ณ บ้านอั๋น
“พ่อ ลอดช่องอร่อยอะ อั๋นขอแบ่งไปให้บ้านพี่ปฏิทินกับพี่เกมด้วยได้ไหม”
“ได้สิ พ่อทำไว้เยอะด้วย เอาไปแบ่งพี่ ๆเขาเถอะ ดีกว่าปล่อยมันเสียทิ้ง”
“ขอบคุณครับ” อั๋นตักลอดช่องกะทิฝีมือพ่อเข้าปาก เคี้ยวตุ้ย ๆอย่างมีความสุข
อั๋นกินลอดช่องกะทิจนเกลี้ยงชาม เขาเอาชามไปเก็บ แล้วหยิบถ้วยสองใบมาตักลอดช่องไปให้ปฏิทินและเกม
เขาเดินเอาส่งไปส่งปฏิทินก่อน ซึ่งปฏิทิน และครอบครัว พร้อมด้วยต้าร์กำลังทานข้าวอยู่พอดี
“เอาลอดช่องฝีมือพ่อมาฝากครับ” อั๋นยิ้มแฉ่งทักทายผู้ใหญ่
“อ้าวอั๋น มากินข้าวด้วยกันสิลูก” แม่ใหญ่ศรีเอ่ยชวน
“ผมทานมาเรียบร้อยแล้วครับ” อั๋นถือถ้วยลอดช่องมาว่างที่โต๊ะอาหาร
“แล้วอีกถ้วย เอาไปให้ใครอะ”
“ปฏิทินเอ่ยทัก”
“ให้พี่เกม” อั๋นพูดไป แล้วดูเขิน ๆหน่อยเมื่อเอ่ยชื่อรุ่นพี่อีกคน
ต้าร์และปฏิทินมองหน้ากันแล้วอมยิ้ม พร้อมกับพูดพร้อมกัน “อ๋อ...”
“ไปดีกว่า” อั๋นรีบชิ่งหนีก่อนดีกว่า ขืนอยู่ต่อได้หมุดดินหนีแน่ ๆ
“ฮึก...ฮือ....ฉิมท้อง”
“...”
เป็จังหวะเดียวกันที่อั๋นเดินถือถ้วยขนมลอดช่องยิ้มอย่างมีความสุข มาหยุดอยู่ด้านข้างประตูหน้าบ้านเกม
“...” อั๋นหยุดชะงักเมื่อได้ยินประโยคที่ฉิมพูดกับเกม ก่อนจะรีบสาวเท้าเดินถือถ้วยขนมกลับบ้าน
โดยที่เกมไม่รู้เลยว่าอั๋นมาหาเขาที่บ้าน
ณ บ้านอั๋น
แก๊ก!
อั๋นเปิดประตูเข้ามาในบ้าน ซึ่งพ่อกำลังนั่งดูข่าวผ่านทีวีอยู่ อั๋นเอาลอดช่องเทกลับคืนในหม้อ แล้วรีบเดินขึ้นบ้านทันที
“อ้าว...อั๋น?” ยังไม่ทันที่พ่อจะได้ถาม อั๋นเดินหายขึ้นบ้านไปเป็ที่เรียบร้อย ปล่อยให้พ่อสงสัยอยู่แบบนั้น
.
ณ บ้านเกม
“ฮึก...ฮือ....ฉิมท้อง”
“...”
เกมชะงักไปชั่วขณะ รู้สึกชาวูบไปทั้งหัวใจ ‘ท้องหรอ’ คำถามต่าง ๆเริ่มผุดขึ้นมาในหัวเต็มไปหมด
ฉิมยิ่งปล่อยโฮหนักกว่าเดิม เมื่อเกมได้แต่เงียบอยู่แบบนั้น
เกมคลายกอดออก แล้วจ้องตากับฉิม น้ำตาเกมค่อย ๆเริ่มไหลออกมา “กี่เดือนแล้ว”
“ฮึก...2 เดือน” ฉิมกลั้นสะอื้น
“...” น้ำตาเกมยิ่งไหลออกมาหนักกว่าเดิม
.
.
2 วันต่อมา
เกมตื่นไปทำงานเหมือนทุกวัน เขาขับรถออกมาหน้าบ้าน เจอเข้ากับอั๋นที่กำลังจะขับรถไปโรงเรียนเช่นกัน
“...”
“...”
ทั้งคู่สบตากัน ดวงตาดูเ็ปไม่ต่างกัน
(พี่ขอโทษนะอั๋น พี่ไม่สามารถกลับไปเป็คนเดิมที่อั๋น้าได้แล้ว) เกมคิดในใจ
(ได้เป็พ่อคนแล้วนะ...พี่เกม) อั๋นคิดในใจ
เกมเป็ฝ่ายขับรถออกไปก่อน
อั๋นขับรถออกไปอีกทาง พร้อมกับน้ำตาที่กลั้นเอาไว้ก่อนหน้าเริ่มปล่อยออกมา
.
.
เวลา 18:20 น.
ณ บ้านเกม
เกมเล่าเหตุการณ์ทุกอย่างให้เพื่อนทั้งสองฟังทั้งน้ำตา
ต้าร์และปฏิทินสวมกอดเกมเพื่อปลอบ
.
เกมยกแก้วแอลกอฮอล์ดื่มเพื่อย้อมใจ แล้วชวนเพื่อนทั้งสองให้ดื่มด้วย “ชน ๆพวกมึง”
ต้าร์ตักน้ำแข็งใส่แก้วสองใบ พร้อมกับรินน้ำอัดลมสีดำใส่ทั้งสองแก้ว จนปฏิทินต้องเอ่ยทักทันที
“เฮ้ย!รินอะไรถึงสองแก้ว กูกินไม่ทัน”
“นั่นดิ เดี๋ยวน้ำแข็งก็ละลายก่อนหมด ทำไมไม่รินเหล้าใส่แก้วให้มึงด้วย” เกมเอ่ยเสริม
“กูว่าจะเลิกกินเหล้าแล้วว่ะ” ต้าร์เอ่ยตอบ
“ฮะ!!!เลิก?” ปฏิทินและเกมถึงกับแปลกใจ ที่จู่ ๆคนที่ชอบดื่มแบบต้าร์จะเลิกจากสิ่งพวกนี้
“อือ...เพราะคนที่กูชอบ เขาไม่ชอบคนดื่มไอ้ของพวกนี้” ต้าร์ตอบพร้อมกับมองไปที่ปฏิทินแป๊บนึง แล้วหันมามองเกมต่อ
เกมถึงบางอ้อทันที เพราะรู้ว่าเพื่อนหมายถึงใคร มีแต่ปฏิทินที่ยังนั่ง งง ๆอยู่
“ก็อย่างว่าแหละ ไม่ใช่ว่าผู้หญิงทุกคนเขาจะชอบผู้ชายดื่ม ขนาดกูเป็ผู้ชายเองกูยังไม่ชอบดื่มเลย” ปฏิทินตอบออกไปอย่างไร้เดียงสา พูดตามที่ตัวเองเป็
เกมที่กำลังเศร้าอยู่ ก็เผลออมยิ้มตามบ้าง แต่สักพักเื่ปวดใจก็วิ่งเข้ามาทับถมให้เศร้าต่อ
“ทำไมชีวิตกูมันถึงได้ซับซ้อนไปมาไม่หยุดสักทีวะ” เกมบ่น พร้อมกับยกแก้วดื่มต่อ แม้จะเมาเพียงคนเดียว แต่รู้ว่าอย่างน้อยก็มีเพื่อนรักทั้งสองอยู่ข้าง ๆ
.
.
1 เดือนผ่านไป
เกมและอั๋นไม่ได้คุยกันอีกเลยั้แ่เหตุการณ์วันนั้น ในวันหยุดเสาร์-อาทิตย์ เกมเดินทางไปหาฉิมที่หอพักใกล้มหาลัย คอยดูแลฉิม เพราะฉิมเริ่มมีอาการแพ้ท้อง เกมจึงบอกให้ฉิมพักการเรียนปี 3 เทอม 2 ไปก่อน กลัวฉิมจะไม่ไหว ฉิมจึงยอมทำตาม
.
.
ฉิมดำเนินเื่พักการเรียนเสร็จ แล้วย้ายกลับมาอยู่บ้าน โดยมีเกมเป็คนเหมารถขนของพากลับ
เกมขนของของฉิมเข้าบ้านของตน จะได้ดูแลใกล้ ๆเกมบอกแม่ของฉิมเรียบร้อย
หลังจากจัดข้าวของเสร็จ เกมเดินมานั่งลงที่โซฟาข้าง ๆ ฉิม
ฉิมยิ้มให้กับแฟนหนุ่ม
เกมจับมือฉิมขึ้นมาประกบกับมือของตน พร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“พี่เลี้ยงฉิมและลูกได้นะ แต่พี่ไม่ขอรับรองบุตร”
“…” ฉิมหุบยิ้มลงทันที
ฉิมน้ำตาเริ่มคลอ
“พี่ขอโทษ”
“พี่เกมไม่ต้องขอโทษหรอก มันไม่ใช่ความผิดของพี่ ฮึก…แค่พี่ช่วยดูแลฉิมกับลูกเท่านี้ก็มากพอแล้ว”
“…”
“เดือนหน้าฉิมจะย้ายกลับไปอยู่กับแม่นะ”
“ทำไมละ”
“เพราะแม่เคยมีลูกมาก่อน แม่น่าจะเข้าใจคนท้องดี”
เกมเอามือไปลูบที่ท้องของฉิม พร้อมกับมองท้องน้อย ๆ ที่กำลังป่อง “แล้วพี่ไปหาได้ไหม”
“ทำไมจะไม่ได้ล่ะ พี่สามารถแวะมาเยี่ยมหลานได้เสมอนั่นแหละ”
เกมสวมกอดฉิมทั้งน้ำตา “ขอบคุณนะฉิม”
“อื้อ…สรุปตอนนี้สถานะเราคือพี่น้องกันแหละเนาะ” ฉิมเอ่ย
“…”
.
.
เวลา 21:21
ณ ห้องปฏิทิน
“กูหายดีแล้ว มึงไม่ต้องมานอนเฝ้าหรอก” ปฏิทินนอนตะแคงหันเข้าหาเพื่อนสนิท
เขาเริ่มหายดีมาได้ 2 สัปดาห์แล้ว จนได้ย้ายกลับมานอนห้องของตัวเอง แต่ต้าร์ยังมานอนเฝ้าเขาเหมือนเดิม
“กูชินแล้วอะ นอนนี่แหละ” ต้าร์ทำหน้าไม่สะทกสะท้าน
“แต่กูไม่ชินไง!!!” ปฏิทินสวนกลับ เตียงยิ่งเล็ก ๆ อยู่ มานอนเบียดเขาอยู่ได้ หมดกันความโลกส่วนตัวสูงของเขา
“มึงก็รีบทำตัวให้ชินดิ!”
“เอ้า! ไอ้นี่!!อันนี้มันห้องกู…กูมีสิทธิ์ไล่มึงกลับได้ครับ” ปฏิทินเริ่มไม่ไหวกับความหน้าด้านของเพื่อนสนิท
“แล้วไง?ก็กูไม่กลับ” ต้าร์แกล้งตีมึนต่อ
“หน้าด้านจริง ๆ นะมึงอะ!”
หมับ!!!
“เฮ้ย!!!” ปฏิทินหน้าเหวอ ที่จู่ ๆ ถูกต้าร์รวบตัวเข้าไปนอนกอด
“ปล่อย!!!” ปฏิทินพยายามดันแผงอกของต้าร์ออก แต่ไม่เป็ผล
“กูเหนื่อยอ่า…ช่วยอยู่เฉย ๆ หน่อย” ต้าร์ตอบ
“เหนื่อยบ้าอะไร!!วันนี้มึงหยุด”
วันนี้เป็วันเสาร์ แน่นอนว่าอีกฝ่ายไม่ได้ไปทำงาน
“ก็เมื่อวานกูเคลียร์งานจนถึงเที่ยงคืน กว่าจะกลับมานอนก็ปาไปตี 1 ตื่นเช้ามาต้องมาซักผ้า กว่าจะมาหามึงได้ก็เกือบเย็น” ต้าร์บ่นออกมา
“แล้วมึงจะมาหากูเพื่อ?...มึงก็นอนบ้านมึงไปสิ! ปล่อย…กูร้อน!!” ปฏิทินพยายามดันตัวออกจากอ้อมกอดต้าร์
ต้าร์ยอมปล่อย ปฏิทินรู้สึกโล่งใจมาก แต่ต้าร์ลุกไปปรับพัดลมเป็เบอร์ 3
“เฮ้ย!!มึงจะปรับพัดลมให้มันแรงทำไม กูหนาว!!” ปฏิทินโวยขึ้นทันที เบอร์ 1 เมื่อกี้มันพอดีแล้ว อันนี้มันแรงไป
ต้าร์กลับมาขึ้นเตียง แล้วดึงปฏิทินมากอดอีกครั้ง
“เฮ้ย!!!กอดกูอีกทำไม ปล่อย!!” ปฏิทินพยายามดิ้น
“ก็มึงบอกว่าหนาว นี่ไง!!กูกำลังทำให้มึงอุ่น” ต้าร์ยิ่งกระชับกอดให้แน่นขึ้น
“มึงอายุ 25 แล้ว หยุดทำตัวเหมือนเด็กดิ!!!” ปฏิทินโวยเพื่อนสนิท ที่ทำตัวเหมือนเด็กติดนอนกอดพ่อแม่ยังไงยังงั้น
ต้าร์สวนกลับทันควัน “มึงก็อายุ 25 แล้ว หัดทำใจให้มันกว้าง ๆ หน่อย!” พร้อมกระชับกอด
“เฮ้อ…กูเหนื่อยที่จะเถียงกับมึงแล้ว คลายกอดลงหน่อย กูอึดอัด” สุดท้ายปฏิทินก็ต้องยอมปล่อยให้ต้าร์นอนกอด
ต้าร์คลี่ยิ้มออกมา พร้อมกับคลายกอดให้หลวมขึ้น
สักพักลมหายใจของทั้งคู่เริ่มเข้าออกสม่ำเสมอ บ่งบอกว่าได้เข้าสู่ห้วงนิทราเป็ที่เรียบร้อย
666
