มิลันดาสาวเท้าลงมาชั้นล่าง เห็นมารดากำลังง่วนอยู่กับการตระเตรียมอาหารคนตัวเล็กนั่งลงบนเก้าอี้บุนวมสีไข่ไก่ มองดูบรรดาของโปรดตั้งเรียงรายจนน้ำลายสอ
“วันนี้จะไปไหนแต่เช้าล่ะลูก”ดาวเรืองถามบุตรสาวทันที
“ไปโรงพยาบาลค่ะแม่วันนี้มิมีสัมภาษณ์”
“สัมภาษณ์แล้วจะได้ไหมล่ะลูก”ดาวเรืองแกล้งเย้า
“ทำไมจะไม่ได้ล่ะคะมือระดับนี้แล้ว”มิลันดาแสร้งยอตัวเองพลางยกมือกำขึ้นด้วยความมั่นใจ
หลังจากทานอาหารเช้าเสร็จถึงเวลาเตรียมตัวเดินทางไปโรงพยาบาลแม้มารดาจะคะยั้นคะยอให้นั่งรถของที่บ้านแต่หล่อนปฏิเสธ อากาศข้างนอกแม้ร้อนเพียงใดแต่หล่อนอยากทักทายบรรดาแม่ค้าพ่อค้าซึ่งเคยรู้จักกันมานานเสียมากกว่า
“คุณมิจะไปไหนคะวันนี้แต่งตัวซะสวยเชียว”ป้าขายขนมครกทักทาย
“มิจะไปโรงพยาบาลค่ะมีสัมภาษณ์” หญิงสาวตอบ
“โชคดีนะคะ”
“ค่ะป้าจุ๋ม”
รถคมฉณัฐเคลื่อนตามเส้นทางเ้าของรถมองตามร่างบางซึ่งเดินอยู่ตรงทางเท้า น้องมิกำลังเดินทางไปไหนกันนะเขาตัดสินใจจอดรถ เล็กๆ น้อยๆก็ถือว่าเป็โอกาสให้มิลันดาอภัยแล้วกลับมาพูดคุยกันเหมือนเดิมชายหนุ่มลงจากรถมาดังหน้าคนตัวเล็ก
“น้องมิจะไปไหนครับพี่ไปส่งไหม” เขาถาม
มิลันดาระบายลมหายใจทำไมเขาต้องมาคอยป่วนเปี้ยนอย่างกับเงาตามตัวเช่นนี้ ทุกครั้งใจหล่อนมันหวั่นไหวพี่คมทำแบบนี้ไปเรื่อยๆ หล่อนกลัวเหลือเกิน กลัวสักวันจะต้องเ็ปอีกหล่อนไม่อยากรู้สึกเช่นนั้นอีกแล้ว
“ไม่ต้องหรอกค่ะ ฉันไปเองได้”หญิงสาวตอบเขาแล้วรีบเดินหนี
มือหนาเอื้อมรั้งเรียวแขนเมื่อไหร่หล่อนจะหายโกรธ เขาง้องอนมากมายขนาดนี้แล้วยัง้าอะไรอีกตอนไปเรียนต่างประเทศเขาเองเฝ้านึกถึงอยากเดินทางไปขอโทษเสียให้สิ้นเื่สิ้นราวด้วยซ้ำ
“ทำไมมิต้องคอยหนีพี่อยู่เรื่อยน้องมิยอมรับพี่เหมือนเดิมไม่ได้หรือไง”
“ขอร้องได้ไหมคะเลิกยุ่งกับฉันสักทีคุณทำเพื่ออะไร!” มิลันดาสวนทันควัน
“น้องมิไม่เข้าใจจริงๆเหรอ ว่าพี่ทำแบบนี้ไปทำไม!” ชายหนุ่มย้อนถามสีหน้าหนักใจ
หญิงสาวจ้องลึกในดวงตาตามง้อหล่อนทำไม ในเมื่อไม่ได้รัก ไม่ได้ชอบการตัดใครสักคนออกจากชีวิตหากไม่ได้มีใจหรือผูกพันใดๆ มันง่ายไม่ใช่เหรอที่จะทำเช่นนั้นแล้วพี่คมจะมายุ่งกับผู้หญิงที่ตัวเองปฏิเสธเพื่ออะไรกัน
“ฉันไม่เข้าใจและไม่อยากเข้าใจด้วย!”
มิลันดาพยายามสะบัดท่อนแขนแต่ชายหนุ่มกลับรั้งไว้ไม่ยอมปล่อย ใบหน้าเรียวสวยเริ่มบึ้งตึงมันไม่มากไปหน่อยเหรอกับการกระทำของเขาคมฉณัฐไม่อาจรั้งรอหากยื้อนานหล่อนอาจอาละวาด สู้เข้าไปคุยในรถดีกว่าไม่ต้องเป็เป้าสายตาชาวบ้านด้วย
“น้องมิพี่ขอโทษล่วงหน้านะครับ” ชายหนุ่มไม่พูดเปล่า ช้อนร่างหญิงสาวไว้ในอ้อมแขน
“จะทำอะไรปล่อยนะ!” หญิงสาวร้องพลางดิ้นรนด้วยความใ ผู้คนรอบๆเริ่มจ้องมองมาที่หล่อนกับเขาด้วยความสนใจ มันน่าอับอาย พี่คมกำลังทำบ้าอะไร
เขาวางร่างคนดื้อไว้บนเบาะหน้ารถพอผละห่างหล่อนกลับตั้งใจเปิดประตูหนีแต่คนตัวใหญ่ไวกว่ากลับมานั่งเป็สารถีล็อกรถได้อย่างทันท่วงทีริมฝีปากบางถูกกัดแน่นด้วยความไม่พอใจ
“ไปโรงพยาบาลใช่ไหมพี่จะพาไป”
หล่อนไม่ตอบกอดอกเชิดหน้า และดูเหมือนคู่สนทนาเองไม่ได้รอเช่นเดียวกัน เขาทะยานรถออกทันทีผ่านได้สักระยะคมฉณัฐหันมองแล้วขมวดคิ้ว
เอี๊ยด!
รถเบรกกะทันหันคนตัวเล็กตระหนก
“นี่คุณจอดรถทำไม”หล่อนหันไปถามเขา
เขาไม่ได้ตอบอะไรแต่โน้มกายเข้ามาหา ร่างบางขยับกายจนชิดประตูด้วยความตระหนกยามนี้ใบหน้าของพี่คมห่างเพียงแค่คืบ ลมหายใจอุ่นร้อนรินรด
“คุณจะทำอะไรออกไปนะ!” คนตัวเล็กร้องใช้มือดันแผงอก
มือหนาเอื้อมจับเข็มขัดนิรภัยแล้วดึงมากดลงล็อกไว้เพื่อความปลอดภัยของคนร่วมทางเขาช้อนสายตามองแล้วยิ้มให้ ก่อนถอยห่างหล่อนออกไปมิลันดาระบายลมหายใจด้วยความโล่งอก ใครจะคิดว่าเขาจะคาดเข็มขัดให้บอกกันสักคำก็ยังดี ไม่ใช่หยุดรถแล้วเข้าหาหล่อนราวกับ้าทำอย่างอื่นมากกว่า
รถจอดเทียบหน้าโรงพยายาลหญิงสาวกระตุกยิ้มมุมปาก น่าแปลกไหมไม่ได้บอกอะไรเขาเลยแต่พามาส่งถูกโรงพยาบาลเสียด้วยหล่อนจับที่เปิดตั้งใจออกจากรถแต่กลับทำไม่ได้อย่างใจคิด
“คุณปลดล็อกประตูสิ” หล่อนหันไปบอกเขา
“พูดกับพี่เพราะๆก่อนแล้วพี่จะเปิดให้”
“นี่คุณ!” หญิงสาวเริ่มหงุดหงิด เวลาก็กระชั้นชิดเข้ามาทุกที
“ว่าไงครับน้องมิจะพูดกับพี่ดีๆ ไหม”
หล่อนกัดฟันข่มอารณ์พี่คมกวนประสารทจนจะบ้าอยู่แล้ว ไม่รู้หรือยังไงว่านี่มันสำคัญมากแค่ไหนหากหล่อนไปสายคงแย่แน่มิลันดากัดริมฝีปากสุดท้ายจำต้องยินยอมทำตามความ้าของผู้ชายเอาแต่ใจ
“พี่คมคะเปิดประตูรถให้มิหน่อยได้ไหมคะ” หล่อนพูดเสียงหวานกึ่งประชด
คนฟังเลิ่กคิ้วสีหน้าพึงพอใจปลดระบบล็อกในรถให้มิลันดารีบเปิดแต่จังหวะนั้นคนตัวใหญ่กลับฉวยโอกาสโน้มเข้าหาแล้วจุมพิตลงบนแก้มนวลอย่างที่เ้าของแก้มไม่ทันตั้งตัวร่างบางหันหน้าตวัดสายตามองยกมือจับแก้มนวลด้วยความขุ่นเคือง
“นี่คุณฉายโอกาสกับฉันอีกแล้วนะ!” หล่อนตวาด
“น้องมิรีบไปเร็วครับเดี๋ยวสัมภาษณ์ไม่ทัน!” เขาเร่ง แล้วอมยิ้ม
หญิงสาวดูนาฬิกาแล้วเม้มริมฝีปากตัดสินใจเปิดประตูรถแล้วเร่งฝีเท้าเข้าโรงพยาบาลฝากไว้ก่อนหล่อนเอาคืนแน่กับเื่คราวนี้ คมฉณัฐมองตามแล้วยิ้มกว้างด้วยความสุขก่อนเคลื่อนรถออกจากโรงพยาบาล
รมย์รวัตรหรี่มองเพื่อนสาวละสายตาไปยังเื้ั ซึ่งเขาเห็นเพื่อนลงจากรถคันนั้นซึ่งกำลังเคลื่อนออกห่างจากโรงพยาบาล รู้สึกสังหรณ์ใจอย่างประหลาดแต่เวลานี้เขาไม่อยากคิดอะไรมากนัก ส่ายหน้าไล่ความรู้สึกเ่าั้ออกเสียก่อนเขายังมีงานต้องทำจากนี้
“มิ!”
เสียงทักทำให้หญิงสาวชะงักมองเพื่อนสีหน้าแปลกใจวัตรมาทำอะไรกัน
“แกมาได้ยังไงมาทำอะไรที่นี่ล่ะวัตร” หล่อนถามแววตาแสดงความอยากรู้
“ก็มาสัมภาษณ์เหมือนกัน”
“อ้าวแกก็เหมือนกันเหรอ”มิลันดาเริ่งงุนงง
“อืมก็ใช่น่ะสิ”
“ไม่อยากเชื่อเลยแกเลือกโรงพยาบาลเดียวกับฉันได้ไงเนี่ย” มิลันดาคลี่ยิ้มสีหน้ายินดี
“ไม่รู้สิ”เขาตอบแล้วยักไหล่ ทั้งที่ความจริงไม่ได้เป็เช่นนั้น
เรียวแขนถูกยกนาฬิกาข้อมือยี่ห้อหรูปรากฏต่อสายตาเ้าของหล่อนดูเวลา ต้องเข้าห้องสัมภาษณ์แล้ว
“ฉันไปก่อนนะ”
“อืมโชคดี” รมย์รวัตรบอก
เกือบชั่วโมงหล่อนสัมภาษณ์อยู่ในห้องนั้นสุดท้ายหล่อนผ่าน และเลือกอยู่แผนกที่ตนเองวาดหวังไว้ร่างบางเอนกายบนเก้าอี้พลาสติกซึ่งทางโรงพยาบาลจัดไว้สำหรับญาติรอคนป่วยหล่อนถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอกเมื่อทุกอย่างผ่านพ้นไปด้วยดีครู่หนึ่งเห็นห้องอีกห้องเปิดออกตามด้วยร่างสูงก้าวออกมาสีหน้าไม่แตกต่างกัน
รมย์รวัตรทิ้งกายบนเก้าอี้ข้างเพื่อนสาวแล้วระบายลมหายใจมิลันดาหันมอง เพื่อนหล่อนจะผ่านหรือเปล่านะ
“เลือกอยู่แผนกไหนอะมิ”เขาถามเสียงแ่
“ศัลยกรรมทรวงอก”
“เหรอ...แย่จังเลย”
“ทำไมเหรอ”หล่อนมองเพื่อนสีหน้าสงสัย
“ดันอยู่แผนกเดียวกับเธอซะได้มิเซ็งสุดๆ เห็นหน้ากันมาตั้งหลายปีแล้ว อยากเห็นหมอสาวๆ สวยๆ อวบๆ บ้างเห็นแต่แห้งๆ เหี่ยวๆ แบบแก จนฉันเนี่ยไม่รู้ว่าตัวเองเสื่อมสมรรถภาพหรือยัง”เขาบอกแล้วกลั้นยิ้ม
“แกอยากตายเหรอไอ้วัตรฉันมันเหี่ยวมันแห้งตรงไหนย่ะ!”หล่อนบริภาษแล้วไล่ตีเพื่อนด้วยความมหมั่นไส้
เขารู้ดีว่าเพื่อนน่ะสวยเพียงใดคบกันมาหลายปีรูปร่างของมิลันดาเปลี่ยนไปตามกาลเวลา พอเข้าวัยมีแฟนมิมีหนุ่มล้อมรอบมากมายแต่ไม่เคยเห็นสนใจใครสักคน
ทั้งๆที่เขาเองก็หลงรักหล่อนมานาน แต่มิลันดาก็ให้เขาได้แค่คำว่าเพื่อนเขาไม่อยากเสียหล่อนไป แค่เพียงเท่านี้ก็ดีมากแล้ว ไม่กล้าเอ่ยปากเกี่ยวกับความรู้สึกตนเองเพราะรู้เื่แผลลึกในใจมิลันดาดี ไม่อยากเพิ่มความเ็ปให้หล่อนอีก
“แล้วจะกลับหรือยังล่ะมิ”ชายหนุ่มถาม
“กลับเลยเดี๋ยวพรุ่งนี้ต้องเริ่มศึกษางานอีก”
“งั้นเราไปส่งนะ”
“ไม่ต้องหรอกลำบากแกเปล่าๆ”
“งั้นก็ตามใจ”
มิลันดาเดินมาที่หน้าโรงพยาบาลพร้อมเพื่อนชายหญิงสาวพูดคุยกับเขามาตลอดทางแล้วรีบปลีกตัวออกมาเพื่อกลับบ้าน แต่แล้วกลับต้องหยุดเท้าเมื่อพบเ้าของใบหน้าคุ้นเคยจอดรถเทียบรออยู่หล่อนหันกายกลับมาหาเพื่อนสีหน้าตื่นตระหนก
“เป็อะไรมิทำหน้าอย่างกับเห็นผี” เขาถามเพื่อน สังเกตสีหน้าด้วยความแปลกใจ
“เออนะไปส่งบ้านหน่อย” หญิงสาวบอกปัดเพราะไม่อยากบอกอะไร
“อะไรอะมิไหนบอกไม่ต้องไปส่ง ฉันงงนะเนี่ย”
“ตอนนี้กับตอนนั้นมันคนละเวลาจะไปส่งหรือเปล่า” หญิงสาวตัดบท ไม่วายเหลือบมองไปยังเป้าหมายยังเห็นรถเขาอยู่ที่เดิม
รมย์รวัตรมองตามสายตาเพื่อนเห็นชายหนุ่มรูปร่างดี หน้าตาคมคายกอดอกพิงรถราวกับรอใครอยู่เขาไม่อยากจะคิดว่าใช่หรือเปล่า แต่ดูจากลักษณะท่าทางของมิลันดาแล้ว คงไม่ผิดแน่ ด้วยความที่รู้จักกันมานานเลยเข้าใจนิสัยกันดี
“เขาใช่ไหมมิ”รมย์รวัตรกล้ำกลืนแล้วถาม เขาอยากให้หล่อนตอบว่าไม่ใช่
แต่สีหน้าแววตาของเพื่อนไม่ได้บอกเช่นนั้นน้ำตาหล่อนกำลังเอ่อล้นขอบตา เขารู้สึกเหมือนโดนตีแสกหน้า มันชาไปหมด
“ถ้าเจ็บแล้วแกจะไปยุ่งกับเขาทำไม”
“ฉันไม่ได้อยากยุ่งเลยสักนิดเขามายุ่งกับฉันเอง แกช่วยพาฉันไปให้พ้นเขาหน่อยสิ” หล่อนขอร้องเสียงสั่น
คนถูกขอร้องระบายลมหายใจจับมือเพื่อนแล้วพาเดินออกมา เขาอยากให้มิลันดาสบายใจมากกว่านี้ไม่อยากถามเซ้าซี้ให้เพื่อนรู้สึกแย่สองร่างนั่งลงบนเก้าอี้ไม้ในสวนสาธารณะของโรงพยาบาล
คมฉณัฐมองตาจนสองคนลับจากสายตาหัวใจกำลังเต้นหนัก ในอกร้อนรนราวกับมีไฟเผา ทำไมเขาถึงรู้สึกขัดใจกับภาพที่เห็นเปิดประตูขึ้นรถแล้วขับออก ตลอดเส้นทางภาพมิลันดากับเพื่อนหนุ่มวนเวียนในหัวตกลงชายคนนั้นเป็ใครกันแน่ คนรัก... หรือแค่เพื่อนเท่านั้น
“เกิดเื่อะไรขึ้นเหรอมิทำไมเขาถึงมายุ่งวุ่นวายกับมิได้” รมย์รวัตรถาม สีหน้าเครียด
“ฉันไม่รู้เลยวัตรไม่รู้ว่าเพราะอะไร ทำไม เขาถึงมายุ่งกับฉันอีกฉันกลับมาจากอังกฤษคิดว่าเขาคงมีแฟนหรือแต่งงานไปแล้ว แต่ไม่เป็อย่างนั้นเลยฉันไม่อยากเป็แบบนี้ ไม่อยากทรมาน ฉันกลัวจริงๆ นะวัตรกลัวเขากำลังแกล้งเล่นเพราะอยากลองใจว่าฉันรู้สึกกับเขาเหมือนเดิมหรือเปล่าแล้วสุดท้ายฉันก็คงเจอกับความเ็ปอีกครั้ง” หล่อนบอกเพื่อนแล้วสะอื้นออกมา
ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าเพราะอะไรหากเพื่อนเขาส่องกระจกดูตัวเองในเวลานี้ อาจรู้ก็ได้ เพื่อนเขาสวยกว่าเดิมมากมายนักทำไมผู้ชายคนนั้นจะไม่กลับมาทวงความรู้สึกที่มิมีให้ในอดีตกันเล่า
“แกอย่าเพิ่งคิดมากเลยแกกลับมาเมืองไทย แกคิดไว้แล้วใช่หรือเปล่าว่าจะต้องเผชิญหน้ากับเขาถ้าแกไม่เข้มแข็งมากพอ แกจะต้องเ็ปอีก อย่าคิดมากเลย ทำใจให้สบายดีกว่ายิ่งแกคิดมากแกยิ่งหาทางออกกับเื่นี้ไม่ได้” รมย์รวัตรแนะนำ
“ขอบใจแกมากนะวัตร”หล่อนยิ้มทั้งน้ำตา
“ไม่เป็ไรหรอกเราเป็เพื่อนกันมานานแล้วนี่มิ”
มิลันดาเม้มริมฝีปากยกมือปาดน้ำตาเอนศีรษะพิงไหล่ รมย์รวัตรเป็เพื่อนที่ดีเสมอมาเวลาหล่อนมีเื่ไม่สบายใจชายคนนี้ไม่เคยไปไหนคอยปลอบโยนเสมอมาถ้าหล่อนรักเขาได้คงดีไม่น้อย จะได้ไม่ต้องทุกข์ทรมานเหมือนอย่างทุกวันนี้
คนเป็เพื่อนเช่นเขาย่อมปวดใจกับเื่ที่ได้รับรู้เขาแน่ใจว่าชายคนนั้นต้องกลับมาพบเพื่อนอีกแน่ แต่ไม่คิดเลยว่าจะเร็วขนาดนี้จำได้ว่าเคยเห็นอยู่หน้าบ้านเพื่อน ทำไมไม่ฉุกใจคิดเลย
แล้วคนอย่างรมย์รวัตรจะทำอะไรได้นอกจากเป็ที่ปรึกษาปัญหา และคอยอยู่เคียงข้างผู้หญิงที่ตนเองหลงรักเท่านั้น ไม่ว่ากี่ครั้งน้ำตามิลันดามันเสียให้กับชายคนนั้นเสมอทำไมคนแบบนั้นต้องได้รับความรักจากเพื่อนเขาด้วยไม่ยุติธรรมเลยหากไม่้ามิแล้วก็ไม่ควรมายุ่งเกี่ยวกันอีกเพราะเขาไม่อยากเห็นเพื่อนเสียน้ำตาอีกแล้ว ยามใดเห็นมันหัวใจเขามันปวดร้าวด้วยรู้ดีว่าหล่อนยังรักชายคนนั้นไม่คลาย และความเ็ปจากการรับรู้มันทำให้เขาอยากเสียน้ำตาให้ผู้หญิงที่ตนรักบ้างเหมือนกัน
14K
