เกิดความเงียบ่หนึ่งในห้องนอนเล็กๆ ไอ้ห้าวไม่อาจปล่อยให้ความเงียบดำเนินไปได้นานมากกว่านี้ มันใช้สมองทึบๆเค้นหาข้อแก้ตัวที่ดีที่สุดออก จากนั้นจึงบอกคุณหนูออกไปว่า...
“ผ…ผมแค่จะมาขอยานวดจากนังอ้อยน่ะครับ” ไอ้ห้าวแถหน้าด้านๆ
“ยานวด?”
“ครับ ผมทำสวนจนปวดหลัง เลยอยากจะมาขอยานวดจากนังอ้อยสักหน่อย”
“ไม่ยักรู้ว่าคนงานบ้านฉันมีวิธีการขอของกันแบบนี้ด้วย”
คุณหนูดันตัวเองออกมาจากผ้าห่ม ข้าวฟ่างอยู่ในชุดนอนตัวน้อย ความสั้นของเสื้อโชว์เอวขาวๆให้ได้เห็นแวบๆ ไอ้ห้าวกลืนน้ำลายลงคออีกใหญ่ ตอนนี้มันกำลังเผชิญหน้ากับลูกเ้านายที่ตัวเล็กกว่าหลายเท่า ข้าวฟ่างสูงเพียง่อกของคนสวนเท่านั้น ส่วนมัดกล้ามก็ต่างกันราวฟ้ากับเหว เพียงแค่ร่างของไอ้ห้าวคนเดียวก็สามารถยืนบังลูกชายคนเล็กมิดไปทั้งตัวได้
“ฉันรู้ว่าแกทำอะไร ไอ้ห้าว” ข้าวฟ่างพูดเสียงเรียบ
“….คุณหนูครับ”
“และฉันไม่ชอบเลยกับพฤติกรรมที่แกทำ”
“…..”
คุณหนูข้าวฟ่างเริ่มพูด ั้แ่ฉากเด็ดที่เห็นในห้องนี้ รวมไปถึงเื่ราวที่ไอ้ห้าวมักจะพาสาวใช้ออกไปทำเื่ลามกในสถานที่ของเ้านาย ทุกประโยคที่กล่าวออกมานั้นเยือกเย็นจนชายร่างสูงเหงือกตก และทุกครั้งที่คุณหนูพูดจบประโยคก็มักจะมีคำดูถูกเหยียดหยามให้อีกคนรู้จักที่ต่ำที่สูงอีกด้วย ไอ้ห้าวไม่มีสิทธิโกรธเด็กคนนี้ เพราะสิ่งที่ข้าวฟ่างกล่าวมานั้นเป็สิ่งที่มันทำผิดจริงๆ ตอนนี้คนสวนรู้แล้วว่านังอ้อยถูกไล่ออก และดูเหมือนมันกำลังจะเป็รายต่อไป
“คุณหนูครับ ผมผิดไปแล้ว อย่าไล่ผมออกเลยนะครับ”
“…..”
คนสวนคุกเข่ายกมือไหว้ มันวิงวอนขอความเมตตาจากลูกเ้านายอย่างสัจจริง ไอ้ห้าวดั้นด้นเข้ามาหางานในกรุงเทพฯอยู่นาน และด้วยวุฒิการศึกษาอันน้อยนิดทำให้มันหางานยากกว่าคนทั่วไป แถมร่างกายที่เต็มไปด้วยรอยสักมากมายก็ทำให้เฒ่าแก่เ้าของโรงงานไม่ค่อยไว้เนื้อเชื่อใจชายคนนี้เท่าไหร่นัก
แต่อยู่ๆตอนเดินผ่านคฤหาสน์หลังใหญ่แห่งนี้ ชีวิตของชายบ้านนอกก็เปลี่ยนไปราวฟ้ากับเหว ไอ้ห้าวเห็นป้ายติดประกาศรับสมัครคนสวน มันรีบเข้ามาติดต่อหางานทันที ตอนแรกคุณหญิงไม่อยากรับเข้าทำงานเพราะหน้าตาของมันเหมือนโจรป่านิดหน่อย แต่ไอ้ห้าวก็รีบขอโอกาสทดลองงาน มันขอทำงานให้ฟรีๆหนึ่งเดื่อนโดยไม่รับค่าจ้าง ถ้าเ้านายไม่พอใจในฝีมือก็สามารถไล่ออกได้ทันที
หลังจากที่ทำงานได้เพียงอาทิตย์เดียว ความขยันขันแข็งของมันก็ทำให้คุณท่านรับเข้าทำงาน ไอ้ห้าวดีใจมาก เนื่องจากเงินเดือนคนสวนในบ้านหลังนี้ได้เยอะพอๆกับเงินเดือนพนักงานออฟฟิศ แต่สิ่งที่ทำให้ชีวิตของมันดีกว่า ก็เพราะไม่ต้องจ่ายค่าเช่าห้อง ไม่ต้องจ่ายค่าอาหาร บ้านหลังนี้มีห้องคนงานมากมายให้ซุกหัวนอน เพียงแต่อาจไม่ได้วันหยุดพักผ่อนเหมือนพนักงานออฟฟิศทั่วไป
แม้จะเป็เพียงคนสวน ไอ้ห้าวก็รู้สึกเหมือนตัวเองตกถังข้าวสาร มันตั้งใจขยันทำงานตามคำสั่งของเ้านาย เพราะไม่ว่าจะเหน็ดเหนื่อยแค่ไหน ที่นี่ก็มีบริการรีดน้ำจากสาวใช้รุ่นน้องให้ได้สบายตัวทุกค่ำคืน มันไม่อยากจากที่นี่ไป ไม่ว่าคุณหนูจะลงโทษยังไงมันก็ยอมทั้งนั้น!
“แกทำเื่ที่ยอมรับไม่ได้ แกรู้ตัวมั้ย” ข้าวฟ่างยืนกอดอกยิ้มเยาะเย้ย
“ผมขอโอกาสสักครั้งเถอะครับ จะหักเงินเดือน จะลงโทษอะไรผมก็ได้ แต่อย่าไล่ผมออกเลยนะครับ ผมไม่มีที่ไปแล้ว”
“ทุกอย่างงั้นหรอ?”
“ครับคุณหนู ผมยอมทุกอย่าง”
“นี่เป็ความผิดครั้งแรกของแก เอาเป็ว่าฉันจะแค่ลงโทษก็แล้วกัน”
“ขอบคุณครับ” ไอ้ห้าวยิ้มกว้างด้วยความดีใจ
“ขึ้นไปนอนบนเตียง และถอดสิ่งที่อยู่บนตัวแกออกให้หมด”
“…….ครับ?”
4K
