่อยากมีพลัง!!!!"เจียงเฟิงร้องโวยวาย เพราะตนเองไม่้ามีพลัง ตนอยากให้ชีวิตเป็คนธรรมดาไม่อยากเป็ผู้ฝึกตน!!
784
