< < บทนำ Sec1 > >
เวทมนตร์เป็เพียงเื่แต่งเท่านั้น บนโลกที่นักดาบสามารถฟันต้นไม้หักเป็สิบต้นได้ในคราวเดียว หรือในโลกที่มีออร์คป่าเถื่อนเดินอยู่ตามป่าเขาเป็ปกติ ทุกสิ่งที่ดูน่าอัศจรรย์ใจ องค์ประกอบทั้งหลายที่ควรอยู่คู่กับเวทมนตร์ มันกลับแยกออกมา เป็คนล่ะอย่างกับเวทมนตร์
เวทมนตร์เป็เพียงเื่แต่งในนิทานเท่านั้น ไม่มีจอมเวทย์ยิงเพลิงใส่ัที่พ่นเพลิงออกมาได้ เอาจริงดิ
ตัวผมพึ่งจะตระหนักรู้ได้ก็ตอนสิบขวบ หลังจากพยายามฝึกฝนเวทมนตร์มาั้แ่เด็ก คุณย่าที่รักทำลายฝันของผมทิ้งง่ายๆ เพียงการหัวเราะร่าเริง และบอกว่ามันไม่มีอยู่จริงหรอกนะหลานเอ้ย
“หา?”
ผมอึ้งอย่างแน่นอน แต่ก็ทำได้แค่พยักหน้ารับ ไม่มีน้ำตาไหลออกมาเลยสักหยดเดียว ช่างน่าแปลกใจยิ่งนัก ไม่ได้โกรธแค้นคุณย่าที่หลอกผม หรือโกรธแค้นหนังสือนิทานที่มีแต่เื่ราวจอมปลอม ผมเพียงแค่ …หมุกมุ่นกับมันยิ่งกว่าเดิม
ั้แ่วันนั้นผมก็ ….
****
ภายในห้องขนาดเล็กซึ่งเต็มไปด้วยกองเอกสาร มีอันเดด? หมายถึงมนุษย์ที่ราวกับศพนอนอยู่บนโซฟานอนคล้ายกับสิ้นชีวาแล้วอยู่
ถ้าหากเป็เื่ราวในนิยาย คงจะเริ่มต้นด้วยการบรรยายราวๆนี้
“แอช!!!!”
เสียงะโเรียกที่ฟังดูน่ารัก แต่สำหรับผมมันแสนน่ารำคาญดังสนั่นขึ้นจากข้างนอก ที่น่ารำคาญเป็เพราะได้ยินมันแทบทุกวัน
“ครับ ครับ”
ผมพึมพำอย่างว่าง่าย พลางหยิบเอาตะเกียบขึ้นมา และปาใส่ตัวล็อกของประตูห้องนอน ป๊อก! แม่นยำ และรุนแรงพอจะทำให้ตัวล็อกมันปลดออกได้ หลังปาตะเกียบเพื่อเปิดประตูเสร็จ ผมก็หยิบเอาผ้าขนหนูแถวนั้นขึ้นมาห่มตัวเอง
“เดี่ยวเถอะ!”
เธอคนนั้นเดินเข้ามาดึงผ้าขนหนูออก จนตัวผมกลิ้งตกจากโซฟา และทำให้ถึงกับตื่น ผมเบิกตามองที่สาวน้อยตรงหน้า หญิงสาวผู้เลอโฉมผู้มีเลือนผมสีชมพูยาว และตาสีเขียวราวกับมรกต เธอปรากฏมาในชุดเสื้อสีขาวที่ประดับด้วยสีทอง กับกระโปรงสีดำที่ยาวถึงหัวเข่า สวมถุงน่อง และบริเวณเอวมีดาบสั้นเหน็บเอาไว้ด้วย
“ให้ตายสิ โซเฟีย เธอเนี่ยไม่เคยอ่อนโยนกับผมเลยนะ”
อนึ่ง เธอมีชื่อว่า ‘โซเฟีย’ ผมถอนหายใจเฮือกโต พยุงร่างที่อ่อนแรงขึ้นมานั่งพิงโซฟา และส่งยิ้มให้กับโซเฟียผู้มาเยือน
“แล้วมีธุระอะไรล่ะ จะบอกให้นะว่าผมพึ่งได้นอนไปแค่สองชั่วโมงเอง ทั้งยังเป็สองชั่วโมงติดต่อกันสิบวันแล้วด้วย เพราะเธอมาปลุกผมแบบนี้ไม่เว้นวันเลย ขอตั้งขอสันนิฐานว่า เธอตั้งใจจะฆ่าผมเพื่อชิงมรดก จะได้รึเปล่านะ?”
“ยะ อย่ามาล้อเล่นนะย่ะ! ถ้าไม่ปลุกคนที่จะตายจริงๆ มันคือนายต่างหาก แอช! อีกไม่กี่วันพวกเราก็จะจบการศึกษาแล้วแท้ๆ แต่นายยังเก็บหน่วยกิตไม่ครบสักที มีหวังได้ซ้ำชั้น—ไม่สิ โควต้าซ้ำซั้นใช้ไปสองครั้งแล้ว …ได้โดนไล่ออกแน่ๆ คราวนี้!” โซเฟียโวยวายยกใหญ่ “อีกอย่าง ตัวนายไม่มีมรดกอะไรทั้งนั้นแหละ! วันๆ ก็เอาแต่ผลาญตังค์ไปกับเื่ไร้สาระคนแบบนายจะมีสมบัติอะไรให้หุบไว้กันย่ะ!”
“ฮ่าๆๆๆๆ ฟังดูไม่น่าอภิรมณ์เลยนะ”
“ก็ใช่สิ เข้าใจแล้วก็รีบไปเก็บหน่วยกิตให้ครบเดี่ยวนี้ แล้วทำตัวให้ดีขึ้น ให้สมกับเป็บุตรจากตระกูลแมธธิลเสีย!”
“เข้าใจแล้วน่า”
หน่วยกิตสินะ … ผมค่อยๆ ลุกขึ้นยืนอย่างเชื่องช้า พลางบิดี้เีไปมา ผลจากการนอนน้อย ทำให้รู้สึกว่าถ้าขยับตัวพลาด ได้นอนชักกระแด๋วแหงๆ จึงต้องลงมืออย่างปราณีต
“ในที่สุดก็มีใจสักทีนะ เอาล่ะ ทำตามกำหนดการณ์ที่ฉันจะบอกต่อจากนี้ แล้วนายจะจบการศึกษาไปได้แบบหายห่วง จากนั้นฉันก็จะเอานายมาทำงานกับพ่อของฉัน เพียงเท่านี้ก็หายห่วงเื่อนาคตนะ แอช นึกขอบคุณฉันซะด้วยล่ะ”
ไม่ได้ขอสักหน่อย ถึงจะคิดในใจ แต่ไม่พูดออกไปจะดีกว่า ทางโซเฟียก็ไม่ได้หวังร้ายอะไร
“แล้ววันนี้ต้องทำอะไร”
“สอบการใช้หอกให้ผ่าน”
หอกเหรอ
“ทำได้อยู่แล้วนี่ ระดับอัจฉริยะอย่างนาย”
“ไม่รู้สินะ ไม่ได้จับมาปีหนึ่งแล้วมั้ง”
“นะ นายเนี่ยนะ …สำเหนียกตัวเองหน่อยก็ดีนะ ว่ากำลังศึกษาอยู่ที่ ‘วิทยาลัยเฉพาะทางอัศวิน’ ‘เซนต์กาเวน’ น่ะ”
โซเฟียคว้าข้อมือผม และดึงผมออกจากห้องส่วนตัว ลากผมไปตามทางเดินทั้งอย่างนั้น นักศึกษาคนอื่นๆ ที่เห็นก็พากันหัวเราะเยาะ ทำเอาเขินหน่อยๆ เลย
นักรบ อ่า ใช่ ผม แอช แมธธิล อายุ 15 ปี ปัจจุบันได้ซ้ำชั้นอยู่ที่ปีการศึกษาสุดท้ายของวิทยาลัยเฉพาะทางอัศวิน ‘เซนต์กาเวน’ มาสองปีถ้วนแล้ว โดยปกติค่าเฉลี่ยการจบการศึกษาของที่นี่จะเป็เข้าเรียนั้แ่อายุ 12 ปี และจบเมื่ออายุได้ 15 ปี แต่ของผมพิเศษกว่าหน่อยตรงที่ได้เข้ามาเรียนก่อนทุกคน จากผลงานสมัยเด็ก จากนั้นก็มีอะไรต่อมิอะไรเกิดขึ้น จนผมซ้ำชั้นสองปีติดแหละ
ส่วนผู้หญิงที่ดูจะอยากให้ผมเรียบจบ ยิ่งกว่าตัวผมเองซะอีก เป็เพื่อนสมัยเด็ก ที่อายุเท่ากัน เพราะทางบ้านสนิทกันั้แ่รุ่นบรรพบุรุษ ไม่ใช่แค่อาศัยผลบุญของตัวเองเมื่ออดีต ผมยังอาศัยโซเฟียในการเรียบจบ และหลังเรียบจบก็คงจะอาศัยครอบครัวของโซเฟียต่อไป สภาพแบบนี้เขาเรียกว่าอะไรกันนะ?
“นี่ โซเฟีย แบบผมเนี่ยเขาเรียกว่าแมงดาได้รึเปล่านะ”
“แมงดา เงินที่ใช้อยู่ทุกวันนี้ ก็เงินจากทางบ้านฉันทั้งนั้น”
ตายแล้ว
ด้วยเหตุผลบางประการ ผมถูกครอบครัวตัดออกจากวงศ์ตระกูล และไม่ให้เงินสักกะบาท หลังจากซ้ำชั้นได้สองปี และทุนการศึกษาที่ได้สมัยก่อนก็โดนถอดออก เดิมที ผมไม่ควรได้เรียนต่อด้วยซ้ำ แต่บ้านโซเฟียกลับไม่ยอมให้เป็แบบนั้น
ที่อยู่มาถึงทุกวันนี้ได้ กินบุญเก่าทั้งนั้น
“แต่ว่านั่นสินะ …ถ้ากลับตัวกลับใจ จะยอมเลิกเรียกว่าแมงดา แล้วก็ …แล้วก็ กลับมาเป็แอชคนเดิมที่สุดยอด แล้วก็ …แล้วก็ กับฉัน ตะ แต่ง แต่ง-”
“ว่าแต่ โซเฟีย ของตังค์กินหนมหน่อยสิ”
“ปะ ไปตายไป!”
จู่ๆ โซเฟียก็พึมพำอะไรไม่ทราบ หูแดงแปร๊ดแหนะ ผมทำเป็เปลี่ยนเื่ที่โซเฟียจะพูดต่อจากนี้ จากการเป็แมงดามาถึงสองปีเต็ม ทำให้ผมรู้วิธีหลีกเลี่ยงปัญหาที่จะทำให้ผมต้องติดกับบางสิ่งไปอีกนานแสนนานได้
เธอคนนี้ หรือโซเฟีย ถ้าผมพลาดเผลอไปรับปากสิ่งที่เธอ้าเข้า ชีวิตของผมได้จบสิ้นแน่นอน
จากนั้นผมก็โดนโซเฟียลากไปที่สนามสอบ
****
สนามสอบที่แสนน่าคิดถึง –ว่าไปนั่น ผมไม่ได้มาที่นี่สองปีได้แล้ว มีเพื่อนๆ หมายถึงรุ่นน้องที่เข้าเรียนทีหลังสองปีเต็มไปหมด
สนามสอบแห่งนี้เป็ลานประลองขนาดั์ที่มีคนกำลังซ้อมใช้หอกอยู่หลายชีวิต กับลางประลองขนาดเล็กที่มีเพียงคนสองคนแลกหอกกันไปมา ลางประลองเล็กเป็ที่ไว้สำหรับสอบ และอัฒจันทร์ที่ล้อมอยู่ข้างๆ มีผู้ชมทั้งรุ่นน้อง รุ่นเดียวกัน หรือแมวมองจากองค์กรต่างๆ มาหาคนที่น่าสนใจ
ไม่ทันที่จะได้คิดหรือทำอะไร อาจารย์คุมสอบก็ตรงมาทางผมเสียแล้ว เขาคือชายหัวโล้นไม่มีเส้นผมสักกะเส้น มีดวงตาที่ดูแหลมคมราวกับเหยี่ยว ชื่อว่า ‘เอล็กซ์’
“แอช แมธธิล โผล่หัวมาจนได้นะ”
“โย่ว ไม่เจอกันนาน เอล็กซ์”
ผมยกมือทักทายแบบเป็กันเอง จนอาจารย์ที่มาต้อนรับถึงกับคิ้วกระตุก จังหวะนั้นโซเฟียก็พุ่งเข้ามาขวางกั้นไว้ พร้อมกับโค้งศรีษะขอโทษขอโพยรัวๆ
“แอช!” โซเฟียหันมาคล้ายจะตำหนิผม
“วางใจได้โซเฟีย ผมกับเอล็กซ์ซี้กันจะตาย ถึงจะไม่ได้เห็นหน้าคร่าตากันมาจะสองปีแล้วก็เถอะ”
“แมธธิล แกเนี่ยนิสัยยังน่าหงุดหงิดเหมือนเคยเลยนะ”
เอล็กซ์ถอนหายใจเฮือกโต ก่อนจะโยนหอกที่มีคมให้แก่ผม
“ไปซ้อมซะ กว่าจะถึงคิวแกก็มีเวลาให้ฝึกชั่วโมงหนึ่ง”
“เอาจริงดิ โซเฟีย ไม่เห็นมีความจำเป็ที่เธอต้องปลุกผมก่อนเลยนะ”
“ช่างเถอะน่า รีบๆ ไปซ้อมได้แล้ว!”
โซเฟียรีบดันผมออกจากเอล็กซ์ และจูงมือลากผมที่ลานฝึกซ้อมั์ เธอคงจะกะเวลาให้ผมได้ลองซ้อมใช้หอกที่ไม่ได้ใช้มานานด้วย เป็คนที่เป็ห่วงในเื่ไม่เป็เื่ตลอดเลยแฮะ ทว่า ทันทีที่ก้าวขามาเหยียบ ทุกสายตาก็จับจ้องมาทางผมและโซเฟีย ร้อยล่ะเก้าสิบมองไปที่โซเฟียก่อนจะตามมาด้วยผม
“ให้ตายสิ แอช ช่วยรักษากิริยามารยาทกับผู้ใหญ่หน่อยสิ อย่างน้อยก็มีครับหน่อย เดี่ยวเถอะ ขี้ตา” โซเฟียยื่นมือมาปัดขี้ตาให้ผม “ให้เวลาเข้าห้องน้ำไปล้างหน้าล้างตาตั้งหลายนาที ทำไมไม่ส่องกระจก ดูแลตัวเองให้ดีๆ หน่อยเล่า ให้ตายสิ แอชเนี่ยนะ ขาดฉันไปจะอยู่ยังไง”
“นึกภาพตอนไม่มีเธอไม่ออกเลยนะ”
“อึก …ปะ ปาก ปาก ปาก!”
โซเฟียทุบอกผมรัวๆ ทำเอาเกือบทรุด เห็นเป็สาวน้อยบอบบางเช่นนี้ แต่เธอจัดว่าเป็คนที่มีแรงเยอะที่สุดเป็ Top3 ของเด็กรุ่นเดียวกัน …อุ้ๆๆ ชักจะไม่ไหวแล้ว
“พอก่อนๆ”
“จะไปพูดแบบนี้ใส่ผู้หญิงคนอื่นด้วยไม่ได้นะ!”
อ๊ะ ััได้ถึงจิตสังหารจากเหล่าชายฉกรรจ์โดยรอบเลย อันตรายนะเนี่ย
“ถ้านั้นฉันไปรอที่อัฐจรรณแล้วนะ …อย่าก่อเื่นะ อย่าไปกวนประสาทใครเขาด้วยนะ ไม่รู้จักก็อย่าปากไม่ดีใส่เขานะ เข้าใจมั้ย?”
“รับทราบ”
“เอาให้มันจริงนะ”
โซเฟียปิดท้ายด้วยการช่วยผมพับแขนเสื้อให้ และเดินจากไปด้วยรอยยิ้ม
ซ้อม ซ้อม ผมเดินหาเป้าซ้อม และทำการแทงสองสามครั้ง หมุนหอกไปมาห้าครั้ง ก่อนจะเล่นสนุก เริ่มใช้ขาเตะออกขึ้นฟ้าไปมา เหมือนการเดาะบอล ทำแบบนี้ไปมาไม่กี่นาที ก็เริ่มกลับมาชินกับหอกล่ะ
“นี่”
ตัวประกอบ A ะโทักทายผมจากข้างหลัง แน่นอนว่าผมเมิน เพื่อหลีกเลี่ยงเหตุการณ์หันไปเก้อ เขาไม่ได้ทักเรา จนกระทั่งเสียง “นี่!” มันดังอีกครั้งที่ข้างหูเลย ผมหยุดพฤติกรรมเดาะหอก และหันไปยิ้มทักทายตัวประกอบ A
“ว่าไงครับ”
ตัวประกอบ A เป็ชายผมสีบลอนด์ หน้าตาดูหล่อเหลา แต่งตัวสุภาพถูกระเบียบตามวิทยาลัยอัศวิน ดูผิวเผินก็รู้ได้เลยว่าเป็คุณชายจากที่ไหนสักแห่งหนึ่ง
“แอช แมธธิล บุตรชายจากตระกูลอัศวินชื่อดังแมธธิล น้องชายของหนึ่งในอัศวินโต๊ะกลม แต่แรกเดิมที ถูกเรียกว่าอัจฉริยะอันดับหนึ่งของชั้นปี แต่จู่ๆ ก็หยุดพยายามกระทันหัน ถึงขนาดไม่มาสอบจนซ้ำชั้นสองปีติด ถูกตระกูลแมธธิลตัดหางปล่อยวัด แต่ก็ยังลอยตัวเรียนต่อได้ เพราะคนจากตระกูลอื่นช่วยเอาไว้”
“พอมีคนมาร่ายยาวประวัติให้แบบนี้ก็เขินหน่อยๆ นะ ไม่ชอบเลยนะแบบนี้ พอเถอะครับ”
แม้จะขอ แต่คุณชายตัวประกอบ A ก็ไม่หยุดพล่ามต่อ
“ไม่คิดว่าในฐานะคนของตระกูลใหญ่ การยืมแรงคนตระกูลอื่นหายใจไม่พอ ยังสร้างชื่อเสียเป็คนที่เรียนไม่จบสักทีในวิทยาลัยเฉพาะทางแบบนี้ มันเป็เื่ที่ใช้ไม่ได้ในฐานะผู้แบกรับชื่อเสียงของวงศ์ตระกูลเลยเหรอ?”
“สำหรับเื่นั้น มันไม่ใช่ปัญหาของผมเลยนะ เรียนไม่จบก็คือเรียบไม่จบสิ ไม่สำคัญว่าผมจะเป็ใครมาจากไหน ทั้งหมดเป็เื่ของผมคนเดียว”
“คิดว่าพวกเรา ผู้ที่สูงส่งกว่าสามัญชน ได้รับสิทธิ์ประโยชน์มากมายแค่ไหนกัน แกไม่ได้อยู่ในจุดที่สามารถลอยตัวแล้วพูดอะไรพรรค์นี้ออกมาได้นะ! แอช แมธธิล”
“ก็บอกว่าเื่ของผมไง ฟังผมนะ การที่คนอื่นหยิบยื่นหลายๆ อย่างให้แก่ผม แล้วผมรับมันเอาไว้ ไม่ได้หมายความว่าผมต้องทำตามที่พวกเขา้าเสียหน่อย ผมใช้ชีวิตอยู่ด้วยแิแบบนี้แหละ และกำลังจะเรียนจบ ก็หมายความว่าแิแบบนี้มันไม่เลว”
ยิ่งผมพูด คิ้วของคุณชายตัวประกอบ A ก็เริ่มขมวดเข้าหากัน
“ถ้าเกิดนายไม่พอใจก็หาทางเอาผมเข้าคุกซะสิ ถ้าทำได้น่ะนะ ด้วยเหตุผลไร้สาระพวกนี้”
“ดูท่าเราจะคุยกันไม่รู้เื่นะ”
“คงจะอย่างนั้น”
ผมหยักไหล่ตอบ คุณชายตัวประกอบ A มองแรงใส่ฉับพลับ
“รู้รึยังว่าแกได้จับคู่กับใคร”
“พึ่งตื่นน่ะ ไม่ทราบเหมือนกัน”
“ฉันเอง”
ก็ว่า ทำไมถึงมาชวนกันคุย
“ต่อให้พลาดยังไง แต่ที่นี่ก็มีกฏเหล็กคือสอบไม่ผ่านได้แค่วิชาล่ะสองครั้ง ถ้าเกินกว่านั้น จะหมดสิทธิ์เรียนจบจากที่นี่ไปโดยปริยาย …ฉันจะทำให้มนุษย์ไม่ได้เื่อย่างนาย–หมดอนาคตให้ดู”
พูดเองเออเองจบ หมอนั่นก็เดินผ่านผมไป ดูจะมีไฟซ้อมขึ้นเยอะ ถึงจะไม่ได้ตั้งใจแต่ผมก็ใส่ไฟให้หมอนั่นไปโดยไม่จำเป็ซะแล้ว ถ้าเป็ของจริงขึ้นมาก็แปลว่าผมจะเรียนไม่จบน่ะสิ ผมหันไปมองโซเฟียที่หน้าซีดเผือก คงจะเดาได้ว่าผมทะเลาะกับอื่นเข้าให้แล้ว แถมยังเป็กับคู่สอบของตัวเอง แต่ก็—
“ช่างเถอะ”
ผมเริ่มเดาะหอกเล่นต่อสักพักหนึ่ง ก่อนตัดสินใจงีบ กระทั่งเวลาล่วงเลยผ่านไปจนถูกเรียกตัวให้ไปสอบ
แน่นอนว่าคนที่เดินออกมาจากสนามซ้อมก็คือ ผม กับ คุณชายตัวประกอบ A นั่นเอง ผมกับหมอนั่นไม่ได้คุยอะไรกันไปมากกว่านี้ ต่างฝ่ายต่างประจำที่ เอล็กซ์เดินมาส่งสัญญาณให้
“เริ่ม ..!”
สิ้นสุดเสียงประกาศ—คุณชายตัวประกอบ A ก็พุ่งตัวออกมา แทงปลายหอกเข้าใส่ผม แน่นอนว่าเป็ของมีคม เพราะนี่เป็การสอบครั้งสุดท้ายของรายวิชานี้ บางครั้งก็มีการาเ็กันบ้าง แต่ว่าก็มีกฏข้อบังคับที่ห้ามสู้โดยกะเอาถึงชีวิต วัตถุประสงค์ของการสอบนี้มีแค่แสดงทักษะออกมาให้มากที่สุดเท่านั้น
ทั้งอย่างนั้นแท้ๆ หอกที่ทิ่มแทงมามันกลับรุนแรงเฉียบคม จนเกิดลอยตามอากาศ แถมเป้าหมายยังเป็กลางร่างของผมเสียได้นี่สิ
ผมะโหลบ หมอนั่นะโตามพา พร้อมกับเหวี่ยงหอกเป็แนวนอน พุ่งหลบได้ แต่ก็เป็จังหวะโจมตีต่อเนื่องด้วยการหมุนขึ้นฟ้า และฟาดลงมา
ตุ้บ!!!!!!!
ผมยกหอกขึ้นมากันได้ทัน และะโถอยหลังโดยหวังให้ห่างไกลที่สุด อีกฝ่ายเลือกจะไม่พุ่งตัวตามมา เพราะอาจโดนแทงสวนเอาได้
“...เก่งขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย”
ที่สำคัญ ทุกการโจมตีเอาถึงตายชัดๆ ผมชำเลืองมองเอล็กซ์ หมอนั่น ทั้งที่เป็อาจารย์กลับแสยะยิ้มสะใจ ทำเอารู้สึกระอา
“นายคงจะไม่รู้ชื่อชื่อเสียงเรียงนามของฉันสินะ”
ผมเลือกจะไม่ตอบ
“อันดับที่ 2 ของชั้นปี ภายในรั้ววิทยาลัยแห่งนี้ ฉันเป็รองแค่คุณโซเฟียคนเดียวเท่านั้น”
“ก็ว่าเก่งจริง เอาเื่เลยนะนายเนี่ย”
“เพียงเท่านี้ก็รู้ซึ้งแล้วใช่มั้ยล่ะ”
“ตามนั้นเลย”
คุยกันจบ หมอนั่นก็เข้ามาโหมกระหน่ำหอกใส่อย่างบ้าคลั่ง ทั้งรุนแรง รวดเร็ว และเต็มไปด้วยจินตนาการ ทำเอาต้องคิดตามตลอดทุกการเคลื่่อนไหวเพื่อจะหลบทุกการโจมตีให้ได้เลยล่ะ
…………….
……….
….
ห้านาทีผ่านไป
“ทำไม—”
“เริ่มเหนื่อยแล้วสิ”
“ถึงไม่โดนเลย!?”
จังหวะหอกที่แสนสุดยอด ไม่สามารถมาถึงตัวได้ด้วยเหตุผลบางประการ
8K
![ยอมจำนนฟ้าดิน [เพียงฟ้าภูผา]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1772947820_2747726.webp)
