ทะลุมิติพร้อมแอปเถาเปา โอ้ตาเฒ่า องค์หญิงอย่างเราขอเป็นเศรษฐี

ตอนที่ 116 ข้าไม่ไป

        ชาวบ้านได้ยาไปแล้วต่างก็รับประทานยาเม็ดที่เล่าลือกันว่าป้องกันโรคระบาดได้ พอได้ยาก็พากันดีอกดีใจต่างคนต่างวิ่งกลับบ้าน

        ไม่นานนักจางหลิงก็ซื้อของที่ฉู่อี้สั่งมาครบแล้ว อวิ๋นเจียวกระซิบกระซาบอะไรบางอย่างข้างหูฉู่อี้อีกรอบฉู่อี้มองนางด้วยความชื่นชมมากขึ้น เด็กหญิงอายุหกขวบ มีเหตุผลไม่ตื่นตระหนกแม้เผชิญกับโรคระบาด

        เขาไม่รู้เลยว่าโรคอหิวาตกโรคนั้นหากเทียบกับยุคที่อวิ๋นเจียวจากมาแล้วนั้นนับว่ามิใช่เรื่องใหญ่โตอะไร! ในเมื่อนางมียาย่อมไม่หวั่นเกรง

        โอ่งใบใหญ่สิบใบและถังไม้นับไม่ถ้วนถูกนำมาวางเรียงรายนอกแนวรั้วป้องกันจากนั้นจางหลิงก็สั่งให้คนเทน้ำที่ซื้อมาสองเกวียนลงในโอ่งใบใหญ่ก่อนจะให้คนออกไปซื้อน้ำเพิ่ม

        ฉู่อี้สั่งให้คนผสมผงฆ่าเชื้อกับน้ำและสั่งให้ยกหม้อใบใหญ่ที่เพิ่งซื้อมาตั้งบนเตาหินที่ก่อขึ้นอย่างง่ายๆบ้างก็ต้มน้ำ บ้างก็ต้มยา

        องครักษ์ที่เขาพามาด้วยต่างเร่งมือทำงานอย่างขะมักเขม้นเมื่อนายกองประจำกองทหารรักษาการณ์ท้องถิ่น ตำแหน่งขุนนางขั้นเจ็ดและนายอำเภอมาถึงก็เห็นภาพเช่นนี้

        “นายอำเภอเปาชิงแห่งอำเภอไคอันนายกองประจำกองทหารรักษาการณ์อำเภอไคอัน อู๋อวี่ ขอคารวะท่านโหว!”

        ใบหน้าทั้งสองแนบชิดพื้นฉู่อี้จ้องมองพวกเขาด้วยสายตาเย็นชา ทำเอาทั้งสองหนาวสะท้านไปถึงกระดูกสันหลัง

        ฉู่อี้ไม่มีทีท่าจะให้พวกเขาลุกคนที่พวกเขานำมาก็คุกเข่าเรียงรายอยู่ด้านหลัง รออยู่นานก็ยังไม่ได้ยินฉู่อี้เอ่ยปากให้ลุกขึ้นทั้งสองก็รู้ว่างานนี้ร้ายแรงเสียแล้ว

        แต่ก็ไม่กล้าขยับเขยื้อนแม้แต่น้อยเม็ดเหงื่อไหลรินลงพื้น ก็ได้แต่ปล่อยให้มันไหล ไม่กล้าแม้แต่จะเช็ด

        แม้ว่าตำแหน่งโหวในราชวงศ์นี้จะเป็นเพียงชนชั้นสูงที่ไม่ได้มีอำนาจทางการปกครองแต่ก็ยังคงเป็นถึงชนชั้นสูงอยู่ดี

        พวกเขาไม่ได้อยู่ใต้อำนาจบังคับของฉู่อี้แต่ด้วยความที่พวกเขารู้ดีแก่ใจว่ามีส่วนเกี่ยวข้อง จึงไม่กล้าทำอะไรบุ่มบ่าม

        ส่วนคนที่คุกเข่าอยู่ด้านหลังพวกเขานั้นก็ถูกจางหลิงไล่อย่างหยาบคาย “หลีกไปๆ ไม่เห็นหรือว่ากำลังยุ่งอยู่? อย่าขวางทาง!”

        ขณะนั้นเองชาวบ้านที่ไม่ได้ติดโรคก็กลับมา ฉู่อี้สั่งให้คนของเขากั้นพวกเขาให้อยู่ห่างออกไปร้อยก้าวจากนั้นองครักษ์สี่คนก็สวมชุดคลุมป้องกัน สวมผ้าปิดปากและถุงมือแต่ละคนถือถังน้ำยาฆ่าเชื้อ แล้วเริ่มฉีดพ่นบริเวณแนวป้องกัน

        ไม่นานนักพื้นที่อย่างน้อยสี่ร้อยตารางเมตรก็ถูกฉีดพ่นด้วยน้ำยาฆ่าเชื้อจนทั่ว จากนั้นองครักษ์ก็เริ่มตอกเสาปักหลัก ใช้ผ้าที่ซื้อมาล้อมเป็นที่พักชั่วคราวสี่ห้าหลัง

        ต่อมาพวกเขาก็ตักน้ำร้อนที่ต้มไว้ใส่ถังเติมผงฆ่าเชื้อ แล้วนำไปวางไว้ในที่พักชั่วคราวแต่ละหลัง พร้อมกับเตรียมเสื้อผ้าถุงเท้า รองเท้าใหม่ และสบู่ก้อนเล็กๆ ไว้ในนั้น

        จากนั้นก็ถอยออกมาและประกาศแจ้งกฎระเบียบให้ชาวบ้านทราบจากระยะไกลชาวบ้านกลัวว่าฉู่อี้จะไม่ดูแลพวกเขา จึงให้คนที่เป็นผู้นำในหมู่บ้านออกมาช่วยดูแลความสงบจัดการชาวบ้านให้อยู่ในระเบียบ

        “...ให้พวกเจ้าอาบน้ำฆ่าเชื้อก็เพื่อฆ่าเชื้อโรคที่อาจติดมากับตัวพวกเจ้า! ทุกคนจงตั้งใจฟังให้ดี! เข้าไปแล้วถอดเสื้อผ้าออกและโยนทิ้งไปทั้งหมดคนข้างนอกจะใช้ไม้ไผ่เขี่ยเสื้อผ้าที่สกปรกมารวมกัน แล้วจุดไฟเผาทิ้ง...”

        “อีกอย่างนับจากนี้เป็นต้นไป อาหารและน้ำดื่มของพวกเจ้าให้มารับตรงนี้... ข้าขอย้ำอีกครั้งหากผู้ใดไม่ทำตามกฎของท่านโหว เช่นนั้นท่านโหวของข้าก็จะไม่สนใจดูแลพวกเจ้าอีกต่อไป”

        “ขอรับ!ขอบพระคุณท่านโหวที่เมตตา!”

        เมื่อรู้ว่ายังมีความหวังที่จะมีชีวิตรอดชาวบ้านต่างก็ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี ต่างสำนึกในบุญคุณของฉู่อี้พากันสรรเสริญว่าเขาเป็นพระโพธิสัตว์จุติมาโปรดสัตว์

        ชาวบ้านยืนต่อแถวอาบน้ำใครอาบน้ำเสร็จก็ยกถังน้ำที่ใช้แล้วออกมา แล้วช่วยกันยกถังน้ำสะอาดถังใหม่เข้าไป ชาวบ้านที่อาบน้ำเสร็จแล้วจะถูกจัดการให้สวมชุดคลุมสวมผ้าปิดปากและถุงมือ จางหลิงทำตามคำสั่งของฉู่อี้มอบหมายงานให้ชาวบ้านเหล่านี้

        พวกองครักษ์ขนปูนขาวสองเกวียนเข้าไปในเขตกักกันจากนั้นชาวบ้านที่ได้รับมอบหมายให้โรยปูนขาวก็ลากเกวียนทั้งสองออกไปโรยปูนขาวในบ่อเกรอะ สิ่งปฏิกูล รวมถึงซากศพของคนและสัตว์เลี้ยงพร้อมกับกำชับให้โรยปูนขาวให้ทั่ว

        เมื่อได้รับคำสั่งลงไปชาวบ้านก็เชื่อฟังคำสั่งเป็นอย่างดี ส่วนหมอที่ถูกเชิญมานั้นไม่เต็มใจนักเพราะกลัวจะติดโรคระบาด โรงหมอหลวงของราชสำนักก็ไม่ส่งคนมาโรงหมอเอกชนก็เห็นแก่ผลประโยชน์ ไม่มีใครเต็มใจมา

        หมอสองคนที่มานั้นถูกจางหลิงใช้ดาบจี้คอมา แต่พอมาถึงที่นี่ พวกเขาก็รู้สึกโล่งใจสถานการณ์ทั้งหมดเป็นไปอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยภายใต้การบัญชาการของท่านโหว ไม่วุ่นวายเลยอีกทั้งพวกเขามีหน้าที่เพียงแค่ต้มยาเท่านั้น ไม่จำเป็นต้องเข้าไปในเขตโรคระบาดพวกเขาจึงรู้สึกเบาใจขึ้นมา

        “ลุงอวิ๋น ป้าอวิ๋นเจียวเอ๋อร์ ข้าจะให้คนไปส่งพวกท่านที่ในอำเภอ”หลังจากจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว ฉู่อี้ก็หันมาพูดกับอวิ๋นเจียวและคนอื่นๆ

        “ตกลง!”

        “ไม่เอา!”

        อวิ๋นโส่วจงกับฟางซื่อให้ความสำคัญกับความปลอดภัยของเจียวเป็นอันดับแรกสำหรับพวกเขาแล้วไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าความปลอดภัยของอวิ๋นเจียวอีกแล้ว

        ทว่าอวิ๋นเจียวกลับคิดไม่เหมือนกันประการแรกพวกเขาไม่ได้อยู่ในเขตโรคระบาด ตอนนี้พวกเขาก็ถูกทหารเหล่านี้กันตัวออกมาแล้ว

        ยิ่งไปกว่านั้นพวกเขายังกินวัคซีนป้องกันโรคแล้วบวกกับมาตรการฆ่าเชื้อที่เข้มงวด อาหารและน้ำก็ไม่ได้ใช้ของที่นี่การอยู่ต่อจึงไม่ใช่ปัญหา

        อีกทั้งนางยังมีเถาเป่าสามารถซื้อยาได้ตลอดเวลา หากสถานการณ์การแพร่ระบาดที่นี่มีการเปลี่ยนแปลงนางสามารถอธิบายอาการให้แพทย์ออนไลน์ในเถาเป่าได้ทันที แล้วซื้อยามารักษาได้

        “ท่านพ่อ ท่านแม่พวกเรายังอยู่ที่นี่ก่อน รอจนกว่าจะปลอดภัยแล้วค่อยไปนะเจ้าคะ!” ดวงตากลมโตของอวิ๋นเจียวฉายแววแน่วแน่นางเป็นคนกลัวตาย แต่ก็ซาบซึ้งในบุญคุณสวรรค์ที่มอบครอบครัวนี้ให้นาง

        การทะลุมิติมาพร้อมกับระบบเถาเป่าเป็นพรจากสวรรค์ที่มอบให้นางเพียงคนเดียวกระนั้นหรือ? อวิ๋นเจียวไม่คิดเช่นนั้นหากไม่ใช่แล้วทำไมทุกครั้งที่นางช่วยเหลือผู้คนผ่านเถาเป่า ถึงได้รับคะแนนจากเถาเป่าล่ะ?

        จริงๆแล้วนางค่อนข้างกังวลอยู่บ้าง กังวลว่าจะเกิดอะไรขึ้นหากคะแนนระบบเถาเป่าหมด หากใช้ไม่ได้นางก็ไม่กลัวตราบใดที่ยังมีมือมีเท้ามีสมอง อย่างไรก็ไม่มีทางอดตาย

        สิ่งที่นางกังวลมากที่สุดคือการสูญเสียทุกอย่างในตอนนี้สูญเสียครอบครัว แล้วกลับไปใช้ชีวิตอย่างโดดเดี่ยวอีกครั้ง หรือบางทีอาจจะไม่ได้กลับไปแต่ต้องพบจุดจบอยู่ที่นี่? ดังนั้นนางจึงต้องเดิมพันเดิมพันอย่างไม่มีทางเลือก!

        แน่นอนว่าการอยู่ต่อเป็นอีกเรื่องหนึ่งนางจะไม่ประมาทวิ่งเข้าไปในเขตโรคระบาดเพื่อพาตัวเองเข้าไปเสี่ยงอันตรายอย่างแน่นอน

        “ท่านพ่อ ท่านแม่ จะอย่างไรพวกเราเคยเข้าไปในเขตโรคระบาดหากออกไปก่อนที่โรคระบาดจะสงบลง หากเผลอนำเชื้อโรคติดตัวออกไป...จะไม่เป็นการทำร้ายท่านโหวหรือเจ้าคะ? ท่านพ่อ ท่านแม่ พวกท่านไม่ต้องกังวลพวกเราจะพักอยู่ข้างนอกนี้ อยู่ห่างๆ อีกอย่าง ท่านนักพรตจากภูเขาหลงหู่...”

        อวิ๋นเจียวเตือนฟางซื่อและอวิ๋นโส่วจงว่าพวกเขากินยาของนักพรตจากเขาหลงหู่แล้วไม่มีทางเป็นอะไรไปได้

        อวิ๋นโส่วจงกับฟางซื่อมองกันในใจปลาบปลื้มที่บุตรสาวของตนคิดรอบคอบ จริงอย่างที่นางพูดหากพวกเขาออกจากเขตโรคระบาดไป ไม่ว่าจะนำเชื้อโรคติดตัวไปหรือไม่ล้วนแต่จะนำปัญหามาสู่ฉู่อี้ ไม่แน่ว่าอาจกลายเป็นข้ออ้างของผู้อื่นในการโจมตีฉู่อี้ได้

        ฉู่อี้ฉลาดเฉลียวย่อมเข้าใจความคิดของอวิ๋นเจียวเป็นอย่างดี ในใจพลันอบอุ่นขึ้นมา แม้เขาจะเป็นถึงบุตรชายคนโตของตระกูลและตอนนี้ยังดำรงตำแหน่งเป็นถึงโหวทว่ามารดาจากไปตั้งแต่เขายังเด็ก บิดาแต่งงานใหม่ได้ไม่นานก็ล้มป่วย

        ชีวิตที่ผ่านมาของเขานั้น...รอบกายเขาไม่มีใครที่เป็นห่วงเขาอย่างแท้จริง มีแต่ญาติที่คอยหาทางทำร้ายเขาให้ถึงที่ตายเท่านั้น

        “พวกท่านไปเถิดไม่ต้องห่วงข้า”