ภายในม่านหมอกของหมู่บ้านที่สาบสูญ ร่างเงาหนึ่งพุ่งลงมาจากต้นไม้ใหญ่ราวพยัคฆ์ดำ รวดเร็วจนแม้กระทั่งชาลียังรับรู้ช้าไปเสี้ยววินาที—เป้าหมายของเงานั้นคือ "กล้า"
ฉัวะ! กริชเวทมนตร์เฉียดใบหน้าเขาเพียงนิด ก่อนที่กล้าจะสวนหมัดใส่ผู้ลอบโจมตี
เสียงกระแทกดังลั่น และทั้งสองถอยออกจากกันในท่าเตรียมพร้อม
เธอคือ อรพิณ หญิงสาวชุดดำสนิท ผู้มีแววตาเย็นเยียบและแผลเป็เล็ก ๆ บนข้างแก้ม
"ข้าได้รับคำสั่ง...ให้สังหารผู้สืบทอดมวยไทยโบราณ" เธอกล่าวเรียบ ๆ และพุ่งเข้าใส่อีกครั้งด้วยความเร็วเหนืุ์
ทศพลเตรียมขวาน ชาลีกางกรงเล็บเวทเตรียมโต้ แต่กล้ายกมือห้าม—เขารู้ดีว่า นี่คือการทดสอบ ไม่ใช่เพียงการฆ่า
ทั้งสองปะทะกันหลายระลอก หมัดของกล้าปะทะกับกระบวนท่าเร้นลับของอรพิณ แม้เสียเปรียบด้านความเร็ว แต่กล้าค่อย ๆ เรียนรู้จังหวะของเธอและเริ่มสวนกลับได้
ในจังหวะหนึ่ง กล้าใช้ท่า "ศอกสลายเงา" เข้ากดจุดจนอรพิณต้องชะงัก และใน่เวลาสั้น ๆ นั้น กล้ากล่าวขึ้นอย่างหนักแน่น
"เ้าก็เหมือนข้า—คนที่ถูกผลักให้เป็เครื่องมือโดยไม่รู้ว่าความจริงคืออะไร"
เงียบงันชั่วครู่
อรพิณชะงัก มือที่ถือกริชสั่นเล็กน้อย ก่อนถอนหายใจและเก็บอาวุธ
"เ้ามีแววตาแบบเดียวกับคนที่ข้าเคยรัก...เขาก็เป็นักรบผู้ปกป้องเช่นกัน"
จากศัตรู อรพิณกลายเป็พันธมิตรที่ไม่เต็มใจนัก เธอเตือนว่ามีคนส่งนักล่าอีกชุดมาตามล่าพวกเขา และข้างในหมู่บ้านยังมีกับดักที่แม้แต่เธอก็ไม่กล้าเข้าไปลึกกว่านี้
ตอนจบของบทนี้คือการที่ทั้งสี่ยืนอยู่หน้าประตูหินที่สลักด้วยสัญลักษณ์โบราณ และเมื่อกล้าแตะลงไป—มันสั่นะเื พร้อมเสียงคำรามจากเบื้องลึก
"หากเ้า้าเข้าไป—จงทิ้งความกลัวไว้เื้ั"
72K
