หลังจากที่งานศพของป้าพรผ่านไปด้วยความโศกเศร้าเสียใจด้วยความอาลัยยิ่งของนางสาวธัญชนก อาบอารี หรือเกี๊ยว ซึ่งเป็หลานแท้ๆของป้าพร ที่ป้าพรเลี้ยงมาั้แ่เกิดเลยก็ว่าได้ เพราะหลังจากที่น้องสาวของป้าพรได้คลอดเกี๊ยวไว้แล้วก็ทิ้งไปอย่างไม่ไยดี จะด้วยเหตุผลใดเกี๊ยวไม่เคยถามป้าพรเกี๊ยวไม่อยากให้ป้าพรต้องคิดมาก เพราะเธอรักป้าพรมาก เกี๊ยวจึงเป็เด็กดีตลอดเชื่อฟังคำสั่งสอนของป้าพรั้แ่เด็กจนตอนนี้ก็เป็สาวแล้วนอกจากเธอจะต้องเชื่อฟังคำสั่งสอนของป้าพรแล้วเธอต้องอยู่ในโอวาทของหมอด้วยเพราะหมอเป็คนส่งเสียให้เธอเรียนั้แ่เด็กจนตอนนี้ใกล้จะจบปริญญาตรีแล้ว
ตอนนี้เกี๊ยวก็ต้องมานั่งกลุ้มใจอยู่คนเดียวในบ้านหลังเล็กๆ แต่ตอนนี้มันหลังใหญ่ขึ้นเมื่อป้าพรเสีย เธอไม่มีใครไม่มีญาติที่ไหนนอกจากป้าพร บ้านหลังนี้คือที่ซุกหัวนอนของเธอกับป้าพรเป็บ้านพักสำหรับแม่บ้านหรือคนใช้นั่นเอง บ้านหลังนี้เธออาศัยมาั้แ่เด็กในตำแหน่งหลานป้าพร ป้าพรเป็แม่บ้านของบ้านวรโชติเมธีกุล เ้าของบ้านก็คือหมออคิราห์ วรโชติเมธีกุลหรือหมอพอร์ช เมื่อป้าพรจากไปแล้วตอนนี้ในบ้านหลังนี้ก็มีแค่เธอคนเดียวและบ้านหลังใหญ่ก็มีคุณหมอพอร์ชคนเดียว เมื่อป้าของเธอเสียชีวิตหมอพอร์ชก็จ้างแม่บ้านคนใหม่มาแทนป้าพรแต่ไม่ได้จ้างให้มาอยู่ประจำเหมือนป้าพร จ้างเพียงมาช่วยดูแลงานบ้านแต่เป็แบบเช้ามาเย็นกลับ ตอนเช้าเป็หน้าที่ของเธอต้องไปทำอาหารเช้าให้คุณหมอแม้หมอพอร์ชจะดื่มแค่กาแฟดำหนึ่งแก้ว แต่กาแฟแก้วนั้นเธอก็ต้องเป็คนชง ส่วนอาหารเย็นจะเป็หน้าที่ของแม่บ้านคนใหม่ที่ชื่อป้าหลิวและมีเกี๊ยวเป็ผู้ช่วยป้าหลิวจะทำงานบ้านและทำอาหารเย็นไว้ให้คุณหมอวันไหนที่ป้าหลิวกลับก่อนก็จะเป็หน้าที่ของเธอในการตั้งโต๊ะอาหารให้คุณหมอและส่วนมากคุณหมอก็ไม่ค่อยจะมาทานข้าวเย็นที่บ้าน ฉันไม่รู้ว่าหมอพอร์ชไปทานที่ไหนแต่ที่รู้คืองานคุณหมอเยอะมาก หมอพอร์ชไม่ใช่แค่นายแพทย์ที่มีความเชี่ยวชาญการรักษาผ่าตัดแต่หมอพอร์ชเป็ผู้บริหารหรือเป็เ้าของโรงพยาบาลนั่นเอง ซึ่งกว่าหมอพอร์ชจะกลับบ้านก็ดึกและนั่นเกี๊ยวก็นอนหลับไปแล้ว
หมอพอร์ชไม่ใช่หนุ่มน้อย เขาเป็หนุ่มใหญ่วัย 35 ปี เคยมีประวัติการแต่งงานหนึ่งครั้งและสถานะตอนนี้คือเป็พ่อหม้ายลูกติดหนึ่งคน สาเหตุการเลิกกับภรรยาและเกิดการหย่าร้างนั้นเกี๊ยวเองก็ไม่ทราบรู้แต่ว่าหมอพอร์ชและภรรยาตกลงหย่ากันและจบกันด้วยดี ตอนที่หมอหย่ากันเกี๊ยวอายุได้สิบเก้าปีแล้วอยู่ใน่เข้าเรียนมหาวิทยาลัยตอนนี้ก็สามปีแล้ว ทั้งๆที่หมอพอร์ชเป็คนหล่อมาก หล่อแบบวัวตายควายล้มไปหลายคอก หล่อแบบไร้เทียมทาน เกี๊ยวสงสัยมาตลอดเกี่ยวกับหมอพอร์ชและคุณปนัดดาหรือภรรยาเก่าของเขา เกี๊ยวเองไม่ค่อยเห็นภรรยาของหมออยู่ที่บ้านป้าพรบอกว่าภรรยาของหมอพอร์ชต้องเดินทางไปทำงานต่างประเทศบ่อย ๆ จึงไม่ค่อยได้อยู่บ้านที่เธอแปลกใจมาก ๆคืออยู่มาวันหนึ่งภรรยาของหมอพอร์ชก็มีเด็กน้อยกลับมาด้วยชื่อว่าหนูนุดาอายุเจ็ดขวบ และป้าพรก็บอกเธอว่าเด็กคนนี้คือลูกของหมอพอร์ชและภรรยาของเขา เธอไม่กล้าถามเพราะกลัวป้าพรดุเพราะเป็เื่ของเ้านาย และเธอมีคำถามมากมายเกี่ยวกับหมอพอร์ช แต่ก็ไม่กล้าที่จะถามจึงเก็บคำถามนี้ไว้ในใจตลอด จนหมอพอร์ชและภรรยาหย่าขาดจากกัน แม้ตอนนี้หมอพอร์ชจะยังไม่แต่งงานใหม่ แต่เกี๊ยวก็ไม่เคยเห็นหมอพอร์ชควงผู้หญิงกลับมาบ้านสักที ที่เกี๊ยวเห็นก็จะมีคุณปนัดดาซึ่งเป็ภรรยาเก่าของหมอพอร์ชมาที่บ้านเพื่อมาส่งหนูนุดาคือลูกสาวของหมอพอร์ช ถ้าหากวันไหนที่หมอพอร์ชคิดถึงลูกสาว เขาก็จะให้ภรรยาเก่ามาส่งหนูนุดาที่บ้าน บางครั้งมาพักค้างคืนที่นี่หนึ่งหรือสองคืนบางครั้งก็มาเช้าตอนเย็นภรรยาเก่าของหมอพอร์ชก็จะมารับกลับทันทีแหละ่นี้เธอก็เห็นว่าหนูนุดามาบ่อยมาก และหมอพอร์ชก็ขอร้องให้เธอช่วยดูแลหนูนุดาเพราะเพื่อนเล่นของหนูหนุดาคือเธอคนเดียว เพราะบางครั้งคุณหมอก็จะขึ้นไปทำงานในห้องหนังสือ ปล่อยให้เกี๊ยวเป็คนดูแลหนูนุดาและหนูนุดาติดเธอมาก หลังจากที่ป้าพรเสียชีวิตคนที่เป็เพื่อนยามเหงาของเกี๊ยวคือหนูนุดา
วันนี้ก็เช่นกันหลังจากที่เกี๊ยวเรียนคาบสุดท้ายเสร็จเธอก็ได้รับข้อความจากหมอพอร์ชให้รีบกลับบ้านเพราะหนูนุดามาที่บ้าน
“วันนี้หนูนุดามาเกี๊ยวเรียนเสร็จแล้วกลับบ้านนะ หนูนุดาคิดถึง”แต่วันนี้เธอนัดกับเพื่อนว่าจะเข้าห้องสมุดเพื่อไปทำรายงานด่วนและต้องส่งอาจารย์และพรีเซ็นต์งานในคาบพรุ่งนี้เช้า กว่าที่เกี๊ยวจะพิมพ์ข้อความตอบกลับหมอพอร์ชไปก็พิจารณาในข้อความที่พิมพ์ไปตั้งหลายรอบเพราะกลัวว่าจะไม่สมเหตุสมผล เพราะเธอเกรงใจหมอพอร์ชมาก เพราะเขาคือผู้มีพระคุณ
“วันนี้เกี๊ยวต้องทำรายงานกับเพื่อนที่ห้องสมุดมหาวิทยาลัยค่ะเพราะต้องส่งอาจารย์ในคาบเรียนพรุ่งนี้ค่ะคุณหมอ”
“ก่อนกลับทักมาจะไปรับ”
“คะ”
“หนูนุดาก็จะไปรับด้วยบอกว่าอยากไปรับพี่เกี๊ยว”
“ค่ะคุณหมอ”
อาจเป็เพราะรายงานที่ทำมันมีหัวข้อที่ต้องค้นหาและนำมาเขียนรายงานหลายอย่าง จึงทำให้เวลาของการทำรายงานกินเวลานานจนเกี๊ยวและเพื่อนๆลืมไปเลยว่าตอนนี้จะหนึ่งทุ่มแล้ว
“พี่เกี๊ยวขา” เสียงที่เรียกชื่อเธอเธอจำได้ว่าเป็ใครเรียก จึงหันไปตามเสียงและยิ้มจนตาหยี๋เมื่อเห็นว่าใช่คนที่คิดไว้จริง ๆ
“หนูนุดา” เธอเรียกชื่อหนูนุดากลับว่าจะเอ่ยถามว่ามาได้อย่างไรก็ต้องเบรกตัวเองไว้ก่อน เมื่อเธอหันไปก็ได้สบตาคมกล้ากับผู้ชายที่ยืนอยู่ข้างๆหนูนุดา ผู้ชายคนนั้นมีผิวขาว ตัวสูงมากประมาณ 188 ซม. เขาเป็ผู้ชายที่มีหุ่นดีเพราะเป็คนชอบออกกำลังกายรวม ๆแล้วคือเขาเป็คนหุ่นดีมีกล้ามอกแน่นๆ เขาใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวและพับตรงข้อศอก มือข้างหนึ่งเขาจับมือกับหนูนุดาและอีกข้างก็ยืนล้วงกระเป๋ากางเกง ทำให้ดูเก๋มีเสน่ห์ดูดีมาก ๆเขาเป็หมอแต่เขาไม่ได้ใส่แว่นตา เขาเหมือนนายแบบหรือเหมือนพระเอกในซีรีย์จีนยังไงยังงั้นเลยที่สำคัญเขาเป็ผู้ชายที่มีแรงดึงดูดต่อเพศตรงข้ามมาก ๆ เขามีเสน่ห์ที่ทำให้ทุกครั้งที่เขาเดินเข้ามาในห้องทุกสายตาจะต้องหันไปมองอย่างหลงใหล โดยเฉพาะกับเธอ เขาคือหมออคิราห์ วรโชติเมธีกุลหรือหมอพอร์ช
“หนูนุดามารับพี่เกี๊ยวกลับบ้านค่ะ” เมื่อเกี๊ยวเดินเข้ามาหาสองพ่อลูกที่ตอนนี้ยืนอยู่ในห้องสมุดเดียวกับเธอ เธอรู้สึกแปลกใจแต่ก็ไม่กล้าถามอะไร ได้แต่ยิ้มรับในความสดใสของเด็กน้อยและเก็บความแปลกใจไว้ในใจเช่นเดิม
“พี่เกี๊ยวทำรายงานเพลินไปหน่อยค่ะ”
“คุณพ่อชวนหนูนุดามารับพี่เกี๊ยวค่ะเพราะค่ำแล้วอันตราย” เกี๊ยวเงยหน้าขึ้นเพื่ออยากจะเอ่ยขอบคุณเขาแต่ต้องสบกับสายตาคมกล้าของหมอพอร์ชที่ยืนล้วงกระเป๋ากางเกงแต่ไม่พูดอะไร
“รายงานใกล้เสร็จแล้วค่ะเหลือนิดหน่อย จะกลับตอนนี้เลยไหมคะ ขอ เกี๊ยวไปบอกเพื่อนก่อนได้ไหมคะ” เกี๊ยวรายงานกับหมอพอร์ช เขาไม่ตอบเพียงแต่พยักหน้ารับว่าอนุญาต เมื่อเกี๊ยวเดินกลับไปที่โต๊ะเพื่อน ๆก็ต้องเจอกับสายตาและคำถามที่เพื่อน ๆ ชอบหยอกล้อกับเธอเสมอ
“มีหมอมารับก็ดีเนาะ คิก ๆหมออะไรใจดี๊ ดี ” ออยหรืออารยาซึ่งเป็เพื่อนสนิทของเกี๊ยวจะชอบแซวเกี๊ยวตลอดที่หมอพอร์ชมารับที่มหาวิทยาลัย
“ฉันก็อยากได้พ่อหม้ายที่เป็หมอแบบนี้บ้างคนอะไรหล่อไม่เกรงใจผู้ชายทั้งหมดทั้งมวลในประเทศนี้เลย” เก่งกาจเป็สาวประเภทสองและเป็เพื่อนสนิทก็ชอบแซวเช่นกัน
“เหลือนิดเดียวเองครับเกี๊ยวกลับก่อนเลยเดี๋ยวพวกเราเพิ่มเติมนิดหน่อยก็จะกลับเหมือนกัน” อรัญก็เป็เพื่อนชายที่สนิทเหมือนกันแต่อรัญจะไม่เหมือนเก่งกาจตรงที่อรัญคือชายแท้
“งั้นเกี๊ยวกลับก่อนนะเจอกันพรุ่งนี้นะทุกคน บาย” เมื่อเกี๊ยวเดินออกจากโต๊ะเพื่อน ๆ ทุกคนก็จะซุบซิบยอกล้อกันด้วยเสียงที่ไม่เบาเลย อาจจะเป็เพราะในห้องสมุดคนกลับกันหมดแล้วคงเหลือแต่กลุ่มของพวกเธอ แต่จะมีอรัญเท่านั้นที่เงียบและพูดน้อยที่สุดในกลุ่ม
“หิวไหม”หมอพอร์ชหันมาถามเมื่อเห็นว่าเกี๊ยวเดินตามมาแบบเงียบ ๆ
“นิดหน่อยค่ะเกี๊ยวจะกลับไปกินที่บ้านก็ได้ค่ะ”
“วันนี้ป้าหลิวไม่ได้ทำกับข้าวไว้ให้”
“ค่ะ”
“ไปส่งหนูนุดาก่อนเดี๋ยวพาไปกินข้าว”
“ค่ะ”
เมื่อหมอพอร์ชขับรถออกจากมหาวิทยาลัยเขาก็ตรงไปที่บ้านของภรรยาเก่าทันทีเพื่อไปส่งหนูนุดา พอถึงบ้านของภรรยาเก่าหมอพอร์ชก็เดินลงไปส่งหนู่นุดาแต่ไม่ได้เดินเข้าไปในบ้านเพราะภรรยาเก่าของเขาเดินออกมารับ เกี๊ยวเห็นทั้งสองคุยกันนิดหน่อยไม่ถึงนาที หมอพอร์ชก็เดินมาขึ้นรถทันที เธอแอบชำเลืองมองหน้าหมอพอร์ชด้วยความเป็ห่วง เพราะกลัวว่าหมอพอร์ชจะคิดมากเื่ภรรยาเก่าของเขา
“จะมองอีกนานไหม”
“คะ” เกี๊ยวต้องแก้มแดงเห่อร้อนเพราะหมอพอร์ชหันมาสบตากับเธอ และจ้องตาเธอด้วยสายตาคมกล้าที่เธอมองทีไรต้องขนลุกชันทุกที
“มานั่งข้างหน้า”
“ค่ะ” เกี๊ยวรีบเปิดประตูลงจากรถแล้วรีบวิ่งอ้อมไปด้านหน้าของรถเพื่อไปนั่งข้างคนขับเมื่อก้าวขึ้นนั่งข้างคนขับเกี๊ยวก็รีบปิดประตูทันทีจึงเผลอปิดแรงไปหน่อย เธอรีบหันไปหาคนขับดูว่าเขาจะว่าอย่างไรสิ่งที่เธอเห็นคือใบหน้าที่เรียบเฉย และเคลื่อนตัวรถออกไปทันที
“ชอบแบบนี้เหรอ”
“คะ คือเกี๊ยวขอโทษค่ะเกี๊ยวรีบเลยเผลอปิดแรงไปหน่อยค่ะ” หมอพอร์ชไม่พูดอะไรอีกแต่เลือกที่จะขับรถแบบเงียบๆ จนถึงร้านอาหารเล็ก ๆใกล้บ้าน เมื่อหมอพอร์ชเลือกที่จอดรถได้แล้วแล้วก็หันหน้ามาหาเกี๊ยวที่ตอนนี้นั่งเงียบเพราะคิดว่าหมอพอร์ชคงโกรธเื่ที่เธอปิดประตูรถแรงก็รถเขาแพงขนาดนี้เขาก็ต้องหวงเป็ธรรมดา
“ฉันหมายถึงชุดนักศึกษาที่ใส่ ชอบแบบนี้ใช่ไหม” หมอพอร์ชโน้มตัวเข้ามาใกล้เกี๊ยว ถามด้วยความพอใจที่เห็นเสื้อนักศึกษาของเกี๊ยวที่ใส่เป็ทรงเข้ารูปรัดรูปพอดีสวย แม้จะไม่พอดีกับหน้าอกคัพซีของเธอก็ตามและเขาก็เลื่อนสายตามาที่กระโปรงสั้นของเธอและยังมีแหวกด้านหน้าเล็กน้อยขึ้นมาอีก
“เกี๊ยวใส่ไม่สวยเหรอคะ” เกี๊ยวหันหน้าไปทางคนถามอย่างสงสงสัยมองหน้าหมอพอร์ชด้วยแววตาใสซื่อและลุ้นกับคำตอบของหมอพอร์ชด้วย
“สวย” หมอพอร์ชตอบเร็วเมื่อเกี๊ยวถามมา
“หรือว่ามันไม่สุภาพเพราะสั้นไป”
“ฉันไม่ใช่คนหัวโบราณหรอกนะเกี๊ยวที่ถามเพราะไม่เคยเห็นเกี๊ยวใส่แบบนี้”
“ชุดนี้เพื่อนเกี๊ยวให้มาค่ะออยบอกว่าถ้าเกี๊ยวใส่ชุดนี้แล้วจะโอเคกว่าสไตล์เดิมที่เกี๊ยวชอบใส่ค่ะ”สไตล์เดิมของเกี๊ยวหมายถึง กระโปรงพลีทแบบจีบรอบความยาวถึงตาตุ่ม และเกี๊ยวชอบเสื้อเชิ้ตนักศึกษาตัวโคร่งใหญ่แบบทรงบอยเพราะ้าปกปิดหน้าอกของเธอที่ใหญ่เกินตัวกับไซส์38 คัพซี
“ก็โอเคนะ” หมอพอร์ชตอบและพยักหน้ารับว่าเห็นด้วยกับความคิดของเพื่อนเธอ
“สวยกว่าแบบเดิมใช่ไหมคะ”
“ก็สวย” หมอพอร์ชตอบตามความรู้สึกของตนเกี๊ยวดีใจที่หมอพอร์ชชมว่าสวย และโอเคกับชุดที่เธอใส่จึงยิ้มด้วยความดีใจ
“กินข้าวกันจะได้รีบกลับบ้านนอนพรุ่งนี้เช้ามีพรีเซ็นรายงานไม่ใช่เหรอ” หมอพอร์ชพูดแล้วก็ลงจากรถเดินนำเกี๊ยวเข้าไปในร้านอาหาร
“ค่า” เกี๊ยวรีบลงจากรถเหมือนกันแล้วก็รีบวิ่งตามหมอพอร์ชไป ที่ต้องวิ่งเพราะหมอพอร์ชขายาวเดินเร็วมากทุกครั้งที่เดินตามหมอพร์อช เกี๊ยวจะทั้งเดินและวิ่งด้วย สรุปคือเธอขาสั้นหมอพอร์ชขายาว
“เกี๊ยว”
“อุ้ย!” เกี๊ยวรีบเดินและวิ่งเพื่อจะให้ทันหมอพอร์ช แต่หมอพอร์ชหยุดเดินเหมือนนึกได้ว่าลืมอะไรจึงหันกลับมาก็ต้องชนกับเธออย่างแรงเกี๊ยวคิดว่าเธอต้องล้มแบบไม่เป็ท่าแน่นอน แต่เธอก็คิดผิดเพราะหมอพอร์ชคว้าตัวเธอไว้ทัน
“เดินระวังหน่อยสิ”
“ก็หมอหยุดเบรกไม่บอกเกี๊ยวเลยเกี๊ยวก็ชนสิคะ”
“ต่อไปถ้าเบรกจะบอก และจะไม่เดินเร็วหมอจะรอเกี๊ยวก่อน” หมอพอร์ชพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มและสบตาคนที่ทึกทักว่าเขาเป็คนผิด
“คือเกี๊ยวหมายถึง..”
“พรุ่งนี้จะพาไปซื้อเสื้อนักศึกษาใหม่ถ้าชอบทรงนี้ก็เลือกตัวที่มันไม่รัดจนเกินไป”
“คะ” เกี๊ยวงงในคำพูดของหมอ จึงก้มลงมองเสื้อของเธอ ก็พบว่าหน้าอกคัพซีของเธอมันรัดเสื้อเกินไป ตอนนี้กระดุมน่าจะหายใจลำบากมันปริจนจะกระเด็นเข้าตาหมอพอร์ชอยู่แล้ว ที่มากกว่านั้นคือหน้าออกนุ่มของเธอตอนนี้มันแนบชิดติดกันกับกล้ามอกที่แน่นปึ้กของหมอพอร์ชจนไม่มีช่องให้หายใจได้เลย
15K
![แม็คของส้ม [จบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/cf01ff469c2c052c5f410bd3efaef056.webp)
