บทที่2
วาตีผลักไสตัวเองออกจากอกที่ได้อุ่นแอบแนบชิดเพียงชั่วขณะเพราะข้อค้านในใจมันยุแยงว่าผู้ชายที่หล่อนกำลังตกอยู่ในภวังค์นั้นหาใช่ผู้ชายร้อยแท่งพันแท่ง แต่เป็ผู้ชายสายพันธุ์ใหม่ที่รักผู้ชายด้วยกัน
“บ้าที่สุดเลย ตัวโตยังกับั์ แล้วยังมายืนเกะกะขวางทางอยู่ได้นี่ถ้าฉันล้มลงไปกองกับพื้นจะว่ายังไง...ฮึ”
เขาเอียงคอมองพูดเสียงเบา “คุณตั้งใจเดินชนผมเองนะครับ”
“นี่คุณหาว่าฉันเป็ฝ่ายหาเื่อย่างนั้นสิ”
“เปล่าครับ ผมก็แค่...”
เขายังพูดไม่ทันจบอารมณ์หล่อนก็ร้อนพุ่งเหมือนมีใครจุดไฟใต้เท้าเมื่อนึกขึ้นได้ว่าตัวเองกำลังเสียเวลามานั่งเถียงฉอดๆกับเื่ไร้สาระ ทั้งที่ป่านนี้ควรจะเดินไปให้ถึงร้านกาแฟเร็วๆเผื่อว่าพนักงานในร้านอาจจะเก็บถุงใส่กระเป๋าเอาไว้ให้หล่อน
“คุณไม่ต้องพูดหรอก...ฉันรู้ว่าตัวเองเถียงสู้คนอย่าง‘พวกคุณ’ ไม่ได้หรอก”
เขาทำกิริยาเดิมซ้ำด้วยการเอียงคอมองหล่อนพลางเป่าปากพ่นลมหายใจออกมา “นี่คุณกำลังคิดว่าผมเป็...เอ่อ...”
“ก็ใช่น่ะสิ...พวกเกย์ พวกตุ๊ดเท่าที่ฉันเคยเห็น ปากจัดจะตาย”
หล่อนค้อนขวับไม่อยากต่อความให้มากไปกว่านี้ จึงสะบัดหน้าพรืดเตรียมก้าวขาหนีแต่ฝ่ายนั้นกลับมือไว คว้าข้อมือหล่อนเอาไว้
“แล้วนั่นคุณจะรีบไปไหนครับ”
หล่อนจึงนิ่วหน้ามองไปยังมือของเขาที่ถือวิสาสะมาฉวยข้อมือหล่อนเอาไว้ดังนั้นจึงสะบัดออก “ฉันจะรีบไปไหนมันก็เื่ของฉัน”
ทว่าเขากลับชูถุงกระดาษในมือขึ้นสูง...
“คุณกำลังจะรีบกลับไปเอาถุงใบนี้ใช่ไหมครับ”
เขาแกว่งถุงไปมาทำให้หล่อนตาสว่างขึ้นมาทันใด เมื่อครู่มัวแต่อารมณ์เสียมัวแต่พะวงถึงถุงที่ลืมเอาไว้และกำลังนึกหมั่นไส้ผู้ชายที่ไม่แมนเต็มร้อยตรงหน้าจึงไม่สังเกตสังกาทั้งนั้นว่าเขาไม่ได้ยืนตัวเปล่าแต่ในมือข้างหนึ่งของเขาถือถุงใบนั้น
หล่อนจึงคว้าหมับดึงถุงมาเปิดออกหยิบกระเป๋าสีดำที่เพิ่งเสียเงินรูดบัตรเครดิตหมดไปหลายหมื่นบาทขึ้นมาลูบคลำสำรวจว่ายังอยู่ในสภาพดีไม่ชำรุดเสียหายหรือถูกใครเอาใบอื่นมาหลอกย้อมแมวขาย
“ของฉันแน่ใช่ไหมคะ”
หล่อนถามอีกครั้งเพื่อความชัวร์เสียงอ่อนอ่อยลงอย่างสำนึกผิดที่ไปตวาดแว้ดใส่เขาตั้งหลายครั้งแต่หล่อนกลัวจะเสียหน้า ก็เลยไม่เอ่ยคำว่าขอโทษแต่กล่าวอีกคำหนึ่งแทน
“ขอบคุณนะคะที่เป็ธุระช่วยเอามาคืนให้”
เขายิ้มให้หล่อน...เป็ยิ้มที่ลงความเห็นได้ว่าชวนฝัน
แต่แล้วก็อึกอักเมื่อคิดว่าชายหนุ่มตรงหน้านี้เป็ผู้ชายประเภทที่หล่อนเกลียดเข้าไส้ก็เลยค้อมศีรษะนิดๆ แล้วเดินกลับไปที่รถยนต์ของตัวเองเมื่อขึ้นนั่งประจำที่จึงสูดลมหายใจจนลึกไม่คิดว่าหัวใจของหล่อนกำลังแกว่งผิดที่ผิดทาง ท่องคำว่า ‘เกย์ๆๆ’ เอาไว้ในใจ
ไม่ได้ๆ...หล่อแค่ไหนแต่เขาก็เป็เกย์นี่นะ!
ว่าแต่ทำไมเขายังไม่ขยับตัวไปไหน ยืนทื่อเป็เสาหินไปได้...หล่อนจึงลดกระจกรถลงตอนที่ถอยรถออกมาจากช่องจอด พร้อมกับเอ่ยสั้นๆ
“ขอบคุณอีกครั้งนะคะ...แล้วก็เอ่อ...ขอโทษด้วยค่ะ”
แล้วหล่อนก็ไหวไหล่พลางเบ้ปากอย่างเคยชินนั่งหน้าเชิดขับออกไป ปล่อยให้ผู้ชายที่หล่อนคิดเอาเองว่าเขาเป็เกย์ยืนยิ้มไม่หุบอยู่ที่เดิม
//////////////////////////////////////////////////
ภูพัดไม่ทันคิดว่ากามเทพที่กลับขึ้น์ไปเมื่อสองปีก่อนจะย้อนกลับมาช่วยยิงศรรักปักอกเข้าที่หัวใจเขาอย่างจังและเต็มแรงจนหัวธนูมิดดึงไม่ออกเสียด้วยเพราะตอนนี้เขารู้แล้วว่าการพบกับหล่อนครั้งกระโน้น...หลงชอบหล่อนมาพักหนึ่งความรู้สึกนั้นมันกำลังกลับเข้ามาอีกครั้งอย่างจริงจัง
ทำให้เขานึกถึงการตกลงบางสิ่งกับเลอฉวี!
แล้วเขาก็เดินกลับขึ้นไปนั่งที่รถซึ่งจอดอยู่ข้างกันกับรถของวาตีบอกคนขับรถประจำตัวซึ่งรู้ใจทำงานกันมานานขับออกไปส่วนเขานั้นก็หยิบโทรศัพท์มาต่อสายไปยังคนที่เขาคิดว่า...คำเชิญชวนของเ้าหล่อนในวันก่อนเขาไม่ควรปฏิเสธมันไป
“พี่ฉวีครับผมอยากคุยเื่นิยายที่พี่เคยชวนผมเอาไว้ครับ”
จนรถนั้นเคลื่อนที่ออกไป...ความชะล่าใจทำให้เขาไม่ทันมองดูให้รอบคอบว่าบุคคลที่เขากลัวนั้นซุ่มเก็บภาพเขาเป็ระยะในที่ไกลสายตา
นับว่าคนดังกับปาปารัซซีและข่าวนั้น...เป็ของคู่กัน!
//////////////////////////////////////////////////
ผ่านไปราวสองอาทิตย์ นิยายที่วาตีคิดว่าเขียนยากกว่าทุกเื่จึงจบลงแต่กระนั้นยังไม่ทันหายเหนื่อย หล่อนก็ต้องเจอกับงานชิ้นใหม่อีกแล้ว
วาตีทอดถอนใจเป็ครั้งที่สิบภายในห้านาทีหลังวางสายจากบรรณาธิการเลอฉวี พลอยมีค่า หรือที่หล่อนเรียกอีกฝ่ายติดปากว่า พี่ฉวีลงท้ายด้วยคำว่า คะ หรือไม่ก็ ขาสุดแท้แต่ว่า่นั้นอยู่ในอารมณ์ไหน
อย่างตอนนี้...หล่อนกำลังอยู่ในอารมณ์ที่อยากพักผ่อนด้วยการเข้าไปใช้บริการนวดสปาเพื่อผ่อนคลายกล้ามเนื้ออันอ่อนล้าและสมองอันตึงเครียดไม่ก็ขึ้นเครื่องบินไปนอนอาบแดดแถวชายหาดทางภูเก็ตหรือกระบี่หรืออาจจะบินข้ามน้ำข้ามทะเลไปเกาะบาหลีค้างสักเจ็ดวันกับชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลารูปร่างกำยำสักคนแต่หลังวางสายจากบอกอคนเก่งแพลนในการไปนั่นมานี่มีอันต้องพับเก็บชนิดปัจจุบันทันด่วนเพราะเหตุผลที่หล่อนไม่อาจปฏิเสธได้
แน่ละ...หล่อนเป็นักเขียนนิยายถึงแม้เพิ่งจะปิดต้นฉบับนิยายเื่ สาป์ลวง เมื่อสองอาทิตย์ที่แล้วหลบแดดหลบฝนไปเดินชอปปิงในห้างเพื่อถลุงเงินในกระเป๋ากวาดซื้อรองเท้า น้ำหอมเครื่องสำอาง เสื้อผ้า กระเป๋า รวมถึงของจุกจิกสำหรับผู้หญิงเท่าที่เวลาจะอำนวยความสะดวกเพราะตลอดสามเดือนเต็มที่หล่อนใช้ชีวิตอยู่ติดบ้านเสียส่วนใหญ่แทบจะปลีกวิเวกอยู่กับกองหนังสือข้อมูลที่ใช้อ้างอิงในการเขียนกองสูงพะเนินเทินทึกกับหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่เปิดเครื่องทิ้งไว้ทั้งวันั้แ่เช้ายันดึกอดตาหลับขับตานอนเพื่อปั่นนิยายจนจบ มันทั้งเหนื่อยทั้งสุขระคนกัน
เมื่อปิดต้นฉบับจบแล้วหล่อนก็อยากจะทิ้ง่เพื่อพักสมองไปไหนมาไหนอย่างที่สาวสวยคนหนึ่งบนโลกใบนี้น่าจะได้ทำแต่ทำไม่เวลาแบบนั้นมันถึงสั้นนัก
‘วาจ๊ะ พี่มีข่าวดีจะบอก’
ตอนนั้นในหัวของวาตีนึกถึงแต่ต้นฉบับที่เพิ่งส่งเข้าอีเมล์บอกอเื่ล่าสุดจึงเอ่ยกลับด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นว่า ‘นิยายเื่สาป์ลวงจะได้ลัดคิววางแผงทันงานหนังสือเดือนตุลาคมนี้ใช่ไหมคะพี่ฉวี’
เหตุที่วาตีถามเช่นนั้น เพราะหล่อนรู้ดีว่านิยายทุกเื่ที่เขียนจบแล้วส่งถึงมือบอกอเลอฉวีแห่งสำนักพิมพ์ดรีมเลิฟนั้น จะได้รับการพิจารณาให้ผ่านทุกเื่และมีคิววางแผงที่ชัดเจนเพราะผลงานรวมเล่มที่ผ่านมาตลอดระยะเวลาที่โลดแล่นในวงการวรรณกรรมสิบสองปีหล่อนมีนิยายออกสู่สายตานักอ่านเกินกว่าสี่สิบเล่มเฉลี่ยปีละสามถึงสี่เล่มโดยประมาณ และทุกเื่นั้นมียอดขายเป็อันดับต้นๆของสำนักพิมพ์โด่งดังชนิดที่ผู้จัดละครจากสถานีโทรทัศน์หลายช่องขอจองคิวอ่านผลงานั้แ่ก่อนวางแผงก็มี
เรียกได้ว่านิยายในนามปากกาดาหราวาตี ปรากฏอยู่บนแผงหนังสือเมื่อไหร่ยอดขายมักจะพุ่งพรวดในสัปดาห์แรกที่วางมากกว่าครึ่งหนึ่งของจำนวนยอดพิมพ์
แน่ละ! ยอดขายของหล่อนไม่ใช่ไก่กาพิมพ์แค่ 3000เล่มเหมือนทั่วไป การันตีขั้นต่ำถึง 5000 เล่มแล้วต่อหนึ่งเื่พิมพ์ซ้ำไม่ต่ำกว่าครั้งที่ 3แถมยังติดอันดับหนึ่งตามเว็บไซด์ขายหนังสือออนไลน์ทุกแห่งเชื่อขนมกินได้ว่าที่ไหนมีนิยายของหล่อนวางหน้าร้านรับประกันถึงรายได้ที่เข้ากระเป๋าผู้จัดจำหน่ายแน่นอน
ฉะนั้นจึงไม่แปลกที่สายส่งจะแจ้งไปที่สำนักพิมพ์สั่งยอดนิยายของหล่อนสูงลิบลิ่ว...ซึ่งสวนกระแสกับยอดขายนิยายจากนักเขียนหน้าใหม่ทั้งหลายแหล่ที่แห่กันเกิดในบรรณพิภพเป็จำนวนมากคือขายดีเพียงชั่วประเดี๋ยว อยู่บนชั้นหน้าร้านเพื่อโชว์ปกหน้า สำหรับเสียค่าโฆษณาไม่เกินสองสัปดาห์ก็ถูกโยกย้ายเข้าไปเก็บชั้นด้านในโชว์เพียงแค่สันปกหรือบางรายอาจถูกเก็บเข้าคลังต้องรอให้นักอ่านไปสอบถามกับพนักงานถึงจะได้ขาย
แต่ท่ามกลางชื่อเสียงที่ดังเป็พลุแตกในแวดวงน้ำหมึกก็มักจะมีเสียงโจมตีเล็ดลอดออกมาเป็ระยะ เพราะว่าแนวนิยายของหล่อนทุกเื่คือโรมานซ์นิยายที่แทรกฉากรักอย่างถึงพริกถึงขิงเอาไว้เกือบสามสิบเปอร์เซ็นต์ของเื่เรียกได้ว่านักอ่านที่จินตนาการตามบทบรรยายมีสิทธิ์เคลิ้มฝันจนเืกำเดากระฉูดแต่นั่นมันก็คือจุดขายเฉพาะตัวอันเป็เอกลักษณ์ประจำนามปากกานี้ไปเสียแล้ว
ฉะนั้นหล่อนไม่ใคร่จะสนใจเสียงนกเสียงกาที่จิกกัดอยู่นอกวงสักเท่าไหร่เพราะถือว่าตนเองมีชื่อเสียงดังพอตัว...ดังชนิดที่นักเขียนรุ่นน้องหลายคนซึ่งมีผลงานไม่กี่ปีถึงกับอยากจะทาบรัศมีหล่อน
โดยเฉพาะ...เชรี
‘ตกลงวาสนใจอยากจะทำงานโพรเจกต์แพ็กคู่นี้หรือเปล่าจ๊ะ’
บอกอเลอฉวีเกริ่นถึงโพรเจกต์ที่ชักชวนคร่าวๆ ทีแรกหล่อนก็ฟังเพียงผ่านหูหาได้สนใจเท่าไหร่นัก จนกระทั่งเอ่ยถึงชื่อนักเขียนรุ่นน้องผู้นั้นเข้าหู เท่านั้นแหละ...หล่อนจึงตอบตกลงโดยที่ไม่ได้ถามย้ำเสียด้วยซ้ำว่างานนิยายชุดนี้เป็เื่ราวเกี่ยวกับใครอะไร ที่ไหน?
‘วาไม่กล้าปฏิเสธงานที่พี่ฉวีหยิบยื่นมาให้หรอกค่ะติดอยู่นิดเดียวแค่นั้นเอง’
‘เื่อะไรจ๊ะ’
วาตีแสร้งถอนใจเบาๆพอให้เสียงนั้นลอดผ่านเข้าหูโทรศัพท์ ‘ทำไมงานชุดนี้ถึงต้องเลือกเชอรี่มาจับคู่ด้วยคะ พี่ฉวีก็น่าจะรู้นี่นาว่าวากับเชอรี่ไม่ค่อยกินเส้นกัน’
หล่อนไม่คิดจะปิดบังความรู้สึกส่วนลึกที่มีต่อนักเขียนรุ่นน้องผู้นั้นเมื่อคุยกันตามลำพังกับบอกอคนเก่ง เพราะคิดเข้าข้างตัวเองว่าอย่างไรเสีย นามปากกาของหล่อนก็มีภาษีดีกว่าเชรีซึ่งเป็นักเขียนงานลูกกวาด...บางทีถ้าหล่อนแสดงความจำนงว่าไม่อยากร่วมงานกับอีกฝ่ายอาจจะมีการเปลี่ยนตัวก็ได้
แต่น้ำเสียงของบอกอเลอฉวีผู้เชี่ยวกรากอยู่ในแวดวงคงจะเตรียมการสำหรับคำถามมาก่อนหน้าจึงเลือกตอบในสิ่งที่คาดว่าหล่อนคงพอใจ ‘โธ่...น้องวาจ๋า สำหรับพี่ น้องวาเป็ที่หนึ่ง เป็ตัวแม่ของสำนักพิมพ์ไม่มีใครมาเทียบได้ การที่พี่เลือกน้องเชอรี่มาร่วมงานนี้ ก็ถือว่าให้โอกาสเด็กมันแถมงานชุดนี้ต่างคนต่างแยกกันทำ ไม่ได้ใช้ตัวละครร่วมกันแต่อย่างใด เพียงแค่นักเขียนยึดคอนเซปต์ร่วมกันเท่านั้นเอง...พี่รับประกันว่าวาไม่ต้องทำงานด้วยความลำบากใจแน่นอน’
‘ถ้าอย่างนั้นค่อยยังชั่วหน่อยค่ะบอกตามตรงว่าวาไม่ค่อยถูกชะตากับเด็กคนนั้นสักเท่าไหร่นัก...เวลาที่เชอรี่อยู่ต่อหน้าคนหมู่มากเธอก็น่ารัก ยิ้มแย้มแจ่มใสดีหรอกค่ะ แต่เวลาที่อยู่กับวาสองคน ทั้งน้ำเสียงสายตาแล้วก็ท่าทางที่แสดงออกกับวา ทำเหมือนไม่รู้จักใครรุ่นพี่ ใครรุ่นน้องวาก็พูดไม่ถูกหรอกนะคะ ว่าไอ้หน้าตาท่าทางที่เห็นมันเป็ยังไง รู้แต่ว่ามัน ‘ปีนเกลียว’ กันไปนิด’
‘ทำใจให้สบายๆนะคะ อย่าไปคิดมาก วาเป็นักเขียนตัวแม่ของวงการโรมานซ์อย่าได้ไปแคร์คลื่นลูกใหม่เลยค่ะ’
‘แล้วพี่ฉวีมั่นใจเหรอคะ ว่าเชอรี่จะทำงานโพรเจกต์ร่วมกับวาแบบมืออาชีพได้ระวังจะกลายเป็ตัวถ่วงทำให้งานล่มไม่เป็ท่านะคะ แล้วพี่ฉวีจะหาว่าวาไม่เตือน’
‘ก็เอาอย่างนี้สิจ๊ะวา...งานนี้ก็วัดฝีมือให้เห็นดำเห็นแดงกันไปข้างหนึ่งว่าเื่ของใครกระแสความนิยมกับยอดขายมันจะมาแรงถล่มทลายกว่ากันลองสำรวจจากเว็บดันทิปเป็ตัวชี้วัดก็ได้...ว่าไงจ๊ะ จะยอมแพ้ไหม’
เมื่อพูดถึงการแข่งขัน...มีแพ้ชนะ หล่อนจึงเผลอเบ้ปากเล็กน้อยโชคดีที่อีกฝ่ายไม่เห็นเพราะคุยกันทางโทรศัพท์ ‘ก็แค่งานลูกกวาดวาไม่จำเป็ต้องไปแข่งหรอกค่ะ สู้แข่งกับตัวเองแบบทุกครั้งดีกว่า’
นี่หล่อนกำลังรักษาภาพนักเขียนสาวใหญ่ใจดีอยู่ใช่ไหม?...มีเสียงเล็กเสียงน้อยแค่นถามอยู่ในใจ
‘เอาน่า พี่เชื่อฝีมือวาอยู่แล้ว ว่าวาจะต้องเป็ที่หนึ่งของงานชุดนี้’
คำปลอบใจที่คู่สนทนาสรรหามาปลอบ ล้วนเป็สิ่งที่กลืนอยู่ในิญญาบอกอมานานด้วยรู้ในอีโก้อันแรงกล้าทั้งวาตี ทั้งเชรี...ฉะนั้นการใช้น้ำเย็นเข้าลูบถือเป็ทางออกที่จะทำให้งานดำเนินไปอย่างราบรื่น
แม้บางครั้งตอนที่บอกอคนเก่งพูดอาจต้องไขว้นิ้วกลางทับนิ้วชี้เอาไว้ว่าการโกหกนั้นไม่ถือว่าเป็สิ่งที่ผิดแต่ประการใด
‘พี่ฉวีคงไม่คิดว่าวาเื่มาก จู้จี้จุกจิก หรือว่าใส่ร้ายเชอรี่หรอกนะคะ’
เมื่อเผลอตัวแสดงความรู้สึกออกไปแล้ว วาตีกลับไม่แน่ใจว่าสิ่งที่พูดเพราะ ‘อีโก้’ ในตัว มันจะย้อนกลับมาทำร้ายคำพูดตัวเองหรือไม่
แต่คนอย่างหล่อนก็ไม่ใช่พวกคิดก่อนพูด...เท่ากับคิดก่อนเขียนเสียด้วย
เมื่อบอกอเลอฉวีแสดงความเชื่อมั่นในตัวหล่อนพร้อมกับถ้อยคำเยินยออีกสารพัด ซึ่งหล่อนเองก็หลงระเริงเคลิ้มคล้อยและชอบฟังมัน ก่อนจะถามลงลึกถึงเนื้องาน‘ว่าแต่งานชุดนี้มันเกี่ยวกับอะไรคะ’
‘พี่อยากนัดคุยเป็การส่วนตัวกับวาอีกทีที่ร้านกาแฟใกล้ๆสำนักพิมพ์ตกลงไหมจ๊ะ...เดี๋ยวอีกหนึ่งชั่วโมงพบกันดีกว่า...ตอนนี้บอกได้แค่ว่า พี่อยากจะให้งานสองเล่มนี้เป็เื่ของเซเลบ...เป็ไงจ๊ะ...ไหวไหม?’
‘เซเลบ!...ยังไงกันคะ’
ตอนนี้ในภาพแห่งความคิด‘เซเลบ’ ที่หล่อนหมายตาอยากจะเขียนเื่ราวเกี่ยวกับชีวิตของเขามีอยู่ไม่กี่ราย
ไม่รู้ว่าชื่อเซเลบที่บอกอเลอฉวีอยากให้หล่อนเขียน...จะตรงกันไหมนะ?
//////////////////////////////////////////////////
1K
