สำหรับาแของถานอี้ยาที่ท่านหมอหยิบมานี้ทำได้แค่รักษาที่ปลายเหตุ มิใช่ต้นเหตุ
ม้ามเขาได้รับความกระทบกระเทือนอย่างรุนแรงอีกทั้งตับยังมีเืออก แค่ยาไม่กี่ชนิดนี้ช่วยอะไรไม่ได้มาก
เยว่เฟิงเกอเดินไปที่ตู้ยาด้วยตัวเองโดยไม่พูดพร่ำทำเพลงนางพลิกหาอยู่นาน ในที่สุดก็ได้สมุนไพรมาสองชนิด
ยาสมุนไพรสองชนิดที่นางนำมาคือดอกเจ็ดดาว และหญ้าทะยาน
ท่านหมอประจำจวนใช้สายตาสงสัยมองเยว่เฟิงเกอสิ่งที่เขาตกตะลึงยิ่งกว่าก็คือ บรรดาตัวยาที่เขานำมาเ่าั้ไม่สามารถเคี่ยวร่วมกับสมุนไพรสองชนิดนี้ได้มิเช่นนั้นจะส่งผลร้ายต่อสุขภาพร่างกายแทน
เยว่เฟิงเกอมองความคิดของหมอชราออกนางเพียงกล่าวเรียบๆ ว่า “ยาชนิดอื่นไม่ใช้ ใช้แค่สมุนไพรสองตัวนี้ก็เพียงพอแล้ว”
คำกล่าวของเยว่เฟิงเกอทำท่านหมอถึงกับเบิกตาโต
“พระชายาคงไม่ได้ทรงล้อกระหม่อมเล่นอยู่กระมังอาการาเ็ขององครักษ์ถานรุนแรงมาก สมุนไพรสองชนิดนี้ไม่อาจรักษาได้ อีกอย่างตอนนี้ดึกดื่นเพียงนี้แล้ว พระชายาอย่าได้ทรงรั้งอยู่ที่นี่อีกเลย จะได้ไม่เป็การเสียเวลารักษาอาการาเ็ขององครักษ์ถานด้วย”เดิมหมอประจำจวนคิดว่าเยว่เฟิงเกอเป็วิชาแพทย์ แต่พอเห็นสมุนไพรสองชนิดที่นางนำออกมาเขาก็เกิดความเคลือบแคลงในตัวนาง
เยว่เฟิงเกอไม่สนใจสายตาเคลือบแคลงของหมอประจำจวนเมื่อนางห่อสมุนไพรทั้งสองเรียบร้อยแล้ว ก็บอกให้เฉียวเฟยนำไปต้ม
เฉียวเฟยรับสมุนไพรไปและกำลังจะเดินไปจัดการที่เรือนหลังทว่ายังไปไม่ทันถึงก็เห็นประตูหลังถูกเปิดออกพร้อมกับชายผอมสูงคนหนึ่งที่กำลังเดินออกมาจากด้านใน
เฉียวเฟยจำได้ทันทีนั่นคือลูกศิษย์ของหมอประจำจวนผู้นี้ผู้มีนามว่า กู้เฟิง
กู้เฟิงได้ยินเสียงสนทนาด้านนอกมาั้แ่เมื่อครู่แล้วจึงคิดว่าดึกเพียงนี้แล้วไม่อยากให้ท่านอาจารย์ต้องเหน็ดเหนื่อยอีก คนอายุมากแล้วจำต้องพักผ่อนให้ดี
ด้วยเหตุนี้กู้เฟิงจึงได้เปิดประตูออกมา
เมื่อกู้เฟิงเห็นหนึ่งในผู้มาเยือนคือเยว่เฟิงเกอเขาก็ไม่รอช้ารีบถวายพระพรทันที “ถวายพระพรพระชายา”
“ลุกขึ้นเถอะ”เยว่เฟิงเกอพยักหน้าให้กู้เฟิง แสดงท่าทีบอกให้เฉียวเฟยรีบไปต้มยา
เมื่อกู้เฟิงได้ยินเยว่เฟิงเกอบอกว่าจะให้ต้มยาก็รีบยื่นมือออกมาแล้วกล่าวว่า “เอามาให้ข้าเถอะ ข้าจะนำไปต้มเอง”
เฉียวเฟยหันไปมองเยว่เฟิงเกอเมื่อเห็นว่านางพยักหน้าถึงได้ยอมส่งสมุนไพรให้กู้เฟิง
กู้เฟิงมองสมุนไพรในมือสายตาปรากฏแววเคลือบแคลงขึ้นมาวูบหนึ่ง กระนั้นเขากลับไม่พูดอะไรและเพียงนำสมุนไพรไปต้มที่เรือนหลังอย่างรู้งาน
เพียงไม่นานกลิ่นหอมของยาก็ลอยมาและหลังจากนั้นอีกครู่เดียวกู้เฟิงก็เดินนำยาที่ต้มเสร็จแล้วออกมาจากเรือนหลัง
เยว่เฟิงเกอรับยามาก่อนจะส่งต่อให้ถานอี้
“ดื่มลงไปตับและม้ามของเ้าจะดีขึ้นอย่างรวดเร็ว”
ถานอี้รับยามาไม่แม้แต่จะคิดก็ดื่มลงไปจนหมดเกลี้ยง
แม้ถานอี้เองจะอธิบายไม่ถูกแต่เขาก็เชื่อใจเยว่เฟิงเกอ
ขณะที่หมอประจำจวนพอเห็นว่าถานอี้ดื่มยาจนหมดถ้วยเขาก็ไม่กล่าวอะไร และทำเพียงส่ายศีรษะ แสดงออกชัดว่าตนไม่เห็นด้วย
เมื่อถานอี้ดื่มยาถ้วยนั้นลงไปจนหมดแล้วเขาก็รู้สึกเพียงว่าในร่างกายเหมือนมีกำลังบางอย่างอย่างที่อธิบายไม่ถูก
เดิมร่างกายฝั่งซ้ายของเขายังเจ็บแปลบเพียงแค่หายใจเบาๆ ก็รู้สึกราวกับกระทบไปถึงซี่โครงสองซี่นั่น ทำให้รู้สึกเจ็บ กระทั่งหายใจก็ยังไม่กล้าออกแรงแต่เมื่อดื่มยานี้ลงท้องไป ความเ็ปหนักหน่วงเ่าั้กลับค่อยๆ หายไป และสามารถหายใจได้สะดวกขึ้น
ฉับพลันนั้นสายตาที่ถานอี้ใช้มองเยว่เฟิงเกอพลันเปล่งประกายเขารีบบอกทุกคนว่า ตอนนี้ร่างกายเขาค่อยๆ รู้สึกดีขึ้นแล้ว
เมื่อหมอประจำจวนได้ยินคำพูดของเขาก็อดหันศีรษะไปมองเยว่เฟิงเกอไม่ได้
ชายชรารู้สึกตกตะลึงเล็กน้อยหรือว่าสมุนไพรสองชนิดนั้นจะให้ผลดีถึงเพียงนั้นจริงๆ ?
เขาเป็หมอมาหลายปีกลับไม่เคยได้ยินว่า แค่สมุนไพรสองชนิดก็สามารถรักษาคนให้หายได้
อีกอย่างถานอี้าเ็รุนแรงม้ามของเขาถูกกระทบกระเทือนอย่างหนัก ทั้งยังมีซี่โครงหักอีกสองซี่ด้วย แต่อาศัยแค่สมุนไพรสองชนิดนี้ก็ให้ผลลัพธ์ที่น่าพอใจเพียงนี้ช่างทำให้คนจินตนาการไม่ออกจริงๆ
เยว่เฟิงเกอเห็นว่าถานอี้ดีขึ้นแล้วนางก็ทำเพียงพยักหน้าให้เบาๆ
วิชาแพทย์ที่นางเชี่ยวชาญไม่ใช่สิ่งที่ใครๆก็สามารถเข้าถึงได้
ยามนี้ร่างกายของถานอี้กำลังค่อยๆฟื้นตัว เช่นนั้นอันดับต่อไปก็คือการช่วยรักษาขาให้เขา
กระดูกหน้าแข้งที่หักไปแล้วนั้นจำต้องใช้เวลาในการรักษา
เยว่เฟิงเกอไปหาสมุนไพรที่ตู้อีกครั้งจากนั้นส่งต่อให้กู้เฟิง
“ลำบากท่านหมอช่วยเคี่ยวยาทาให้หน่อยแล้ว”เยว่เฟิงเกอนับว่ารู้สึกดีกับชายตัวผอมนามว่ากู้เฟิงคนนี้ไม่น้อย
เพียงดูจากที่เมื่อครู่เขาไม่กล่าววาจามากความก็รีบนำยาไปต้มโดยเร็วก็เห็นได้ชัดแล้วว่าเขาเป็คนไม่พูดมากและตั้งอกตั้งใจทำงาน
ทว่า สิ่งที่เยว่เฟิงเกอคิดกลับผิดถนัดแท้จริงแล้วกู้เฟิงเป็คนช่างพูดผู้หนึ่งเพียงแต่เื่ในคืนนี้เกิดขึ้นกะทันหันเกินไป ตอนนี้เขาเพียงยังไม่ทันดึงสติกลับมาก็เท่านั้น
กู้เฟิงคิดไม่ถึงแม้แต่น้อยว่าพระชายาจะมีวิชาแพทย์สูงส่งเช่นนี้เขามองนางอย่างอึ้งๆ กระทั่งนางยื่นสมุนไพรอีกสองสามตัวมาให้ เขาถึงดึงสติกลับมาได้
เมื่อรับสมุนไพรมากู้เฟิงก็รีบเดินไปเคี่ยวยาที่เรือนหลังให้เยว่เฟิงเกอทันที
เยว่เฟิงเกอหันมากล่าวกับหมอประจำจวนต่อ“รบกวนท่านหมอช่วยต้มยาสมุนไพรสองชนิดเมื่อครู่ให้องครักษ์ถานดื่มอีกสักสองสามคราเถิดให้เขาดื่มทุกวัน วันละสามครั้งติดต่อกันสามวัน คาดว่าเพียงเท่านี้ ร่างกายขององครักษ์ถานก็จะกลับมาฟื้นฟูเป็ปกติ”
ถึงแม้หมอประจำจวนจะเคลือบแคลงแต่เขาก็พยักหน้าตกลง
เมื่อถานอี้ได้ยินว่าเขากินยาแค่สามวันก็สามารถกลับมาแข็งแรงดังเดิมได้สายตาที่เขามองเยว่เฟิงเกอก็มีแต่จะนับถือมากยิ่งขึ้น
สำหรับการเคี่ยวยาทาจำต้องใช้เวลาสักหน่อยรอจนกู้เฟิงถือยาออกมาก็ผ่านไปแล้วครึ่งชั่วยาม
เยว่เฟิงเกอนั่งอยู่หน้าตู้ยานางง่วงจนหนังตาบนล่างกำลังสู้รบกันอยู่
ถานอี้และเฉียวเฟยเห็นเช่นนั้นต่างก็พยายามช่วยกันโน้มน้าวให้เยว่เฟิงเกอกลับไปพักผ่อนแต่นางกลับยืนยันว่าจะอยู่ต่อ
ด้วย้าจะอยู่รอทายาให้ถานอี้ด้วยตนเองเมื่อยาถูกเคี่ยวเสร็จแล้ว
เพราะความมีน้ำใจเป็ห่วงเป็ใยที่เยว่เฟิงเกอมีให้ทำให้ถานอี้ยิ่งเคารพนางมากขึ้นอีกหลายส่วน
ส่วนเฉียวเฟยเองก็นับว่าเปลี่ยนความคิดที่มีต่อเยว่เฟิงเกอไปโดยสิ้นเชิงเขาเริ่มรู้สึกว่านางช่างเหมาะสมกับตำแหน่งพระชายาแล้วจริงๆ
มีแค่นางที่คู่ควรครองคู่กับท่านอ๋อง
เมื่อเยว่เฟิงเกอรับยามานางก็ม้วนขากางเกงของถานอี้ขึ้นโดยมีเฉียวเฟยช่วยถือแผ่นไม้กับผ้าพันอยู่ด้านข้าง
นางใช้มือปาดยามาทาลงไปเบาๆ บนขาของถานอี้
หลังจากที่ตัวยาซึมเข้าสู่าแถานอี้ก็ให้รู้สึกถึงความเย็นที่ค่อยๆ แผ่กำจายเข้าสู่เนื้อหนัง
ขาที่เดิมทียังเ็ปอยู่ชั่วขณะนั้นก็ถูกความเย็นนี้ห่อหุ้มไว้
หลังจากเยว่เฟิงเกอทายาทั้งหมดลงบนแผลแล้วก็บอกให้เฉียวเฟยใช้แผ่นไม้และผ้ายึดกับขาของถานอี้ไว้อีกครั้ง
เมื่อทำทั้งหมดนี้เสร็จสิ้นแล้วเยว่เฟิงเกอถึงได้เช็ดเหงื่อบริเวณหน้าผากตน นางยืนขึ้นกล่าวกับถานอี้ว่า“ขาของเ้าต้องงดใช้งาน ห้ามเดินไปไหนมาไหนโดยพลการรอจนยานี้ซึมเข้าผิวเ้าไปจนหมดแล้ว เ้าต้องมาหาข้าอีกครั้ง เข้าใจหรือไม่? ”
เยว่เฟิงเกอพูดจบก็เดินหาวออกจากโรงหมอประจำจวนไป
ถานอี้อยากจะกล่าวขอบพระทัยพระชายาแต่คำพูดที่แล่นขึ้นมาจ่อริมฝีปากแล้วกลับค้างเติ่งอยู่เช่นนั้น เขาพูดไม่ออกแม้แต่ประโยคเดียวจึงทำเพียงมองเงาหลังของนางที่ค่อยๆ จากไป พยักหน้าอย่างหนักแน่น...
ทางด้านเยว่เฟิงเกอหลังจากที่นางกลับไปถึงเรือนก็เรียกได้ว่าหลับสนิท
รอจนถึงเช้าวันถัดมาเื่ที่นางช่วยรักษาให้ถานอี้กลางดึกก็แพร่กระจายไปทั่วทั้งจวน
เพราะความสามารถชั้นสูงทางด้านวิชาแพทย์ของนางทำให้ทุกคนต่างเป็ต้องมองพระชายาผู้นี้ใหม่
287
