"หนูพร้อมแล้วค่ะ หนูได้ใช่เวลาสุดท้ายกับครอบครัวที่หนูรักได้มอบสิ่งดีๆ ให้กับพวกเขาก่อนหนูจะไปหนูก็สบายใจแล้ว"
มู่ตานพูดเสร็จก็เดินไปที่เตียงก็จะนอนหลับตาลงพร้อมที่จะไปแล้วเทพชราเห็นดังนั้นก็ได้นำิญญาออกจากร่างของมู่ตานทันทีก่อนจะนำไปยังสถานที่ลึกลับก่อนจะย้อนเวลา
"นังหนูตื่นได้แล้วมู่ตานลืมตาเถิดท่านเทพคนนี้มีเื่จะบอกกล่าวกับหนู"มู่ตานได้ลืมตาขึ้นมาด้วยความมึนงง ก่อนจะมองไปรอบๆ ที่มีแต่สีขาวกว้างจนหาที่สิ้นสุดไม่ได้
"ที่นี้คือที่ไหนเหรอค่ะท่านเทพ ทำไมถึงมีแต่สีขาว"
"ที่ที่หนูกำลังอยู่ตอนนี้เป็สถานที่กลางก่อนที่หนูจะเดินทางไปยังอีกสถานที่หนึ่ง ข้าขอบอกกล่าวแก่หนูหน่อย ในยามค่ำคืนหนูได้ฝันถึงผู้หญิงคนหนึ่งเธอมีชื่อเหมือนกับหนูใช่หรือไหม เธอคือคนที่หนูต้องไปอยู่ในร่างนั้นเธอคือดวงิญญาอีกเสี้ยวนึงของหนูที่กระจายอยู่ในภพต่างๆ
ข้าได้รวบรวมเสี้ยวดวงิญญาของหนูไว้ในภพที่ข้ากำลังจะพาหนูไป ข้าอยากให้หนูใช้ชีวิตที่เหลือของหนูในอีกภพอย่างมีความสุข ขยันทำความดี สร้างบุญกุศลให้มาก"
เมื่อท่านเทพพูดจบมู่ตานก็ได้แต่นิ่งเงียบเพราะตัวเธอเองก็เคยสงสัยว่าทำไมเธอถึงฝันถึงเื่ราวของผู้หญิงคนนี้ แต่ตอนนี้เธอเข้าใจและทำใจยอมรับกับเื่ราวต่างๆ ที่ถาถมเข้ามาหาเธออย่างใจเย็นใจ
"ท่านเทพค่ะก่อนที่หนูจะไปหนูขอกลับไปดูครอบครัวของหนูเป็ครั้งสุดท้ายได้ไหมค่ะ"เทพชราได้ตอบรับคำขอก่อนจะพาเธอไปยังบ้านของเธอก่อนที่เธอจะจากมา
เธอเห็นแม่ของเธอกำลังเดินมาที่หน้าห้องก่อนจะเคาะประตูเรียกเธอแต่กลับได้เพียงความเงียบกลับไป แม่ของเธอจึงะโเรียกชื่อของเธอดังขึ้นกว่าเดิมจนคนในบ้านเดินมาดูด้วยความใ
จนพี่ชายของเธอตัดสินใจพังประตูเข้าไปทุกคนเห็นเธอนอนอยู่บนเตียงด้วยใบหน้าที่มีความสุข แต่ใบหน้านั้นซีดเหมือนคนที่จากไปสักพักแล้วแม่ของเธอรีบเดินมาหาก่อนจะตัดสินใจยื่นมือไปที่จมูกของเธอก่อนจะปล่อยโฮออกมาท่ามกลางความใของทุกคนเธอเห็นพี่ชายของเธอถามแม่ว่าเกิดอะไร
แล้วเอามือมาจับที่มือของเธอก่อนจะหันไปบอกทุกคนว่าเธอจากไปแล้ว ทุกคนร้องไห้ออกมาเสียใจมู่ตานที่ยืนมองอยู่ก็ยืนร้องไห้เช่นกัน
ทันใดนั้นก็มีกระดาษหล่นลงมาตกอยู่ข้างเตียงพ่อของเธอจึงหยิบขึ้นมาอ่านถึงข้อความในกระดาษแผ่นนั้น
"ถึงทุกคนในครอบครัวที่รักหากหนูเป็อะไรไปหนูอย่างให้ทุกคนเข้มแข็งอย่าเสียใจกับการจากไปของหนูนานจนเกินไป หนูได้เตรียมเงินใส่ไว้ในกระเป๋าสีดำใบใหญ่อยู่ในตู้เสื้อผ้าในกระเป๋าใบนั้นมีเงินอยู่สี่สิบล้านหนูยกให้พ่อกับแม่ยี่สิบล้านเอาไว้ใช้จ่ายตามที่พ่อกับแม่้า
ส่วนอีกยี่สิบล้านหนูยกให้พี่ชายที่แสนดีและน้องสาวที่น่ารักของหนูคนละสิบล้านเพื่อใช้เป็ทุนสำหรับตัวเอง หนูขอให้ทุกคนใช้ชีวิตที่เหลืออย่างมีความสุขรักทุกคน"
เมื่อพ่ออ่านจบทุกคนยิ่งร้องไห้หนักกว่าเดิมและกอดกันอยู่ข้างเตียงของเธอจนทุกคนเริ่มตั้งสติและได้จัดงานศพของเธอเป็เวลาสามวันก่อนจะทำตามพิธีจนเสร็จสิ้น
เมื่อทุกคนกลับมาถึงบ้านก็เดินกันมาที่ห้องของเธออีกครั้งก็ที่พ่อจะเดินไปหยิบเงินตามที่มู๋ตานเขียนบอกไว้ออกมาก่อนจะตั้งไว้บนพื้นในห้อง
"มู่ตานพ่อกับทุกคนได้รับเงินที่หนูตั้งใจให้แล้วน่ะ พ่อกับแม่จะใช้ชีวิตให้มีความสุขอย่างที่หนูหวังไว้น่ะลูก"
พี่ชายของเธอก็พูดขึ้นมาอีกคน"ไม่ต้องเป็ห่วงน่ะพี่จะดูแลทุกคนในบ้านของเราเองอย่างห่วงเลย"
น้องสาวของมู่ตานก็พูดอีกว่า"หนูจะใช้เงินของพี่ให้เกิดประโยชน์มากที่สุดและหนูจะช่วยพี่ชายดูแลพ่อกับแม่เอง"
แม่ของมู่ตานมองภายในห้องของลูกสาวอีกครั้งก่อนจะพูดว่า
"ไม่ต้องห่วงน่ะลูกหากชาติหน้ามีจริงแม่ของให้ลูกเกิดเป็ลูกของแม่อีกขอให้ลูกมีอายุที่มากกว่านี้ไม่ต้องเป็ห่วงน่ะแม่จะใช้ชีวิตอยู่อย่างมีความมสุขแทนลูกเอง"
ก่อนที่ทุกคนจะทยอยเดินออกไปจากห้องของมู่ตาน ท่านเทพจึงพาิญญาของมู่ตานกลับมายังสถานที่ลึกลับอีกครั้ง
"นังหนูพร้อมแล้วใช่ไหม"มู่ตานยิ้มตอบรับทันทีแล้วท่านเทพก็พาเธอหายไปจากสถานที่นี้ทันที
...ณ.หมู่บ้านเติงิ...
ในเวลายามค่ำคืนบรรยากาศภายในหมู่บ้านเงียบสงบ บ้านเรือนล้วนจัดสรรเป็ที่ทาง แต่ก็ทำให้มองเห็นบรรยากาศภายในหมู่บ้านไม่ชัดเจนมากนัก ท่านเทพได้พามู่ตานมาหยุดอยู่ที่บ้านหลังหนึ่ง
"นี้คือบ้านของเ้านังหนู ครอบครัวของหนูกำลังรอหนูอยู่ หนูจงใช้ชีวิตที่เหลือของเ้าในภพนี้ให้ดี มั่นทำบุญกุศลให้มากเพื่อตัวของหนูเอง"
.....................................................................
นิยายเื่นี้เป็เื่ราวที่แต่งขึ้นตามจินตนาการของไรท์ไม่อิงกับประวัติศาสตร์ใดๆ