วิวาห์เลี้ยงเดี่ยว

“จองที่เดียว”

             “ค่ะ” มัตสยาเริ่มมองคนเป็นเจ้านายอย่างไม่มั่นใจว่าตัวเองลืมอะไรไปหรือเปล่า เขาได้บอกไหมว่าจะพาใครไปด้วย แต่นึกแล้วนึกอีกเหมือนจะไม่มีนะ

             “ไปจองเพิ่ม คุณต้องไปกับผม” คนสั่งพูดด้วยสีหน้านิ่งเรียบแต่คนถูกสั่งนี่สิถึงกับอุทานเสียงหลง “ฮ้า! แต่บอสเคยบอกว่าจะไปคนเดียวนี่คะ ทำไม...กะทันหันแบบนี้ล่ะคะ” มัตสยาถามเสียงแผ่ว ทั้งที่ใจอยากจะต่อว่าแรง ๆ ด้วยซ้ำ แต่ตรงหน้านี่คือเจ้านายส่วนเธอมันแค่เลขาฯ เขาสั่งให้ไปก็คงต้องไป แต่นั่นจะไม่ใช่ปัญหาเลยถ้าเขาบอกเธอล่วงหน้า แต่นี่มันพรุ่งนี้แล้วนะ

             “มีปัญหาเหรอ”

             “ก็...ไม่มีค่ะ” มัตสยาปฏิเสธเสียงแผ่ว ถอนหายใจแล้วถอนหายใจอีกพร้อมกับรอว่าเขาจะสั่งอะไรอีกไหม เมื่อทุกอย่างเงียบเธอจึงเอ่ยปากขอตัว “ถ้าไม่มีอะไรแล้ว มัทขอไปทำงานต่อนะคะ” และในจังหวะที่จะหมุนตัวเดินออกจากห้อง คนที่เงียบอยู่นานก็พูดขึ้น

             “ผมอนุญาตให้คุณเอาลูกไปด้วยได้ พี่เลี้ยงจะได้ไปช่วยแม่คุณดูแลพ่อคุณไง”

             มัตสยาเปิดยิ้มแต่เวลาต่อก็ขมวดคิ้ว จนวาทีต้องถาม “อะไรอีกล่ะ”

“แล้วมัทจะทำงานยังไงล่ะคะ” เธอถามถึงปัญหาอีกอย่างที่จะตามมา กะเตงลูกวิ่งตามเขาไปทำงานเนี่ยนะ มันไม่ได้

             “ก็ทำเหมือนเคยทำนั่นแหละ แต่ตอนออกไปคุยงานกับลูกค้าผมไปคนเดียวเอง มีปัญหาอะไรอีกไหม”

             “มะ ไม่มีค่ะ” มัตสยายิ้มแหย ๆ

             “งั้นก็รีบไปจองตั๋วเพิ่มซะ”

             “ค่ะ” มัตสยารับคำแล้วรีบออกไปทำตามคำสั่ง อีกทั้งเธอยังต้องโทรไปบอกที่บ้านเรื่องนี้ด้วย เผื่อพ่อแม่ของเธอมีปัญหาเรื่องการที่จะเอาลูกสาวไปด้วย ถ้าเกลี้ยกล่อมเองไม่สำเร็จจะได้ให้วาทีช่วยอีกแรง

             หลังจากที่เคลียร์ทุกอย่างเสร็จทั้งเรื่องการจองตั๋วและเรื่องพาน้องของขวัญไปทำงานที่ต่างจังหวัดได้ไม่นาน เสียงโทรศัพท์บนโต๊ะก็ดังขึ้น

“วันนี้มีอะไรด่วนหรือสำคัญไหม”

             “ไม่มีค่ะ” มัตสยาบอกหลังจากเช็กตารางของคนเป็นเจ้านายอีกครั้งเพื่อความชัวร์

             “งั้นผมจะออกไปทำธุระข้างนอกและจะไม่กลับเข้ามาอีกนะ”

             “ค่ะ” มัตสยาวางสายไม่นานวาทีก็ออกจากห้องไปข้างนอก และก่อนไปเขาก็ไม่ลืมที่จะย้ำ “ถ้ามีอะไรด่วนโทรหาผมทันทีนะ”

             “ค่ะ”

             แดนไทต้องแปลกใจที่จู่ ๆ วาทีก็โผล่มาที่บ้านในตอนเย็น เพราะปกติเวลานี้ที่ที่มันจะอยู่คือบริษัท แต่วันนี้มันมาบ้านเขา มันต้องมีอาเพศแน่ ๆ

             “กูว่าต้องเลี้ยงฉลองหน่อยแล้ว” แดนไทยักคิ้วให้กับคนเป็นเพื่อนที่หน้าตาดูเครียด ๆ กว่าปกติ

             “เนื่องในโอกาส...” วาทีย้อนถาม

             “มึงมาหากูที่บ้านไง” แดนไทตอบติดตลก แต่เหมือนอีกฝ่ายจะไม่ได้สนใจเขาเลย กวาดสายตามองไปรอบ ๆ เหมือนหาอะไรบางอย่าง