วันนี้อเล็กซ์ก็ได้เข้ามาเรียนอย่างปกติ
เขานั้นอยู่G11(ม.5) ห้องที่สาม
โดยที่แต่ละชั้นปีนั้นมีอยู่ทั้งหมดห้าห้องด้วยความที่เขานั้นก็ไม่ได้สนใจเรียนและตั้งใจสอบเข้าสักเท่าไหร่ จึงทำให้เขานั้นได้อยู่ห้องกลางๆเพียงเท่านั้น
แต่นั้นก็ไม่ได้เป็ปัญหาอะไรสำหรับเขา
และตอนนี้ที่กำลังเรียนอยู่ในห้องเรียนนั้นเขาก็ไม่ได้มีสมาธิในการเรียนเลยสักนิดเพราะเมื่อคืนเขานั้นได้หนีออกจากบ้านมาแต่เขานั้นแทบจะไม่เคยมีความคิดนี้มาก่อนเพราะว่าเขาตั้งใจเอาไว้แล้วว่า ตั้งใจเรียน หางานทำแล้วค่อยออกไปจากบ้านแห่งนี้ไปแต่แผนของเขาก็ต้องพังลงเพราะเขาทนไม่ไหวอีกต่อไป
เมื่ออยู่ๆพ่อของเขาก็ประกาศชัดเจนว่าจะแต่งงานใหม่ในเร็วๆนี้?
"นี่มันเื่บ้าอะไรกัน?!" อเล็กซ์ยอมรับไม่ได้อย่างแน่นอน เมื่อเขาจะได้เห็นผู้หญิงคนอื่นมาแทนที่แม่ของเขา
เขาจึงตัดสินใจออกจากบ้านหลังนั้นในทันที
ในตอนนี้อเล็กซ์ก็กำลังอยู่ในห้องเรียน เขาจึงพลันคิดเื่ราวต่างๆออกมาได้ 'ยังดีที่เมื่อคืนมีเงินติดตัวอยู่บ้าง คงต้องทำงานหาเงินเองแล้วสินะ..' อเล็กซ์คิดแบบนั้นก็เริ่มมีแรงฮึดขึ้นมาอย่างเต็มเปี่ยม
ณ ห้องอาจารย์ใหญ่
"อาจารย์ทราบเื่จากพ่อของเธอหมดแล้วทำไมถึงได้หนีออกจากบ้านมาแบบนี้กัน? จากนี้เธอคิดจะไปอยู่และใช้ชีวิตอยู่ยังไง? เนื่องจากที่พ่อของเธอนั้นได้จ่ายค่าเทอมล่วงหน้ามาก่อนแล้วในปีนี้ แต่ในปีถัดไปพ่อของเธอแจ้งว่าจะไม่ยุ่งเื่นี้อีก ซึ่งนี่ไม่ใช่ว่าพ่อของเธอจะไม่สนใจเธอแล้วแต่เขาเพียง้าให้เธอหมดหนทางและเลือกที่จะกลับไปใช้ชีวิตเหมือนเดิมสักทีถึงแม้ว่ามันอาจจะดูโหดร้ายไปบ้างแต่พ่อของเธอก็เ็ปกับหนทางนี้อยู่มาก" อาจารย์ใหญ่ร่ายคำพูดอย่างยาวเหยียดด้วยความเป็ห่วงอย่างมากเพราะอาจารย์ใหญ่เป็เพื่อนสนิทของพ่อของเขา เห็นเขามาั้แ่ตัวยังเล็กๆจึงได้เอ็นดูและผูกพันธ์เป็พิเศษ
"งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ" อเล็กซ์ก็ไม่ได้แสดงความคิดเห็นอะไรออกไปจากนั้นเขาก็เดินออกจากห้องไปทันที
"เฮ้อ... แดเนียล" อาจารย์ใหญ่ได้ถอนหายใจออกมาเมื่อนึกถึงเพื่อนของเขา
ระหว่างทางที่อเล็กซ์กำลังเดินไปนั้นเขาก็ได้พลันคิดถึงเื่ค่าเทอมขึ้นมา 'ค่าเทอมปีนึงก็4,600,000? ต้องทำงานขนาดไหนกันถึงจะจ่ายค่าเทอมพอ? ไหนจะค่ากินอยู่อีก? หรือว่าย้ายโรงเรียนไปเลยดี?'
โรงเรียนอัลเฟกัสเป็หนึ่งในสามโรงเรียนที่มีชื่อเสียงและอิทธิพลมากที่สุดในประเทศโดยที่มีโรงเรียนอีกสองแห่งนั้นก็คือโรงเรียนอชิระและโรงเรียนเอเธนส์ ร่วมด้วย ซึ่งโรงเรียนอังเฟกัสมีอิทธิพลมากที่สุด...
"กำลังคิดเื่ค่าเทอมอยู่งั้นสิ?" เสียงใสดังขึ้นมาในระหว่างทางเดิน อเล็กซ์พลันมองเห็นร่างของหญิงสาวนางหนึ่งเขาก็ไม่ได้สนใจอะไรจึงเดินต่อไปทันที
"จะไม่คิดจะทักทายพี่สาวเลยหรือยังไง?" อลิซพี่สาวเพียงคนเดียวของเขาพลันพูดเสียดแทงใจเขาแต่อเล็กซ์ก็ไม่ได้สนใจและเดินจากไปอย่างไร้เยื่อใย
"อเล็กซ์ นายเปลี่ยนไปมากจริงๆ.."
ถึงแม้ว่าอเล็กซ์จะมีสีหน้าที่ไม่เป็มิตรก็เถอะแต่ว่าพวกสาวๆก็ไม่วายตกหลุมรักเขาอยู่ดีด้วยสีหน้าเ็าของเขายิ่งทำให้พวกนางตกหลุมรักเขามากยิ่งขึ้น
ซ้ำแล้วซ้ำเล่า~
นั้นเป็เหตุผลที่เขาจะมีชื่อเสียงโด่งดังอยู่พอตัวในโรงเรียนแห่งนี้เพราะเื่หน้าตานั้นเอง อเล็กซ์ติดเป็ความเคยชินแล้วกับการถูกจ้องมองโดยผู้คนมากมายขนาดนี ทำให้เขายิ่งไม่ได้รู้สึกอะไรมากกว่าเดิม
สำหรับเขาโรงเรียนแห่งนี้ไม่เคยมีอะไรที่น่าสนใจและแปลกใหม่เข้ามาบ้างเลย
'คงจะเป็อย่างนั้นจริงๆ' อเล็กซ์คิดด้วยความเบื่อหน่ายแต่แล้วเขาก็ได้พบกับหญิงสาวคนนึงโดย...
"อ๊ะ! ขอโทษค่ะ" หญิงสาวได้เดินชนกับอเล็กซ์เข้าอย่างจัง หนังสือและของอื่นๆของนางก็ได้ตกหล่นกระจัดกระจายไปทั่วทั้งพื้น
"ขอโทษ" อเล็กซ์พลันใที่อยู่ๆก็ไปเดินชนคนอื่นเข้าเขาจึงพูดขอโทษออกไปก่อนที่จะเดินจากไป...
ถึงแม้ว่าเขาอาจจะไม่คุ้นชินกับอะไรแบบนี้แต่เขาก็รู้ตัวดีว่าตัวเองต้องขอโทษถึงจะถูกและเขาก็ได้ทำสำเร็จเขาจึงได้เดินจากไปอย่างสบายใจ
แต่หลังจากอเล็กซ์ได้เดินจากไปแล้วนั้นหญิงสาวก็พลันโมโหขึ้นมา
"อะไรกัน? ถึงจะขอโทษกันแล้วก็เถอะแต่ไม่คิดจะช่วยกันหน่อยหรือยังไง? น้ำใจนี่ไม่มีกันเลยหรือไง?!"
อเล็กซ์ได้เดินขึ้นมาบนดาดฟ้า...
"เฮ้ย! อเล็กซ์ มาช้าว่ะ~" ชายหนุ่มคนนึงพูดขึ้น
"หรือว่าไปแอบกุ๊กกิ๊กกับหญิงมาหรือไง ฮ่าๆ" ชายหนุ่มอีกคนหัวเราะขึ้น
"จะไปมีเื่แบบนั้นได้ยังไง?" อเล็กซ์พูดขึ้นพร้อมกับยิ้มมุมปากเล็กน้อย
ชายหนุ่มทั้งสองคนนี้ต่างก็เป็เพื่อนสนิทของอเล็กซ์กันทั้งคู่ พวกเขาเป็เพื่อนกันั้แ่G7กันอีก (GOT7ป่ะ? โทษทีนอกเื่ ฮ่าๆ) โดยที่คนแรกมีชื่อว่า แดน คนที่สองมีชื่อว่า รอน ไม่ต้องพูดถึงว่าพวกเขานั้นมาจากตระกูลดีๆเพราะโรงเรียนแห่งนี้เป็ศูนย์รวมของเหล่าลูก หลาน มหาเศรษฐีกันทั้งนั้นแหละ~
"หา! นี่แกออกจากบ้านมาเหรอ?!" แดนและรอนต่างก็ใกันเป็อย่างมาก
"นี่แกกำลังจะหางานทำงั้นเหรอ?"
แดนถามด้วยความแปลกใจ
"อุ๊ฟ! ฮ.ฮ่าๆ~" รอนเริ่มหัวเราะขึ้นมา
จากนั้นแดนก็เริ่มหัวเราะขึ้นมาด้วยคน
"ขำอะไรนักหนา?!" อเล็กซ์เริ่มไม่พอใจ
"แกจะไม่ให้พวกช้นขำได้ยังไงกันวะ?! ฮ่าๆ~" แดนยังคงพูดไปหัวเราะไปด้วย
"นั้นสิ~ จากที่แกเคยอยู่สบายๆมาทั้งชีวิตแต่มาตอนนี้แกกำลังบอกว่าจะเริ่มทำงานแถมไม่ใช่งานบริหารธุรกิจต่อจากพ่อแม่ของแกด้วย แต่กลับเป็งานทั่วไปอย่างที่คนธรรมดาเขาทำกันงั้นเหรอ? ฮ่าๆ~" รอนพูดด้วยความเชื่อที่ว่ามันไม่สมเหตุมสผลเอาซะเลย
"ชั้นแค่ถามว่าพวกแกมีที่ๆทำงานสำหรับนักเรียนบ้างหรือไม่ก็เพียงเท่านั้น ไม่ได้มาปรึกษาสักหน่อย!" อเล็กซ์ไม่ชอบใจจึงทำเป็โกรธแต่ลึกๆแล้วเขาก็เห็นด้วยกับนอนนั่นแหละเพราะที่ผ่านมาเขาใช้ชีวิตไม่ต่างจากเ้าชายเท่าไหร่แต่ตอนนี้กลับต้องทำงานเลี้ยงชีพซะแล้ว
"ชิ! ไม่มีอารมณ์ขันเอาซะเลย~" รอนหยุดหัวเราะก่อนที่จะพูดขึ้น
"ถ้าจะให้แนะนำจริงๆมันก็มีอยู่หรอกแต่ถ้าฟังเื่ราวที่แกเล่ามาทั้งหมดแล้วนั้นสำหรับแกสิบงานก็คงไม่พอหรอก!" แดนพูดขึ้นด้วยความหนักใจ
"หรือว่าแกจะยืมเงิ-" รอนพูดขึ้นยังไม่ทันจบ
"ไม่!" อเล็กซ์รีบปฏิเสธเสียงแข็งทันที
"ไอ้นี่! ใหมดเลย~ ทางเลือกมีไม่มากยังจะมาปฏิเสธข้อเสนอดีๆแบบนี้อีก!" รอนพูดขึ้นอย่างเป็ห่วงแต่ก็ไม่แสดงออกแต่อเล็กซ์ก็รู้เหตุผลของเพื่อนๆของเขาดี
"ที่ชั้นออกมาจากบ้าน ก็เพราะ้าหาเลี้ยงชีวิตตัวเองด้วยมือของตัวเองแต่ถ้าหากให้พวกแกมาช่วยแล้วสิ่งที่ชั้นทำมันจะมีประโยชน์อะไรกันล่ะ?"
ทั้งสองลองคิดตามที่อเล็กซ์พูด พวกเขาจึงรู้สึกเห็นด้วยกับอเล็กซ์และเข้าใจในสิ่งที่เขาพูดได้โดยทันที
"เชอะ! ถ้าแกมีปัญหาก็บอกกันด้วยล่ะ" รอนพูดขึ้นพร้อมกับเชิดใส่
"ฮ่าๆ~ งั้นก็เอาตามที่แกบอกละกัน เดี๋ยวพวกชั้นจะแนะนำที่ทำงานให้เอง~" แดนพูดขึ้นด้วยรอยยิ้ม
อเล็กซ์อดที่จะซาบซึ้งในมิตรภาพของพวกเขาไม่ได้แต่ในขณะนั้นเอง..
"พวกเธออีกแล้วงั้นเหรอ?! สอนไปกี่ครั้งต่อกี่ครั้งก็ไม่รู้จักจับไม่รู้จักจำสักที! บอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าริอาจได้โดดเรียนแล้วมารวมตัวกันอยู่บนดาดฟ้ากันอีก!" อาจารย์ฝ่ายปกครองดันมาเจอพวกเขาพอดีจึงตวาดใส่ชุดใหญ่
"ซวยแล้วไง! อเล็กซ์ความผิดแกเลย อุตส่าห์ร่ายซะยาวเลย ไอ้เบื๊อกเอ้ย!" รอนพูดขึ้นพร้อมหัวเราะเยาะ
"ไอ้รอน! ใครมันเป็คนนัดรวมตัวล่ะ?" อเล็กซ์พูดขึ้นและทั้งสองก็ได้หันหน้าไปทางแดน
"ฮ่าๆ~ ความผิดของชั้นเอง.. งั้นพวกเราก็มาตั้งใจรับบทลงโทษกันดีกว่า~" แดนพูดพร้อมลากตัวทั้งสองแล้วเดินไปหาอาจารย์ฝ่ายปกครองทันที
พวกเขาจึงได้รับบทลงโทษทันทีนั่นก็คือการวิ่งรอบสนาม20รอบ...
ในบรรดาตึกเรียนและห้องเรียนต่างๆนั้น ต่างก็สามารถเห็นสนามหญ้าใหญ่ที่อยู่ตรงส่วนกลางของโรงเรียนเป็อย่างดี
"มีคนโดนทำโทษว่ะ~"
"ฮ่าๆ~ จริงดิ"
"ใครมันช่างกล้าไปแหกกฏของโรงเรียนวะ?"
พวกผู้ชายต่างก็คุยกันไปต่างๆนาๆ สักพักนึงพวกผู้หญิงจึงได้ยินการสนทนานี้ทำให้พวกนางเกือบทุกคนต่างก็หันไปมองที่นอกหน้าต่างที่อยู่ไกลออกไปในทันทีและพวกนางก็ได้เห็นภาพผู้ชายสามคน ที่กำลังวิ่งรอบสนามด้วยเหงื่อที่ท่วมไปทั้งตัวของทั้งสาม แต่พวกนางก็ได้มาหยุดสายตาอยู่ที่ร่างของอเล็กซ์อย่างไม่ได้นัดหมายกัน
นอกจากที่พวกนางจะได้เห็นร่างอันเซ็กซี่ของอเล็กซ์เมื่อถูกชโลมไปด้วยเหงื่อแล้วนั้น พวกนางก็ได้เห็นบางอย่างที่ทำให้หัวใจของพวกนางต่างก็สั่นกันระเรือจนแทบจะหลุดเพราะพวกนางต่างก็ได้เห็นใบหน้าที่ยิ้มแย้มของอเล็กซ์กันอย่างเป็ครั้งแรก
ทำให้พวกนางไม่ได้สนใจที่อาจารย์กำลังสอนกันอยู่เลย บางคนก็เดินไปยืนอยู่ที่หน้าต่างและอีกส่วนใหญ่นั้นก็รีบวิ่งกันลงไปข้างล่างเพื่อไปดูอเล็กซ์อย่างใกล้ชิดอีกทีนึง...
"นักเรียน! พวกเธอจะไปไหนกันน่ะ?!" อาจารย์ะโถามขึ้นแต่ไร้ซึ่งการตอบรับใดๆจากพวกนาง
ถึงแม้อเล็กซ์และเพื่อนๆของเขาจะถูกทำโทษอยู่ก็ตามแต่พวกเขาก็ไม่ได้รู้สึกเศร้ากันเลย
เพราะพวกเขาเหมือนมาเล่นกันด้วยซ้ำ~
"ก็ยิ้มเป็นี่!"
4K
![[นิยายแปล] สืบคดีวุ่นลุ้นรักกับคุณสารวัตรสี่ขา](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1761813215_42470788.webp)
